hey - you should join us Today, 11:05 am for روز اول راپید گراند چس تور. https://www.clubhouse.com/invite/jg0SXgKEqXGRdNoknyd0jXKJ786YTWvljd7:f5qofZF7NXgmNNSut1GkYhbLgCEUS6cOIz-I6nDnMuU

مسافران شطرنجی یک کشور را در نظر بگیرید که همگی در هواپیمایی، راحت و با آرامش نشسته‌اند. نوشیدنی می‌نوشند، مطالعه می‌کنند، چشم بسته بازی میکنند، با همراهانشان در مورد موفقیتهای آینده صحبت می‌کنند و غیره. به یکباره صدایی از پیش ضبط شده از کابین خلبان به گوش می‌رسد و اعلام می‌کند که کابین خلبان خالیست و هواپیما در حالت اتوپایلوت قرار دارد؛ و نیز گفته می‌شود که هواپیما دارد به سمت فرودگاهی پرواز می‌کند و بعد البته درمی‌یابیم که در واقع فرودگاهی وجود ندارد؛ فرودگاه مورد نظر صرفاً در مرحله‌ی طراحی‌ست.
این وضعیت  بیش از هر چیز می‌تواند بازتابی از هراس‌های ما در شطرنج ایران امروز باشد. هراس این‌که هیچ‌گونه کنترلی بر زندگی شطرنجی خود نداریم. ما مسافران بی‌دفاع و درمانده‌ی هواپیمایی هستیم که کسی در کابین خلبانش نیست، به سوی فرودگاهی خیالی در پرواز است، و لاجرم سقوطش حتمی‌ست.
مسئولین شطرنج کشور هم مرتب  از راه دور از روی زمین پیام می‌دهند که نگران نباشید همه چیز تحت کنترل ما است و هواپیمای شما بزودی در فرودگاه مدرنی که خواهیم ساخت فرود خواهد آمد. فعلا در مسابقات هفتگی فدراسیون ثبت نام نمایید. 

با نخبگان این مملکت چه کرده اید!!
به مناسبت رفتن موسویان

وقتی واسیکوف در سال ۱۳۶۹ برای شرکت در اولین دوره مسابقات دهه فجر به ایران آمد، ما موفق شدیم چند روزی او را به رشت بیاوریم. در یکی از کلاسهای پر جمعیت، او مسئله تاکتیکی را از جمعیت پرسید، در میان خیل جمعیت بچه خردسالی که هنوز قدش اجازه ظهور نمی داد (حامد موسویان) دستش را برای پاسخ بلند نمود، واسیکوف با تعجب به او اجازه داد تا جواب مسئله را بدهد، واسیکوف از پاسخ صحیح او به وجد آمد و بعدا به من گفت که اگر من مربیگری ایران را بپذیرم تنها بخاطر این خردسالان است. در چند سالی که او در ایران بود، افسوس که دیگر به واسیکوف اجازه داده نشد مجددا به گیلان سفر نماید. 

وطن دوگانه‌ی ما
احسان یار‌شاطر
🔸 «وطن خاکی ما پیوسته در معرض آفات است و وطن معنوی ما، برعکس، از گزند باد و باران و دست‌برد ویرانگر حوادث در امان. درخشش آن را تیرگی اعمال ما زایل نمی‌کند. گنجی است که از آنِ ماست، آفتابی است که پیوسته می‌تابد؛ زنده و پایدار است. بر ماست که این وطن را زیباتر و تابناک‌تر کنیم.»
با ناملایمات عدیده ای که برای نخبگان این کشور بوجود آورده اید، آیا چاره دیگری هم موجود است؟
«وطن معنوی» احسان، الشن، حامد، امیر، سارا، میترا، اتوسا و ….. ایران سربلند است، اگر پایشان در خاک میهن نیست قلبشان برای وطن می تپد، ذره ذره جسم و روحشان برای ایران میشکفد. 
اما افسوس که دیگر حضور فیزیکی در کشور خودشان ندارند. مقصر کیست؟

اسماعیل صفرزاده