یه زمانی بود فکر می‌کردم آدم‌های مهم زندگی رو باید همون سال‌های اول زندگی پیدا کرده باشی؛ مثل رفیق بچگی، همکلاسی، هم‌بازی... و اگر یکی از اونارو از دست بدی، دیگه بعید باشه کسی‌رو پیدا کنی که اون‌قدر باهاش احساس نزدیکی کنی.
می‌دونی چرا اینجوری می‌شه؟ ما معمولا فکر می‌کنیم رفاقت، چیزی‌ باشه که با گذشت زمان ارزشمندتر می‌شه. ولی کارکرد زمان واقعا عجیبه، اون فقط آدم‌هارو پیر نمی‌کنه، اونارو عوض می‌کنه!
نه من مهرداد ده یا پونزده سال پیش هستم، نه رفیقام. چیزهایی که روزی برای من مهم بودن، امروز شاید بی‌معنی باشن؛ و از طرفی چیزهایی که یه روز نمی‌فهمیدم، شاید امروز بخشی از جهان‌بینی‌من باشه. و قطعا برای رفیقام هم همین اتفاق افتاده.
برای همین گاهی دو نفر از هم دور نمی‌شن؛ فقط هر کدوم، اونقدر رشد می‌کنن که دیگه تو یک مسیر حرکت نمی‌کنن.
این اواخر دوباره آدم‌هایی وارد دایره‌ی کوچیک زندگیم شدن که خودم انتخابشون کردم؛ نه چون مجبور بودم هر روز ببینم‌شون، نه چون شرایط ما رو کنار هم گذاشته بود. و فهمیدم چقدر زیباتره وقتی دو نفر، بعد از اینکه هرکدوم خودشون رو بهتر شناختن، همدیگه رو پیدا می‌کنن.
امروز فهمیدم رفاقت واقعی، پیدا کردن کسی نیست که بیشترین سال‌ها رو باهاش گذروندی؛ پیدا کردن کسی هست که با آدمی که امروز بهش تبدیل شدی، هنوز حرفی برای گفتن داره!
این رو انکار نمی‌کنم که بعضی آدم‌ها فصل‌های مهم زندگی ما هستند؛ اما این‌هم پذیرفتم که هیچ فصلی قرار نیست تا ابد ادامه پیدا کنه!
برای وفادار بودن به خودت، باید اجازه بدی بعضی آدم‌ها فقط تو گذشته‌ات باشن.

نگارنده در حال خارج شدن از تاریکی...

خیلی پیرمردی سلفی می‌گیرم.
می‌دونم.

این نظام آموزشی تا سر سال عوض می‌شه، زیاد جدی نگیریدش...
اصلا نرید، کسی چیزی گفت به من بگید میام جوابشون‌رو می‌دم.

تو کلاس‌تون دختر خوشگل برای من نشون کردید یا نه؟

از این به بعد به کسانی که میان pv با نگارنده صحبت کنند، باید یه متن رندوم بدم، بگم این رو بخونید و ویدیو مسیج بفرستید تا احراز هویت بشید...
خسته شدم از جماعت فیک!
بابا بس کنید...
کسکشا چی می‌خواید از جون من...

یه هول بدید هزارتایی بشیم.

عدد مخاطبین روی هیچ الگویی حرکت نمی‌کنه، یعنی واقعا هیچ تریدری نمی‌تونه پیش‌بینی کنه بفهمیم الان سیر صعودی هست یا قراره بریم تا ۳۰ نفر...

از پرایوت نامبر زنگ زدند، جواب ندادم. کیرم هم نمی‌تونن بخورن، اگر بتونن‌هم خوشبحال من! :))
زیر فعالیت سیاسی‌رو کم می‌کنم.
آینده‌رو می‌تونم ببینم‌...
همون ۳ شنبه‌ها چوب خط ۱۸ هفته‌ای‌رو پر می‌کنم...
و اگر دیگه خیلی خبر مهمی بود...
امیدوارم برای آگاهی و بیداری خودتون تلاش کنید.

به نظرتون اگر نوتیف لفت‌دادن شمارو ریپلای کنم و بنویسم: سیکتیر.
باعث می‌شه کمتر لفت بدید؟!

سیحتیر.
درستش اینجوریه البته.

من یا کار نمی‌کنم، یا جمعه‌ها هم کار می‌کنم، شبا‌ها هم می‌مونم محل کارم...

ولی ربطی به صفر و صدی نداره.
این هشتاد، بیستیه.

دیگه اینکه برای اینکه پول به اکانت پریمیوم ندم، دو هفته‌ست دارم سعی می‌کنم یه ویدیو بسازم! خیلی بردبار و شکیبا شدم.

مگه جردن چی داره؟!

من کیرم تو پرایوت نامبر!
نمی‌شه رها کنم شما جوون‌هارو...
شب میام توضیح می‌دم که مانا نیستانی چه تخم آخوند و مادر قحبه‌ای هست...

تو کارخونه طناب پنبه‌ای ضخیم پیدا کردم، رفتم به سقف انبار نصبش کردم، شبا ازش می‌رم بالا، میام پایین.
خدایی خیلی باید انگیزه داشته باشی لوازم تمرین‌رو با اشیا دور و برت جمع کنی...
ناموسا دمم گرمه...

تو این سه روزی که کذشت:
رضا شاه دوم: صبح آزادی نزدیک است.
نتانیاهو: آزادی مردم ایران نزدیک است.
ترامپ: رژیم زمان زیادی ندارد.

بعد شما تو هنوز دنبال عقده‌ای بازی هستی... به خودت بیا... شاید فردا برات بتونیم کاری کنیم! به خودت بیا سر جدت...

والا نسل ما خیلی تلاش کرد تا شما با موزیک و فیلم خوب آشنا بشید؛ حالا طرف سر از تخم درآورده نمی‌دونه ما چه کونی ازمون تو مدیا و آموزش پرورش پاره شده...
البته نمی‌شه گلایه داشت، منم به جوون‌های اوایل دهه شصت زیاد کسشر می‌گفتم، اونا هم به نسل قبلی...
امیدوارم صده چهاری‌ها این چرخه‌رو بشکنند و کاملا متوجه‌ی این واقعیت باشند که ما چقدر سوخت دادیم تو این نظام...