پدافند بود؟
تهرانی ها...

کانال چهار خیلی تغییرات داشته تو این مدت، اما ثابت ترین چیز، تصویر کانال هست. حتی اگر کسشر نوشتم، لاس زدم با شما و گفتیم و خندیدیم؛ بازم هر شب چشمم به اون عکس میوفته و هر سکانس اون شب‌ها از جلو چشمم رد می‌شه!
ج.ا خیلی تلاش کرد مفهوم چیزی که اون سال صدا زدیم رو تغییر بده، یا بیهوده جلوه بده... اما من و اون کسانی که اونجا بودیم، ته دلمون می‌دونستیم چرا تو خیابونیم و چی می‌خوایم! من، بار ها باید کشته می‌شدم، نمی‌دونم دنیا با من چیکار داره، که باید رفتن عزیزام‌رو ببینم و من، شانسی، دوباره زنده بمونم! نمی‌دونم این انرژی‌ای که از من محافظت می‌کنه چی تو من دیده، چرا مجبورم گاهی تو تنهاییم بشینم بغض قورت بدم و با انگشتای دستم بشمرم که چه کسایی‌رو از دست دادم... این شانس‌ها داره نفرین من می‌شه، ولی امیدوارم ارزش این زنده بودن رو داشته باشم! شاید یه کلیدی تو جیبم هست که هنوز به قفلش نرسیدم؛ نمی‌دونم... نمی‌دونم واقعا!
حالا ج.ا، تو بازم بیا تو سالگرد قتل و غارتت، نورافشانی کن شهر رو، بیا نمک رو زخم ما بپاش... یه روز هم نوبت همه‌ی ما می‌شه، و اون روز دیر نیست! قسم به لکه‌های خون تیشرتی که ۴ ساله نشستمش!
نوبت ما نزدیکه...

اخیرا یاد گرفتم شکرگزاری می‌کنم، برای نفس کشیدن، برای اینکه امروز هم بیدار شدم، برای کوچک ترین چیزها... و حس خوبی بهم می‌ده این موضوع!
انگار یه خدا پیدا کردم برای خودم! که فقط برای خودمه! می‌گم خدای (من) شکرت...
تو محل کار جدیدم، اول دفترم نوشتم:
به نام خدای من، آنکه در هیچ کعبه‌ای جا نمی‌شود...
خواستم این رو با شما به اشتراک بذارم، اتئیست ترین انسان نیم کره‌ی شرقی‌هم که باشی، به این کار (نیاز) داری...

نوزدهم و بیستم سپتامبر، ایرانیان در ده‌ها شهر و در چهار قاره جهان گرد هم می‌آیند؛ از توکیو و سئول تا سیدنی، اروپا، آمریکا و کانادا.

دو روز، ده‌ها گردهمایی و یک پیام مشترک؛ یاد مهسا و همه جاویدنامان راه آزادی زنده است و ایرانیان خارج از کشور همچنان صدای خواست آزادی و آینده‌ای بهتر برای ایران خواهند بود.

از توکیو تا ونکوور، از سیدنی تا پاریس، از هلسینکی تا هیوستون؛ هر شهر بخشی از یک تصویر بزرگ‌تر است.

۱۹ و ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶ گردهمایی‌های جهانی روز مهسا

شهر خود را پیدا کنید، اطلاعات برنامه را با دیگران به اشتراک بگذارید و در گردهمایی شهر خود حضور پیدا کنید.

یک پرچم، یک ملت، یک صدا برای ایران

جاویدشاه، پاینده ایران

از توکیو تا ونکوور؛ جهان صدای ایرانیان را خواهد شنید.

من که طرفدارش هستم، سعی می‌کنم اینجا آزادی باشه، که تو بتونی زیر درد و دل و حرف‌های جدی من استیکر خنده بذاری.
ببین خودش چقدر خفنه! که تمام این سالها مبارزه کرده، تا بازم امثال تو بتونید یه روزی بر علیه‌ش رای بدید... !
بیدار شو...

به عنوان حماقت انسانی،
این رو می‌ذارم اینجا باشه.

اجازه نمی‌دم کسی رنگ عوض کنه.

منو می‌گه.

خودش‌رو می‌گه.

این اولین بار تو سال جدید بود که تونستم خشمم‌رو کنترل کنم...
ولی خب اینقدر تابلو داشتم اینکار‌ رو می‌کردم که طرف خایه کرد و رفت...

فکرش رو بکن سرخ شدی، رگات زده بیرون و داری تند تند نفس عمیق می‌کشی و می‌دی بیرون...
ولی خب بهتر از این بود بگیرم طرف‌رو بزنم...

می‌دونم این خشم و خشونت، من رو ترن‌آف می‌کنه، ولی خب من که نمی‌خوام مخ کسی رو بزنم...

ولی شنیدم رگ روی دست ترن‌آنه!

پ.ن|
دارم این واحدی که قراره بمونم توش رو تمیز می‌کنم، از بعد جنگ دست نخورده، همه‌جارو خاک گرفته، نمی‌دونم از کجا شروع کنم، هی جارو می‌کنم برمی‌گردم می‌بینم خاک نشسته همه‌جا...

اینجا کسی هست که علوم آزمایشگاهی بخونه؟ یا تو آزمایشگاه کار کنه؟
می‌خوام بدونم بیشترین ابزار مصرفی (یکبار مصرف) تو آزمایشگاه چیه؟!
بجز پلیت‌ها، یورن‌باتل‌ها، قوطی‌استول‌ها، لوله‌های خون‌گیری و درب لوله‌ها...

تو هم اگر فکر می‌کردی این کسشرایی که نوشتی درسته، توییتت‌رو پاک نمی‌کردی!

چرا حسنک؟ چرا مثلا سپیده نه؟
-سپیده میای بریم حموم؟
+نه نمیام، نه نمیام...

@Channel4Hub

مهدی یراحی اومده اینهمه کسشر تفت داده که تهش در لفافه بگه با پهلوی مخالف هست؛ دوهزار نفر زیرش کامنت گذاشتن: جاوید شاه!
کسخلی چیزی هستید؟ لاریجانی‌رو اگر الان دوباره زنده کنی، می‌گه ناموسا گوه خوردم، جاوید شاه!!!
بعد شما پلشت‌های دوزاری دارید تو دقیقه نود لگد به بختتون می‌زنید؟!

سیب‌زمینی‌ای که ۱ ساعت پیش بعد از پخته شدن فریزش کردم‌رو، آروم رها کردم تو روغن دااااااغ....

تامام.
خیلی خسته شدم، حال ندارم برم حموم؛ سپیده میای بریم حموم؟

دیدید وقتی یه پست رو از تلگرام پاک می‌کنی چجوری خاکستر می‌شه و از بین می‌ره؟!
من رو یاد تانوس می‌ندازه.