غرق در افکار توخالی شدن
با تهوع نقشِ بر قالی شدن

سلامت روان هم واژه‌ی عجیبیه برام.

پاپ که تو جنگ قبل ضد سیاست‌های ترامپ بود از بعد دیدارش با روبیو و هگست بیانیه می‌ده، ظلم باید پایان بپذیرد حتی اگر خون هزاران نفر ریخته شود!

باقی کشورهای دنیا که تو جنگ قبل، یا بی‌طرف بودن یا ضد جنگ الان دارن به ترامپ فشار میارن که مذاکره نکن!

رسایی می‌رینه به فرمانده‌ی کل قوا و کسی کاریش نداره. سر وصل کردن و نکردن نت مشکل داشتن و آخر سر کل‌کل یکی نت رو باز کرد. از ترس کون‌شون جسد موشعلی رو چال نکردن هنوز‌‌... اینا حتی پول ندارن تا باهاش پول چاپ کنند!
یکی از کیری ترین نظام‌های تمام ادوار به آخر خط رسیده و تو از اون سر آب‌های آزاد فتوا می‌دی جنگ خوب نیست؟ سر مار رو با پنبه ببریم و با صحبت بیرونش کنیم؟
به خودتون بیاید...

پاینده ایران
رضا پهلوی

وزارت اطلاعات پیام می‌داد اگر جنگنده یا پهباد مشاهده کردید به ما اطلاع بدید...!
یعنی خوار مادر امنیت...

شبی ۲ تومن می‌دادند که بری ایست بازرسی. مشروب و گل و سیگار هم آزاد بود...

در جریان باشید، دو تومنی‌های دوزاری.

سمبوسه رو هیچوقت دوست نداشتم.
الکی زیادی روغن داره.

پرش ذهنی وسط بحث سیاسی رو می‌بینی...

پاچینو تو فیلم بوی خوش یک زن می‌گه:
زن مثل شراب می‌مونه، هرچی بیشتر بمونه، جا افتاده تر.

من در سلامت نسبی از عقل می‌خوام مخالفت خودم با پاچینو رو اعلام کنم و بگم از این به بعد فقط ۱۸ تا ۲۵.

جدیدن هم وقتی می‌پرسن چند سالته می‌گم ۲۳، و مردم می‌پذیرن؛ موهای دور سرم هم می‌زنم که تار سفیدها مشخص نشن.

همون قدر که جوونیم رو گاییدن.
جوونیم هم منو گاییده...
داره تموم می‌شه، حسش می‌کنم، ولی نمی‌خوام بپذیرم، اخیرا خیلی کلنجار می‌رم سر این موضوع...

نسخی صدای جنگنده و سوت موشک و انفجار می‌کشم...

با چیزایی که دارم می‌خونم، بعید می‌دونم اینا متفق‌القول نت رو وصل کرده باشند...
اصلا لازم نبود اینهمه امید وارد امثال من بشه... :))))

روزی میاد که میلیون‌ها نفر به امیر حسین قیاسی کونی می‌گن:
چی شد ازگل؟!

دست خدا عیان شد
خامنه‌ای جوان شد

دست خدا کجا رفت
خامنه‌ای بگا رفت...

ترس و وفاداری جاشون عوض شده.
مثل اواخر دوران استالین...

ما اینجاییم بگیم: بشین گوه نخور...
احترام بذار بچه، بگیر نمره‌ت رو...

یه فیلم خوب دیدم.
Tow Prosecutors
داستان از جایی شروع می‌شه که یه زندانی سیاسی که زمانی جایگاه بالایی داشته، یه نامه‌ می‌نویسه که توش شکایت از اوضاع زندان بوده. این زندانی در ابتدا نماد همون نسل قدیمی وفاداران به انقلاب و حزب هست؛ کسی که فکر می‌کرد با خدمت به سیستم، امنیت داره. اما تو فضای تصفیه‌ها، اون هم مثل خیلی‌های دیگه به‌عنوان عنصر مشکوک یا دشمن داخلی بازداشت شده...

نامه اتفاقی میوفته دست یه دادستان جوون و اونم جدی می‌گیره پیگیر قضیه می‌شه. همین تصمیم ساده، اون رو وارد لایه‌های مختلف یه سیستم فاسد و ترس‌خورده می‌کنه.

در طول مسیر، دادستان جوون می‌فهمه که:
زندانی اول فقط یکی از قربانیان نیست،
بلکه نمونه‌ای از یک الگوی بزرگ‌تر است؛
الگوی حذف اونایی که دیروز ستون‌های حزب بودند و امروز مزاحم تلقی می‌شن. و هرچی پیش‌تر می‌ره، روشن‌تر می‌شه که حقیقت تو اون سیستم فایده‌ای نداره، چون نتیجه از قبل تعیین شده است.

تو چنین فضایی، وفاداری نه نجات می‌ده و نه حتی مصونیت؛ برعکس، گاهی باعث می‌شه قربانی راحت‌تر شناسایی بشه، چون اسمش آشناست و گذشته‌اش روشن...!

پیشنهاد می‌کنم ببینید.
@Channel4Hub