مارسل پروست اوایل کتاب "طرف خانه سوان" از سری رمان های "در جستجوی زمان از دست رفته" می‌گه: "زمان آدم‌ها را دگرگون می‌کند اما تصویری که از آنان داریم همواره ثابت است؛ هیچ چیز دردناک تر از این تضاد میان دگرگونی و ثبات خاطره نیست"
آدم ها تو زندگی بارها دچار دگرگونی می‌شن، نسبت به اتفاقت خوب و بیشتر بد زندگی، بسته به شرایطی که توش قرار دارن، خوشی ها و بیشتر ناخوشی هایی که متحمل می‌شن و در نهایت ارتباطات‌شون. گاهی سطحی، گاهی از بیخ. گاهی در حد لب و دهن و گاهی می‌کوبن و از نو می‌سازن. در عین حال شرایط و محیط خیلی مهم هست تا با خیال راحت تغییر کنی و اون رو جار بزنی! هر جزئی که بخواد تو یک شبکه‌ی کلی قرار بگیره، برای رسوا نشدن مجبور به همرنگ شدنه. وقتی ارزش ها و هنجار ها دست و پاگیر باشن و تو نتونی اون شرایط رو تغییر بدی یا اون محیط رو عوض کنی، "نقاب"ها ساخته می‌شن. نقاب‌های متنوع و مخصوص شرایط متفاوت.
مهربون، با ادب، سرحال و پر انرژی، متدین، انقلابی، بی تفاوت، وطن پرست، عاشق، خدا باور، خانواده محور، اهل مطالعه، چپی، راستی، مدافع حقوق بشر و زن و کودکان کار و هر نقابی که لازم باشه تا اون شرایط آسون تر بگذره.
اما، تغییر یک اصل است! ناگزیر پیش میاد. هرکسی که فکر می‌کنه خودش یا اطرافیانش همونی هستند که از قدیم بودن، معنی و مفهوم "نقاب" رو نمی‌دونه.

ما هم رپ رو تحویل گرفتیم. 😅

هیچ چیز رو راکد و بی حرکت نگه ندارید، نه افکار، نه اهداف، نه بدن! به خودموم یه تکونی بدیم، آهن با اون آهنی هم اگر یه مدت یه جا بیوفته زنگ می‌زنه، ما که از پوست و گوشت و استخونیم.

تا حالا از مرگ کسی خوشحال بودید؟!
آخ جون فردا تعطیلم!

من شدیدا معتقدم مدیا برای فرهنگ سازیه. مثلا شما فیلم ادیسه فضایی رو دیدید؟ برای سال ۶۸ میلادی هست، توش چیزایی به تصویر کشیده شده که اون موقع فکر کردن در موردش هم خنده دار و دور از ذهن بود، مثلا تماس تصویری برقرار می‌کنن و از حسابشون یه مبلغی کم می‌شه! رو همین حساب و فیلم ها، مثلا چندوقت پیش وقتی اومدن گفتن ما با فضایی ها ارتباط گرفتیم، کسی تعجب کرد؟!
حالا شاید بگید مهرداد پس مارول چی؟ مرد عنکبوتی و هالک و بشکن تانوس هم تو راهه؟ در اون رابطه من یه نظر دیگه دارم که حس می‌کنم با ساختن فیلم های ابرقهرمانی و تخیلی می‌خوان ما لحظه‌ای به این فکر نکنیم که آقا؟ نکنه ومپایر ها و گرگینه ها واقعا وجود داشته باشن و بگیم همه‌ش خالی بندیه بابا، صدتا از این فیلما دیدم تا حالا! در صورتی که من فکر می‌کنم وجود دارن. 😐

سبک موزیک رو دوست دارید قید کنم براتون که سوپرایز نشید؟
اصلا گوش می‌دید موزیکایی که با شما به اشتراک می‌ذارم رو؟!

سخن شب:
از لحاظ کیهانی هر کدوم از ما ارزشمند هستیم. اگه انسانی با شما مخالفت می‌کنه، بذارید زنده بمونه. تو صدها میلیارد کهکشان، انسان دیگه‌ای پیدا نمی‌کنید. –کارل سیگن

دیروز سر کار یکی صندلی از زیرش در رفت و خورد زمین، من سریع گفتم "در دوره های مختلف..."
اما متاسفانه کسی متوجه طنزم نشد.

می‌خوام یا جمله‌ی خبری رو صورتم تتو کنم و اونم اینه که "اگر از ۶ بعد از ظهر رد شدیم، به من قهوه نفروش."

لویی سی.کی خیلی روده، ولی بلند بلند می‌خندم با استندآپاش. :))))))

یه هم اتاقی دارم، تا بیدار می‌شم با لبخند بهش سلام می‌کنم، صبح بخیر می‌گم، نازش می‌کنم، بوسش می‌کنم، قربون صدقه‌ش می‌رم، اصلا مثل همسر آینده‌م باهاش برخورد می‌کنم. اسمش پتوسه.

نتیجه این شد که من آدمی قوی در برابر مشکلات و حد و مرزی مناسب برای روابط مشخص می‌کنم.
هوم، همچی بدم نیست.
✍

هر اتمی که تو بدن شماست از ستاره هایی که قبلا منفجر شدن هست. و یحتمل اتم هایی که تو دست چپ شماست از ستاره‌ای متفاوت با دست راست شما باشه و این واقعا شاعرانه ترین چیزیه که در مورد فیزیک می‌دونم. همه‌ی ما از غبار ستاره ها هستیم و اگر ستاره‌ها منفجر نمی‌شدن، نمی‌تونستیم اینجا باشیم، چون عناصر کربن، نیتروژن، اکسیژن، آهن و همه چیزایی که برای تکامل و زندگی مهمه، در آغاز زمان ایجاد نشده بودن. اونا تو کوره‌های هسته‌ای ستاره‌ها ایجاد شدن و تنها راه ورود اونا به بدن شما این هست که اون ستاره‌ها به اندازه کافی مهربون بودن که منفجر شدن. پس عیسی رو فراموش کن! ستاره ها مردند تا تو امروز اینجا باشی.

لارنس ام. کراوس_کتاب جهانی از عدم
تو ترجمه فارسی این قسمت رو حذف کردن.
@Channel4Hub

با فرض اینکه خورد و خوراک و پوشاک و مسکن اونجا هست، موبایل ها کارایی ندارن و اینترنتی در کار نیست. قراره برید به یه جزیره‌ی متروکه؛ ۳ تا چیز که با خودتون می‌برید چی هست؟

اگر سر شب خوابیده بودم تا الآن با کابوس بیدار شده بودم، ولی الآن دیگه بیهوش می‌شم تا ۶ صبح که باید پاشم دوباره.
به این می‌گن دور زدن تحریم ها. :دی

عرشیا تو باشگاه کله‌ی یکی از بچه ها خورده تو دهنش و لبش جر خورده و باد کرده، داشت گریه می‌کرد. رفتم براش یه داستان تعریف کردم من وسط کشتی ابروم شکست و صورتم پر خون شد، ولی بازم طرف رو خاک کردم و یه بارانداز هم بهش زدم. بعدش یه دستمال گذاشتم رو ابروم و پیاده برگشتم خونه، برف می‌اومد و سرد بود، اومدم خونه بابام در رو باز کرد، یه نگاه بهم کرد، رفت دفترچه بیمه‌م رو آورد بهم داد و در رو بست...
بعد گفتم ورزش رزمی همینه، حالا اینکه اتفاقی بوده، ولی اگر بخوای ادامه بدی بدون که قراره ابرو و دماغت هم بشکنه!
گریه‌ش بند اومد و ساکت شد، ولی حس می‌کنم زیاده‌روی کردم، نمی‌دونم تو این مواقع چجوری برخورد کنم که به روح بچه تجاوز نشه و از طرفی سوسول بار نیاد و محکم باشه.