دیوید کیز وقتی این توییت‌رو گذاشت، ۴ روز بعد لاریجانی حذف شد...

حالا ببینید چی گفته...

استاکرها بود و نبودشون فرقی نداره!

چهار سال از روزی می‌گذرد که جلادان ضحاک، جان دختر ایران، مهسا امینی، را گرفتند. جمهوری اسلامی گمان می‌کرد می‌تواند خون مهسا را نیز مانند خون بسیاری دیگر پایمال کند، اما یک ایران برای او به پا خاست.

ضحاک، برای آنکه نشان دهد مهسا را به قتل نرسانده است، قلب جوانان دیگری را نیز نشانه گرفت، از نیکا و سارینا تا کیان و خدانور، از حمیدرضا و مجیدرضا تا صدها فرزند دیگر ایران.

چهار سال بعد، ملت ایران در مرحله‌ای دیگر از همان مبارزه ایستاده است. مسیری که از خیزش‌های پیشین گذشت، امروز به انقلاب شکوهمند شیر و خورشید رسیده است؛ جایی که مبارزات ملت ایران، با همه تجربه‌ها و هزینه‌هایی که پشت سر گذاشته، در یک هدف ملی به هم پیوند خورده است: بازپس‌گیری ایران از رژیم تبهکاری که نزدیک به نیم قرن است میهن‌مان را به گروگان گرفته است.

این همبستگی ملی یک‌شبه به دست نیامده است. پشت آن، راهی طولانی، دشوار و پرهزینه قرار دارد، راهی که ملت ایران از گردهمایی پرشکوه روز کوروش در آبان ۱۳۹۵ آغاز کرد و در دی ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸ و خیزش‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ به آن تجربه و بلوغ بیشتری بخشید، خیزش‌هایی که هر یک بخشی از ستون‌های انقلاب ملی ایران را شکل داده‌اند.

هر جان فداشده، مسئولیتی بر دوش ما گذاشت؛ و هر فراز و فرود، ملت ایران را برای گام بعدی آماده‌تر کرد. تا امروز که ایرانیان، یک‌صدا و زیر پرچم ملی خود، برای بازپس‌گیری ایران ایستاده‌اند.

یاد مهسا امینی و همه زنان و مردان شجاعی که جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند، برای همیشه در حافظه ملت ایران جاودانه خواهد ماند.

ما راه آنان را تا آزادی و بازپس‌گیری ایران ادامه خواهیم داد.

پاینده ایران
رضا پهلوی

ما را به خاطر بیاور!
ما را که تازه جوانانی بیست‌ و دو ساله بودیم، شورِ عشق در سینه داشتیم و پیش از آن‌که عاشق شویم، سینه بر خاک، سوده مُردیم.
ما را به خاطر بیاور!
ما را که سینه‌سُرخانی خنیاگر بودیم و ده به ده، نه در آسمان و نه در کوهسار و نه بر شاخسار، که در بازار، پیش از آن‌که آوازه‌خوان شویم، بر شاخه‌ای تکیده از تکیه‌گاه خویش، جان واسپردیم.
به خاطر دارم، پیام‌شان را، سرنوشت‌شان را...
آری...
و همیشه از گذرگاه خاطرم در گذر است، آوازهای صامتِ سینه‌سُرخانِ سینه‌برسیخ؛ تجسّد آرزوهای بیست‌ و دو سالگانِ سینه‌ بر‌سنگ، که از تکرار یادشان شاید پیش از آن‌که شاعر شوم، بیست‌ و دو ساله می‌میرم.
...

همین الان که دارید این پست رو می‌خونید، تو عربستان، پدافند آمریکایی از خونه‌‌ی خدای مسلمون‌ها در برابر حملات مسلمون‌ها درحال دفاع کردنه.
looooool

پدافند بود؟
تهرانی ها...

کانال چهار خیلی تغییرات داشته تو این مدت، اما ثابت ترین چیز، تصویر کانال هست. حتی اگر کسشر نوشتم، لاس زدم با شما و گفتیم و خندیدیم؛ بازم هر شب چشمم به اون عکس میوفته و هر سکانس اون شب‌ها از جلو چشمم رد می‌شه!
ج.ا خیلی تلاش کرد مفهوم چیزی که اون سال صدا زدیم رو تغییر بده، یا بیهوده جلوه بده... اما من و اون کسانی که اونجا بودیم، ته دلمون می‌دونستیم چرا تو خیابونیم و چی می‌خوایم! من، بار ها باید کشته می‌شدم، نمی‌دونم دنیا با من چیکار داره، که باید رفتن عزیزام‌رو ببینم و من، شانسی، دوباره زنده بمونم! نمی‌دونم این انرژی‌ای که از من محافظت می‌کنه چی تو من دیده، چرا مجبورم گاهی تو تنهاییم بشینم بغض قورت بدم و با انگشتای دستم بشمرم که چه کسایی‌رو از دست دادم... این شانس‌ها داره نفرین من می‌شه، ولی امیدوارم ارزش این زنده بودن رو داشته باشم! شاید یه کلیدی تو جیبم هست که هنوز به قفلش نرسیدم؛ نمی‌دونم... نمی‌دونم واقعا!
حالا ج.ا، تو بازم بیا تو سالگرد قتل و غارتت، نورافشانی کن شهر رو، بیا نمک رو زخم ما بپاش... یه روز هم نوبت همه‌ی ما می‌شه، و اون روز دیر نیست! قسم به لکه‌های خون تیشرتی که ۴ ساله نشستمش!
نوبت ما نزدیکه...

اخیرا یاد گرفتم شکرگزاری می‌کنم، برای نفس کشیدن، برای اینکه امروز هم بیدار شدم، برای کوچک ترین چیزها... و حس خوبی بهم می‌ده این موضوع!
انگار یه خدا پیدا کردم برای خودم! که فقط برای خودمه! می‌گم خدای (من) شکرت...
تو محل کار جدیدم، اول دفترم نوشتم:
به نام خدای من، آنکه در هیچ کعبه‌ای جا نمی‌شود...
خواستم این رو با شما به اشتراک بذارم، اتئیست ترین انسان نیم کره‌ی شرقی‌هم که باشی، به این کار (نیاز) داری...

نوزدهم و بیستم سپتامبر، ایرانیان در ده‌ها شهر و در چهار قاره جهان گرد هم می‌آیند؛ از توکیو و سئول تا سیدنی، اروپا، آمریکا و کانادا.

دو روز، ده‌ها گردهمایی و یک پیام مشترک؛ یاد مهسا و همه جاویدنامان راه آزادی زنده است و ایرانیان خارج از کشور همچنان صدای خواست آزادی و آینده‌ای بهتر برای ایران خواهند بود.

از توکیو تا ونکوور، از سیدنی تا پاریس، از هلسینکی تا هیوستون؛ هر شهر بخشی از یک تصویر بزرگ‌تر است.

۱۹ و ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶ گردهمایی‌های جهانی روز مهسا

شهر خود را پیدا کنید، اطلاعات برنامه را با دیگران به اشتراک بگذارید و در گردهمایی شهر خود حضور پیدا کنید.

یک پرچم، یک ملت، یک صدا برای ایران

جاویدشاه، پاینده ایران

از توکیو تا ونکوور؛ جهان صدای ایرانیان را خواهد شنید.

من که طرفدارش هستم، سعی می‌کنم اینجا آزادی باشه، که تو بتونی زیر درد و دل و حرف‌های جدی من استیکر خنده بذاری.
ببین خودش چقدر خفنه! که تمام این سالها مبارزه کرده، تا بازم امثال تو بتونید یه روزی بر علیه‌ش رای بدید... !
بیدار شو...

به عنوان حماقت انسانی،
این رو می‌ذارم اینجا باشه.

اجازه نمی‌دم کسی رنگ عوض کنه.

منو می‌گه.

خودش‌رو می‌گه.

این اولین بار تو سال جدید بود که تونستم خشمم‌رو کنترل کنم...
ولی خب اینقدر تابلو داشتم اینکار‌ رو می‌کردم که طرف خایه کرد و رفت...

فکرش رو بکن سرخ شدی، رگات زده بیرون و داری تند تند نفس عمیق می‌کشی و می‌دی بیرون...
ولی خب بهتر از این بود بگیرم طرف‌رو بزنم...

می‌دونم این خشم و خشونت، من رو ترن‌آف می‌کنه، ولی خب من که نمی‌خوام مخ کسی رو بزنم...

ولی شنیدم رگ روی دست ترن‌آنه!

پ.ن|
دارم این واحدی که قراره بمونم توش رو تمیز می‌کنم، از بعد جنگ دست نخورده، همه‌جارو خاک گرفته، نمی‌دونم از کجا شروع کنم، هی جارو می‌کنم برمی‌گردم می‌بینم خاک نشسته همه‌جا...