هم‌میهنان شجاع و گرامی،

جمهوری اسلامی و رهبر جنایتکار آن در جریان انقلاب بزرگ ملی، به‌ویژه در شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی، ده‌ها هزار فرزند برومند این آب‌وخاک را به خاک و خون کشیدند و خانواده‌های بی‌شماری را داغدار کردند. ضحاک زمان، آن‌گاه که رژیم ننگین و ضدایرانی‌اش را در خطر دید، حتی به مجروحان و اسیران در بند نیز رحم نکرد و جنایات ناتمام رژیم بعثی صدام علیه مردم ایران را تمام کرد.

اکنون، هم‌زمان با چهلمین روز جاودانه شدن شجاع‌ترین فرزندان ایران، از همه شما هم‌میهنان شریف و آگاه می‌خواهم در آیین‌های یادبود و گرامی‌داشت آن جاویدنامان شرکت کنید. با ادای احترام به لاله‌های در خون خفته ایران، قدردان رشادت و فداکاری جان‌فدایان میهن باشید. با دیدار و تماس با خانواده‌های دادخواه و حمایت از آنها، بر تداوم مسیری که کاوه‌ها و گردآفریدهای در خاک‌خفته ایران به ما نشان دادند تاکید کنید.

همه ما، در کنار یکدیگر، با قلب‌هایی فشرده و سینه‌هایی سرشار از یقین به پیروزی، پیش خواهیم رفت و به‌زودی ایران را از لوث وجود خامنه‌ای و رژیم اشغالگر و جهنمی‌اش پاک خواهیم کرد.

پاینده ایران
رضا پهلوی

@OfficialRezaPahlavi

بیا یه لحظه تصور کنیم…
سال ۲۰۲۶.
تهران همونه، کوه‌های البرز همون‌جاست، مردم هم همین مردم‌ هستند. فقط یه تفاوت کوچیک داره:
انقلاب ۵۷ هیچوقت اتفاق نیفتاده.
نه تحریم‌های فلج‌کننده،
نه دشمن‌سازی دائمی،
نه اقتصاد امنیتی،
نه فرار مغزها به این شدت.
تهران می‌تونست یه شهر فوق‌مدرن باشه. مرکز مالی منطقه. مرکز تکنولوژی خاورمیانه. جایی که سرمایه بیاد، نه اینکه فرار کنه. با اون سرعت صنعتی شدن دهه ۵۰، با اون رشد اقتصادی، با اون مسیر اتصال به اقتصاد جهانی…

خیلی ساده بگم:
ما می‌تونستیم امروز کره‌جنوبیِ منطقه باشیم.

پهلوی بی‌نقص بود؟ نه.
اشتباه داشت؟ قطعاً.
اما جهت حرکت کشور رو نگاه کن… مسیر "ساختن" بود، نه "درگیر موندن".
الان چی داریم؟
پولی که هر سال بی‌ارزش‌تر میشه. جوانی که آرزوش رفتنه. سرمایه‌ای که امنیت نداره. و کشوری که به جای رقابت اقتصادی، درگیر تنش دائمیه.

این متن برای دعوا نیست.
برای یه سوال ساده‌ست:
اگر اون مسیر ادامه پیدا می‌کرد،
آیا امروز اینجا بودیم؟ یا چند پله بالاتر ایستاده بودیم؟
فقط همین.
فقط فکر کن.

تصویر ساخته شده باAi.
اگر بعد قاجار ج.ا میومدم
VS
اگر ج.ا هیچوقت نمیومد.
@Channel4Hub

گوز گوز VS واقعیت
@Channel4Hub