۱. روزهای آخر می ۱۹۶۸ گدار برای شرکت در نشستی پیرامون آخرین ساخته‌اش زن چینی به رم ایتالیا سفر می‌کند. او در آنجا سرخوشانه از مرگ سینمای بورژوایی می‌گوید و در این بین حتی ساخته‌های پیشین خود را نیز از دم تیغ می‌گذراند. آنجا که ایده‌ی تشکیل گروه ژیگا ورتف-که هدف‌اش اشتراکی کردنِ پروسه‌ی ساختِ فیلم سیاسی بود-رنگ واقعیت به خود می‌گیرد. برتولوچی جوان، که مدعو اصلی گدار به این نشست است، مرام جدیدِ مرشد خود را نمی‌پسندد و او را طرد می‌کند.
۲. نوامبر ۱۹۷۵، چند روز پس از قتل وحشیانه‌ی پی‌یر پائولو پازولینی، برناردو-که اکنون پس از آخرین تانگو در پاریس، فیلمسازی جهانی‌ست-دوشادوش بقیه تابوت پدر معنوی سینمایش را حمل می‌کند. از این تاریخ به بعد، او دیگر شبیه هیچکدام از استادان‌اش فیلم نمی‌سازد، زیرا که خود آن‌ها را دفن کرده است: یکی را در ۱۹۶۸ و دیگری را در ۱۹۷۵. اکنون آنچه از گذشته در او باقی مانده، شدت‌هایی از فرمِ رادیکال گدار است و گستاخی، وقاحت و برآشوبندگی مضامینِ پازولینی. جز این‌ها برناردو شبیه به هیچکدام از آن‌ها نیست؛ او خودش است: برناردو برتولوچی.
@CineManiaa

جان برجر: «شما یک زن برهنه نقاشی کرده‌اید چون از نگاه کردن به او لذت می‌برید، یک آینه در دست او گذاشته‌اید تا به اصطلاح از یک منظر اخلاقی، زنی که [برای سیراب کردنِ شهوت خودتان] برهنه نمایش داده‌اید را محکوم کنید. اما عملکرد آینه چیز دیگری بود. اینکه آن [آینه] این زن را، که با خود همچون یک منظره رفتار می‌کرد، نادیده می‌گرفت.» | ترتیب فیلم‌ها: مادام بوده‌ی خندان (The Smiling Madame Beudet-1922) ساخته‌ی ژرمن دولاک، اتوپیا (Utopia-1983) ساخته‌ی سهراب شهیدثالث، ترس از ترس (Fear of fear-1975) ساخته‌ی راینر ورنر فاسبیندر، مادمازل (Mademoiselle-1966) ساخته‌ی تونی ریچاردسون، حالا نگاه نکن (Don't Look Now-1973) ساخته‌ی نیکلاس روگ، امن (Safe-1995) ساخته‌ی تاد هینز، شب افتتاح (Opening Night-1977) ساخته‌ی جان کاساوتیس، جهان روی سیم (World on a Wire-1973) ساخته‌ی راینر ورنر فاسبیندر
@CineManiaa