با هر بهانه و هوسی می‌خورد تو را
فرقی نمی کند چه کسی می‌خورد تو را

چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود
گیرم که برکه ای، نفسی می‌خورد تو را

ای سیب سرخ غلت‌زنان در مسیر رود
یک شهر تا به من برسی می‌خورد تو را

پر می کشی و وای به حال پرنده ای
کز پشت میله‌ی قفسی می‌خورد تو را

آیینه ای و آه که هرگز برای تو
فرقی نمی کند چه کسی می‌خورد تو را
.
این شعر برای فاضل نظری هست و البته ایشون جای "می‌خورد تو را" از "عاشقت شده" استفاده کردن.

دوست داشتی تو چه فیلمی بازی کنی؟!

My therapist claims that taking these pills decreases libido.
Me:

این کتابی که شروع کردم باید چیز خوبی باشه.

اگه گفتید این موزیک برای تیتراژ پایانی کدوم فیلم‌ها بود؟!

شب بخیر گل های باغچه پیش چشمم.
امیدوارم هفته خفنی در انتظارتون باشه.

یکی از کارگرا اومد گفت یه سوال جامعه شناسی دارم.
گفتم بفرمایید.
گفت کدوم حیوون هست که ۳ تا دندون داره؟

Kon.

انسانی تنها و بی معاشرت هستم.
و تازه از سر کار برگشتم، ولی نه به خونه، به طبقه بالای اداری، چون این هفته کلا اینجام.

اگر کسی از من بپرسه رمز موفقیتت چی بوده، احتمالا پشت سرمو نگاه می‌کنم و می‌گم کی، من؟ کدوم موفقیت؟
اگه بعدش بزنه تو سرم و مجبورم کنه بپذیرم موفقیتی در کار بوده، بهش می‌گم رمزی در کار نیست. من در تمام مسیر سرگشته و حیران بوده‌م، از ترس و قلب نامطمئن به خودم می‌لرزیده‌م. احتمالا تنها کاری که درست انجام داده‌م، این بوده که رو به جلو تلو‌تلو خوردم.

اگر کسی این سوال رو بعدا از من بپرسه می‌گم سخت کوشی و تلاش، کار زیاد، پر رو بودن در مقابل مشکلات، افزایش مهارت ها.

+امروز رکورد کار کردن خودم رو شکستم.

می‌گن مایک تایسون وقتی اولین مدال طلای جهانی خودش رو کسب می‌کنه، اون رو با یه نامه پست می‌کنه برای معلم دوران راهنماییش که همیشه بهش می گفته تو هیچی نمی‌شی. متن نامه هم این بوده:
کیر شدی؟

درسته که نباید برای تایید و تشویق و توجه کسی کاری کارد، ولی یه روز مدال طلای موفقیتم تو زندگی رو همراه با یه نامه به دست همممه کسایی که تو دلم رو خالی کردن می‌فرستم.

یدقه هیچی نگید ببینم می‌تونم قبل خواب یه نقاشی بکشم یا چی؟

۶ سال سابقه کاری برای ۲ تا آدم عجیب و غریب داشتم، به ترتیب یه ۲ سال و یه ۴ سال. اونقدری که این دوتا آدم بداخلاق من رو پخته کردن، هیچ چیز دیگه نکرد. اون ۲ سال که به کنار، چون باعث شد بتونم با هر آدم عجیب و غریبی کنار بیام و یه جورایی من رو اداپت کرد و قشنگ ترین چیزی که یاد گرفتم تو اون ۴ سال این بود که با هیییچ کس رودربایستی نداشته باشم و حرفم رو بزنم. ولی دوست ندارم حاضر جواب باشم و تا طرف(کسی که باهاش رودربایستی دارم) چیزی گفت سریع جوابش رو بدم؛ برای همین صبر می‌کنم، صبر می‌کنم، صبر می‌کنم، ولی یه جا می‌شینم روبروش و دونه دونه حرفایی که صبر کرده بودم رو در کمال آرامش بهش می‌زنم. این رفتار هم خوبه، هم بد.
خوبه، چون تو اون مدتی که صبر می‌کنی، طرف مقابل رو بیشتر می‌شناسی، که آیا متوجه رفتار و گفتار اشتباهش می‌شه؟ یا با دیدن سکوت من یک قدم جلو تر میاد؟!
بده، چون صبر کردن کار سختیه دوستان.