تفاوت مربی حضوری و مجازی در شطرنج: چرا حضور مربی اهمیت دارد؟

رسم و قاعده تاکنون  این بوده است  که در هر اعزام رسمی بازیکنان  به خصوص بانوان و نوجوانان  از مربیهای شایسته برخوردار باشند.  گویا لزوم این قاعده کلی برای فدراسیون شطرنج ناکارآمد دیگر کاربرد ندارد. 
در اعزام اخیر دو تن از برگزیدگان بانو در مسابقات   قهرمانی جام جهانی، فدراسیون شطرنج ترجیح داد که آنها  بدون مربی در این مسابقات پر اهمیت حضور داشته باشند. 
برخی از افراد منتسب به فدراسیون هم با قسم و آیه مدعی می‌شوند که هر دو این عزیزان مربیهای پر قدرتی داشته اند  که هر لحظه به نیازهای فنی آنها رسیدگی میکردند. البته منظور آنها مربیان مجازی می‌باشد. 
تا آنجا که از شطرنج ایران مطلع هستم همه قهرمانان  و بازیکنان زن و نوجوانان دارای مربی خصوصی میباشند که  البته کلیه هزینه های آنها بر دوش خانواده ها قرار دارد و فدراسیون نقشی ندارد. 
در این متن تلاش میکنم که اهمیت  و تفاوت مربی حضوری و مجازی را   بررسی نمایم. 

 «شطرنج یک نبرد ذهنی است که نیاز به آمادگی کامل دارد. یک مربی خوب نه‌تنها تکنیک‌ها را آموزش می‌دهد، بلکه به بازیکن کمک می‌کند تا در لحظات حساس، ذهن و روح خود را متمرکز نگه دارد.»کاسپاروف
مربی حضوری نقشی فراتر از آموزش تکنیک‌های شطرنج ایفا می‌کند. 
زمانی که یک مربی شایسته و با دانش در کنار تیم اعزامی قرار می‌گیرد   همه کلاسها و مسئولیتهای دیگر خود را موقتا تعطیل نموده و ۲۴ ساعته در خدمت بازیکنان خواهد بود. 
او در تمام دورهای مسابقات به  بازیکنان سرویس کامل می‌دهد و برای همه حریفان برنامه مشخصی ارائه خواهد داد. 
در طول مسابقات در سالن حضور خواهد داشت و نه تنها بازیکنان خودی را زیر ذره بین قرار می‌دهد بلکه به نقاط قوت و ضعف حریفان آینده آنها هم   توجه کامل مینماید. 
پس از اتمام بازی به بررسی دقیق ضعفها  میپردازد و برای بازی دور بعد بازیکنان را آماده میکند. 
بازیکنی که می بازد ممکن است روحیه خود را از دست بدهد در اینجا نقش مربی بسیار کار ساز است تا بتواند روحیه  جنگنده و جدیدی به بازیکنان انتقال دهد تا او را برای یک نبرد جدید آماده نماید. 
علاوه بر آنها مربی به تغذیه و خواب  مناسب بازیکنان از نزدیک  توجه ویژه مینماید.  به سوالات مختلفی که در عمل بوجود میاید پاسخ مناسب خواهد داد. بازیکن دوست دارد و لازم است که یک نفر را در کنار خودش داشته باشد تا روحیه بگیرد.  
مسائل پیش بینی نشده ای در هر اعزام  بوجود خواهد آمد که فقط یک کوچ باتجربه  می‌تواند آنها را برطرف نماید.  

آنهایی که دلیل میاورند که همه این کارها را یک مربی توانا  می‌تواند  بطور مجازی برای بازیکنان مهیا نمایند و دلیلی برای حضور مربی همراه تیم نمی بینند یا ناآگاه هستند یا خاک در چشم خواننده میریزند. 
اگر امروز متخصصان و کارشناسان  شطرنج این عمل فدراسیون را تقبیح نکنند ممکن است فردا عدم اعزام مربی  به یک قاعده تبدیل شود. 
برای اینکه اهمیت اعزام دستیار و مربی را بیشتر نمایان سازم  مثالی  خواهم زد. 
کودکان قانونا تا ۱۸ سالگی باید در محیط خانوادگی در کنار  والدین زندگی کنند. این وابستگی تنها به علت دسترسی به تغذیه، آموزش، سلامت، خانه و حتی وابستگی مالی نیست. 
آیا والدین حاضرند فرزندان خود را  پس از تولد به یک موسسه ای واگذار نمایند که سلامت، تغذیه، آموزش  آنها را  حتی به نحوه احسن برآورده نماید ولی از آغوش مادر، محبت  پدر و محیط گرم خانوادگی دور نمایند و روزانه مرتب بصورت مجازی با آنها در ارتباط باشند؟!
قضیه  حضور یک مربی حضوری با مجازی را  باید در این چارچوب قضاوت نمود.  وگرنه به صرفه است که همه کشورها از اعزام  یک همراه مربی خودداری نمایند.  

  اسماعیل صفرزاده

Racing Kings, [Jul 22, 2025 at 2:04 AM]
دغدغه‌های جامعه شطرنج ایران: از آرزوهای بزرگ تا توقعات حداقلی

جامعه شطرنج ایران به کجا رسیده که توقعاتش این‌قدر پایین آمده است؟

در حالی که عربستان سعودی بدون هیچ بازیکن برجسته ای، مسابقاتی با جایزه میلیون دلاری برگزار میکند دغدغه ما این است که فدراسیون را راضی کنیم  مسابقات هفتگی راپید و بلیتس برگزار کند!

در حالی که کشورهای حاشیه خلیج فارس مسابقات بین المللی استاد بزرگی برگزار میکنند دغدغه ما این است که کشف کنیم  فدراسیون شطرنج مسئول برگزاری مسابقات هفتگی است یا هیات شطرنج تهران از وظیفه خود شانه خالی میکند!

در حالی که تمام همسایگان ما دائما ماهانه مسابقات نرم استادی و استاد بزرگی ترتیب می‌دهند دغدغه فدراسیون این است که چند دست ساعت و مهره خریداری نماید!

وقتی کشورهای آسیایی رقیب، مانند هندوستان و ازبکستان، میزبان رویدادهای جهانی و آسیایی هستند دغدغه فدراسیون این است که چگونه منتقدین و ناراضیان را به پای محاکمه قضایی بکشاند!

وقتی نخبه ترین بازیکن کشور به دلیل عدم دسترسی به روادید کشور قطر از مسابقات ارزشمند فری استایل لاس وگاس محروم میگردد و مسئولین فدراسیون توانایی برطرف کردن آن را نداشته، افتخار فدراسیون این است که عکسهای چند دست صندلی برای خانواده ها را به نمایش بگذارد!

در حالیکه آخرین تورنمنت معتبر استاد بزرگی در ایران، جام کاسپین سال ۲۰۱۹ بود. بعد از آن تاکنون، هیچ مسابقه بین‌المللی معتبری برگزار نشده و متاسفانه دغدغه‌های جامعه شطرنج ما به حداقل‌ها محدود شده است

دوستان عزیز 
چه بر سر ما آمد که مسابقات قهرمانی کشور دیگر برای اساتید بزرگ و بین‌المللی ما جذابیتی ندارد و از شرکت در آن خودداری می‌کنند؟

در حالیکه در گذشته اساتید بزرگ خارجی برای شرکت در تورنمنت‌های بین المللی ایران روزشماری میکردند، سالها است که ما نتوانستیم یک مسابقه حتی در حد استاد فیده در کشور برگزار نماییم! و برای ما آرزویی دست‌نیافتنی شده است!

در حالیکه ادعای فدراسیون گوش فلک را پر کرده، در زمینه برگزاری مسابقات استادی نقش ما در حد و قواره پاکستان و افغانستان  حتی پائین تر از عراق تنزل یافته است!
با این نگرش و توقع حداقلی باید شرمنده جوانان و نوجوانان مستعد دختر و پسر میهنمان باشیم. 
مطالبات بزرگ حق جوانان مستعد ایرانی است وگرنه سر شما را به چند تا صندلی، تعدادی صفحه و مهره و مسابقات هفتگی گرم میکنند تازه منت هم خواهند گذاشت. 
حق جوانان ایرانی است که شاهد پیشرفت شطرنج کشور باشند. بیایید برای مطالبات بزرگ‌تر، برای برگزاری رویدادهای بین‌المللی معتبر و برای اعتلای شطرنج ایران تلاش کنیم.

اسماعیل صفرزاده