مرداب خفته ذهنم را پوشانده جلبک غفلت‌ها
ای سنگپاره آگاهی، در قلب دایره‌ها بشکن!

_سیمین بهبهانی

فرد را برای چیزی که به آن اعتقاد دارد به کلیسا راه می‌دهند ولی برای چیزی که می‌فهمد از آنجا اخراج می‌کنند.

_مارک تواین

فردا سالروز شلیک به هواپیمای اوکرانی هست و اینا دارن تبلیغ انتخابات مسخره‌شون رو می‌کنن.
واقعا کاش اون دنیا وجود داشت، کاش می‌شد این و اون رو حواله داد به دست های بریده ابلفضل، کاش می‌شد واگذار کرد به خدا و قیامت...

یه پل رو بهت و وحشت جمعیت
یه نردبون شعله‌ور تو مرکز قرنیه‌ت
به لطف مُهر افسر امنیت
فقط سقوط آزاده با حداکثر ظرفیت

خودم رو مثال می‌زنم که کسی ناراحت نشه، مثلا من بلدم با ۶۰ درصد نرم‌افزارهای ادوبی کار کنم، ولی این من رو طراح گرافیکی یا تدوین گر و مدیر دیجیتال مارکتینگ نمی‌کنه. من بلدم با دوربین های عکاسی کار کنم، ولی این من رو عکاس نمی‌کنه، من با فضای C++ آشنا هستم ولی این من رو برنامه‌نویس نمی‌کنه، من بلدم با دستگاه اتوکلاو و سمپلر کار کنم ولی این من رو متخصص علوم آزمایشگاهی نمی‌کنه، جدیدا با دستگاه‌های جوش و خم و برش و پرس هم آشنا شدم، و ریختگری و استاندارد های مخازن تحت فشار، ولی این من رو مهندس مکانیک سیالات نمی‌کنه. چهارتا کتاب روانشناسی خوندم ولی روانشناس نیستم، چهارتا هم فلسفی که متقابلا فیلسوف هم نیستم. به نجوم و فیزیک علاقه دارم و مقالات و کتاب‌های مرتبط با اونارو می‌خونم ولی صاحب نظر نیستم تو این زمینه. انیمه و انیمیشن و فیلم و سریال زیاد دیدم ولی در حد نقد و بررسی و موشکافی نیستم، موزیک زیاد گوش می‌دم و گیتارالکتریک دارم، ولی موزیسین نیستم. چندین بار تو فصل‌های مختلف تا قله‌ها رفتم، ولی کوهنورد نیستم. چندین شبانه روز تو دشت و دمن و جنگل‌ها تو چادر زندگی کردم، ولی کمپر و متخصص زندگی تو شرایط سخت نیستم. سفر زیاد رفتم ولی ادونچر توریست نیستم. روی دستام می‌تونم راه برم و پشتک وارو بزنم و هلیکوپتری و اینا، ولی آکروباتیک کار و ژیمناستیک کار نیستم. می‌دونم تو پینگ‌پنگ وقتی حریف چاپ می‌کنه چجوری باید های لوپ بزنم ولی در حدی نمی‌بینم خودم رو که بخوام در مورد بازی کسی نظری بدم.
به قول یکی من یه دریای کم عمقم، و این چیز بدی نیست.
همه‌ی ما آزادیم که آزادانه نظریات خودمون رو در رابطه به مسائلی که توی اون‌ها قدمی برداشتیم، ارائه بدیم. اما مشکل اونجاست که ملت توقع دارن نظریات شخصی‌شون به عنوان نظریات کارشناسانه قبول بشه!
اینقدر علم پیشرفت کرده که همه‌ی شاخه‌ها روز به روز داره تخصصی تر می‌شه، بعد من بیام با تکیه به فلان تیکه از فلان کتابی که تا آخر هم نخوندم نظر کارشناسانه بدم؟! جدی اشکال نداره اگر یه مهندس برق از جراحی مغز سر درنیاره، یا یه استاد ادبیات ندونه صده ۶ میلادی تو فلان جا چه اتفاقی افتاده. لیبل بی‌سوادی به هیچکدوم نمی‌چسبه!
آقا "نمی‌دونم" هم یه جوابه برای خودش! کسی یقه‌ت نکرده تو هر زمینه‌ای با تکیه به چهار خط اطلاعات نظر کارشناسانه بدی. گفت‌وگو با جر و بحث فرق داره، وقتی با فرافکنی سعی می‌کنی به زور برنده باشی و نظرت رو به خورد طرف مقابل بدی، یعنی بی‌سوادی.

سقراط می‌گفت: می‌دونم که نمی‌دونم.
ولی خیلی از ما می‌گیم: یقین داریم که می‌دونیم.

@Channel4Hub

شما اگر همون روز اول واکنش نداده باشی، قسی‌القلب و شریک اسراییل و دشمن‌شاد‌کن بوده‌ای. اگر روز اول گفته باشی کار خودشونه، توطئه‌پرداز و شایعه‌پراکن بوده‌ای. اگر خوشحال شده باشی که کسی که آرمانش قاسمه مرده‌ش بهتر از زنده‌شه، به مقدسات توهین کرده‌بودی و سزاوار زندان و جریمه.

امروز؟ اگر بگی چرا می‌دونستید احتمال انتحاری هست و باز مراسم رو برگزار کردید، می‌شی عامل فتنه‌ اگر بگی چرا با وجود اطلاع، تمهیدات امنیتی رو بیشتر نکردید، می‌شی بازیچه اسراییل. اگر بگی اون بچه‌هایی که از طرف مدرسه بردید سر قبر سلیمانی هم خونشون گردن شماست، لابد پولی از جایی گرفتی که مسوولین رو بدنام کنی.

خیلی بده که مرز‌های اخلاقی آدم با باد جابجا بشه.

"سیاست پدر/مادر نداره" رو همممه می‌گن و می‌دونن، ولی باز هم بازیچه می‌شن، باز می‌رن پای صندق ها، باز می‌رن تشیع پیکر ها، باز می‌گن امنیت داریم، باز می‌گن کار این و اونه، دوباره و دوباره و دوباره...
کاش با پوست و گوشت و استخون درکش کنیم.

ماریا کم‌کم متوجه شد که دنیا خیلی بزرگ است، عشق خیلی خطرناک است و مریم مقدس که در بهشتی دور سکنی گزیده، به دعای بچه ها توجهی نمی‌کند‌.

_کتاب ۱۱ دقیقه، پائولو کوئیلو.

من یه نظر شخصی دارم که اگر چیزی کاملا به شما ثابت شده باشه، دیگه حال و حوصله این رو نداری به هرکی از راه رسید ثابتش کنی.
"این نظر در مورد رفیقا و آدم های مهم زندگیت صادق نیست."

پیرو این نظر، هر موقع سعی می‌کنم چیزی رو ثابت کنم، وسطش یهو به این نتیجه می‌رسم که نکنه هنوز کاملا به خودم ثابت نشده و ناخودآگاهِ من سعی داره به این روش یه فکتی از بحث دربیاره که خلاف نظرم رو با من روبرو کنه؟ برای همین بیخیال می‌شم و بهش فکر می‌کنم.
مثلا من با اینکه وقتی بچه گربه می‌بینم نیشم باز می‌شه، به هرکی می‌خواد گربه بیاره می‌گم نکنید این کار رو و شروع می‌کنم دلیل آوردن... ولی وقتی فکر می‌کنم می‌بینم این نظر رو حساب نزدیک به ۴ سال زندگی تو یک خونه کوچیک با ۳ تا گربه‌ی DHS هست که یکی از اونا آلفا بوده و رو حساب حساسیت روی قلمرو باعث می‌شد جنگ و دعوا زیاد بینشون اتفاق بیوفته. شاید زندگی با یه گربه پرشین خیلی هم گوگولی باشه... برای همین ناخودآگاهم اول دلیل میاره که نع! گربه خوب نیست، بعدش به خودم میام و بیخیال می‌شم، چون هنوز به طور کامل به من ثابت نشده که زندگی با گربه واقعا چیز بدی هست.
ولی اگر یکی بیاد بگه خدا وجود داره و اون دنیایی در کار هست و قراره شب اول قبر ازت سوال ۴ گزینه‌ای بپرسن، هیچ تلاشی برای اثبات هیچی نمی‌کنم و اجازه می‌دم تو جهل خودش پادوچرخه بزنه، چون واقعا بهم ثابت شده و حس و حال ثابت کردنش به بقیه نیست.

گری اولدمن آخرِ این فیلم که نقش چرچیل رو داشت، یه جمله منسوب به خود چرچیل رو می‌گه:
"کسانی که نظرشون رو تغییر نمی‌دن، هیچوقت نمی‌تونن تو چیزی تغییر ایجاد کنند!"
.
همچنین نابغه فیزیک ذرات، ریچارد فاینمن روزی گفت:
"اگر همواره مثل گذشته فکر کنید، همیشه همون چیزهایی رو بدست میارید که از قبل کسب کرده بودید."

@Channel4Hub

کاش تو مدرسه همه چیز رو اینجوری یاد می‌دادن، نمی‌گفتن مجموع a و b مساوی با c می‌شه و همین.

شب و روز همه بخیر، جز اونایی که یه روز خوبن یه روز بد، یه روز گرم یه روز سرد، نمی شه درکشون کرد.

سال ۸۸ کتک خورد، من سنی نداشتم و از مرحله خیلی پرت بودم، ولی خبرش رسید که بدجور کتک خورده. سال ۹۸ گرفتنش و رفت زندان، شکنجه شد، خانواده‌ش تهدید شدن، ولی اون از فعالیتش دست نکشید، حتی از تو زندان. سال ۱۴۰۰ آزاد شد، بازم ادامه داد و همه جا انزجار و اعتراض رو فریاد کشید، بار ها به خونه‌شون ورود زدن برای دستگیر کردنش؛ فراری شد. سال ۱۴۰۱ دوباره دستگیر شد و رفت زندان، شکنجه شد، کلی سر و صدا کرد و دیگه اخبارش رو از بی‌بی‌سی و ایران اینترنشنال می‌شد دنبال کرد، ولی اون بازم بیخیال نشد، حتی از توی زندان. اول امسال آزاد شد، ولی دیگه افتاده بود تو این مسیر! فکر می‌کرد کاری از دستش بر میاد، فکر می‌کرد می‌تونه تغییری ایجاد کنه. باهاش صحبت کردم و از دستم ناراحت شد، دیگه هیچی نگفتم. اینقدر وقت و بی وقت شبانه و سر صبح در خونه‌شون رو شکستن و وارد خونه شدن و اون رو هفته ها بردن کتک زدن و دوباره آوردنش خونه، که باباش درِ اون خونه رو بست و رفت ناکجا آباد اجاره نشینی. الآن که دارم این رو می‌نویسم، حتی خانواده‌ش نمی‌دونن کجاست و چیکار می‌کنه، حالش خوبه؟ سرش به سنگ خورده؟ کشتنش؟ مامانم می‌گه تو می‌دونی، جون عرشیا بیا از نگرانی درشون بیار؛ دروغ می‌گم، می‌گم نمی‌دونم.
ولی من خبر دارم، که تنها داراییش که یه خونه بود رو زیر قیمت فروخت و فرار کرد و رفت از اینجا... بهش گفتم الآن دیگه نمی‌خوای فعالیت کنی؟! گفت به حرفت رسیدم...
افسرده شده، حالش اصلا خوب نیست، ولی داره تو یه مسیر درست قدم برمی‌داره، و اونم ساختن یه زندگی جدیده.
این هست فرق بین کسی که گل جوونیش رو مبارزه کرده و بعد از این همه سختی کشیدن تصمیم می‌گیره فرار کنه و دیگه هیچ حرفی نزنه، با کسی که یک بار هم حتی از دور خیابون های شلوغ رو ندیده و از ایران فرار کرده!
اولی فهمیده حرفش تاثیری نداره و تصمیم گرفته یه زندگی جدید رو شروع کنه.
دومی اعتراض می‌کنه برای تولید محتوا، با اینکه تو یه کشور آزاد زندگی می‌کنه و شب که می‌خوابه هزارتا دغدغه برای فردای جایی که شهروندش هست نداره.

یه روز رفتم پلاسمای خونم رو اهدا کنم، اولش بهم یه پرسش‌نامه دادن و گفتن لطفا این رو با صداقت تکمیل کنید، ما در نهایت خون شما رو آزمایش می‌کنیم و اگر مشکلی داشته باشه اون رو می‌ریزم دور، ولی اگر این فرم رو با صداقت پر کنید، شاید اصلا نیازی به خونگیری نباشه. گفتم اوکی.
توش پرسیده بودن تا حالا عمل جراحی داشتی؟ تا حالا بیهوشت کردن؟ مریضی خاصی نداری؟ مشکل کلیوی چی؟ به چیا حساسیت داری؟ کل حالت چطوره؟! بعدش بگو ببینم دراگ مراگ چیا زدی؟ مکمل و دارو های بدنسازی چی؟
منم صداقت رو گذاشتم رو ۱۰۰٪ و به همه سوالات درست جواب دادم، تا جایی که جا کم آوردم و برگه رو پشت‌نویسی کردم.
وقتی پرسش‌نامه رو تحویل دادم، طرف خوند، خوند، خوند، هی چشماش گرد تر می‌شد و بر می‌گشت یه ریز نگاهی به من می‌نداخت، یهو نیشش باز شد گفت ئه lsd هم مصرف کردید؟! منم نیشم رو باز کردم گفتم آرره، شما هم مصرف کردید؟! گفت نه در موردش تو دانشگاه تحقیق داشتیم، باید چیز جالبی باشه! بعد رفت پشت برگه، گفت ااا سوستانول هم زدید؟! گفتم یه تایمی بدنسازی می‌رفتم، زدم. با لبخند گفت چیزی ازش نمونده انگار، منم با لبخند تیشرتم رو زدم بالا و سیکس پکام رو نشونش دادم.
خلاصه که از من خون نگرفتن، ولی خانم دکتر خیلی کنجکاو شده بود، گفت اگر امکانش هست یه قطره خون نمونه برای پژوهش از شما بردارم و من این اجازه رو دادم.

اگر به فیلم موزیکال علاقه دارید، پیشنهاد من Begin Again هست.
تو دل فیلم، کیرا نایتلی و مارک رافالو دارن با هم موزیک گوش می‌دن و تو خیابون راه می‌رن، یه جا می‌شینن روی یه پله کنار پیاده‌رو و به مردم و فضای اونجا نگاه می‌کنن.
مارک رافالو می‌گه:
"بخاطر همینه که عاشق موزیکم، معمولی ترین صحنه هارو یهو با معنی می‌کنه،(خیابون و عابرین رو نشون می‌ده) تمام این لحظه‌های معمولی با موزیک تبدیل می‌شن به مروارید های با ارزش و قشنگ."
درست هم می‌گه، به شخصه بدون موزیک نمی‌تونم تو خیابون های این شهر و کنار آدماش راه برم...
خلاصه که من این فیلم رو دوست دارم، ببینید شما هم.