همه آهنگ‌هایی که برایم فرستاده بودی را گوش دادم و تو هنوز هم نیامدی.نمی‌دانم چه شد که به اینجا رسیدیم،چه شد که یک روز خودت را داشتم و حالا سهمم از تو فقط عکس‌هایت است و من با عکس‌هایت لبخند می‌زنم،زندگی می‌کنم.«دلبرک دوست‌داشتنی من».نگاه کردن به بعضی از عکس‌هایت سخت شده است؛حقیقتی دردناک را مانند پتک به سرم می‌کوبد.نمی‌دانم چه شد که از نگه داشتن،به رها کردن رسیدیم.«درد بی‌درمانم،خودش درمان بود.»تو رفتی اما خاطراتی جا گذاشته‌ای که رفتنی نیستند.یک آهنگ،یک جمله کوتاه،چندتا تاریخ مهم،و حسی که هرچقدر هم از آن دور شوم باز خودش را به من می‌رساند.گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید هیچ‌وقت قرار نبود مال هم باشیم.شاید تمام سهم من از تو همین چند خاطره،حسرت،«خیال بودنت رأس ساعت ۱۲»و یک عالمه سوال بی‌جواب بود.سوال‌هایی که هرچه زمان می‌گذرد بیشتر شبیه زخم می‌شوند.بعضی شب‌ها هنوز همان آهنگ را گوش می‌دهم.برای چند دقیقه احساس می‌کنم زمان به عقب برگشته،تو هنوز نرفته‌ای و همه‌چیز سر جایش است.هنوز هم با شنیدن چند ثانیه از یک آهنگ دلم فرو می‌ریزد،هنوز هم میان جمع بی‌اختیار یادت می‌افتم،هنوز هم بخشی از من در گذشته جا مانده است؟! نمی‌دانم؛فقط می‌دانم قلبم بخاطر نداشتن تو خسته شده،گوش‌هایم بخاطر نشنیدن صدای تو،و ذهنم بخاطر چیزهایی که دیگر هیچ جوابی برایشان پیدا نمی‌کند.بعضی شب‌ها هنوز میان آهنگ‌هایی که برایم فرستاده بودی دنبالت می‌گردم؛«انگار که قرار است این بار، آخر یکی از آن‌ها برگردی.»

دوست دارم بدونم از دید شما، «سورئال» چه شکلیه؟