دیروز یکی بهم گفت با ارزش ترین دارایی تو چیه آقا مهرداد؟! با چند ثانیه مکث گفتم صداقتم. گفت خیر، جان شماست! بدون اون هیچ چیز هیچ ارزشی نداره.

تو ۱۲ سال گذشته تقریبا خیلی از دراگ هارو حداقل یکبار امتحان کردم، دراگ هایی که شما حتی از وجودشون خبر ندارید، چیزایی که CIA برای اعتراف گرفتن از جاسوسا استفاده می‌کنه، دارگی که با اون اسب رو بیهوش می‌کنن، اونی که شمن های سرخ پوست باهاش روح خودشون رو از جسم‌شون جدا می‌کردن، یا مرتاض های هندی، و و و...
از خودم می‌پرسم: دستآوردت چی بود گل پسر؟
جواب می‌دم: ذهنم رو باز تر کرد.
به خودم می‌گم: گوه نخور! تو با کلی آسیب ذهنی که هیچ کدوم تا قبل از مصرف دراگ وجود نداشت، چطور می‌تونی بگی ذهنم باز شد؟ تعریفت از ذهن باز چیه؟! تو ذهنی نداری که بخوای در مورد باز و بسته بودنش نظری بدی! تو اصلا فکر نمی‌کنی! ایده‌ای که سیستم به کمک مدیا تو ناخودآگاهت کاشته رو درون خودت پژاوک می‌دی و اون رو فکر کردن تلقی می‌کنی! های بودن تا کی؟ واقعا تا کی؟! تو اندازه تمام سن یه بچه‌ای که کلاس پنجم ابتدایی هست های و پاره بودی... حلقه‌ای که دورت تشکیل شده کسایی هستن که با کله‌ی خالی نمی‌تونید با هم معاشرت کنید! همه به نوعی وابسته به یه مدل دراگ هستید! بدون اون منطق ندارید، فهم ندارید، حوصله ندارید، آرامش ندارید، اشتها ندارید، خواب ندارید، دقت ندارید، انگیزه ندارید، میل به زندگی ندارید، خشم دارید، درد دارید، ناراحتی دارید... این چیزی بود که از زندگی می‌خواستی؟ این همه کتاب و فیلم و فلان و بهمان و دیتا وارد خودت کردی که به این نتیجه برسی بهترین راه برای ادامه زندگی اعتیاد به دراگه؟ یا بسه دیگه، یا به طور کل خودت رو تموم کن! تو همه چی ریدی، به همه چی ریدی، هرجا بودی ریدی، و یقین داشته باش با این رویه این ریدن ها قطع که نمی‌شه هیچ، توش خفه هم می‌شی...
یه بار یه کاری رو تا ته ته تهش برو، به هر چیزی که قبولش داری قسم می‌خورم موفق می‌شی... کون لغ همممه، بذار هرکی هرچی می‌خواد بگه، تو خودت رو دوست داشته باش، فاک به ۱۲ سال رفاقتی که مبناش های بودنه!
...

سلام.
مهرداد هستم، امروز دقیقا ۱ ماه هست که سوبرم.

با من همراه باشید...

برای جلو گیری از سوءتفاهم و جهت رفع ابهام برای دختر مورد علاقه‌م؛ عکس پروفایلم آخرین تلاش های من برای آشتی با خواهر عزیزم هست. 😅

یکی لفت داد، یا کت پرسن بود، یا با آدم های سوبر حال نمی‌کرد. :)))

بله، مطمئن شدم که برای سوبر بودن بنده لفت دادن!
باید بگم به نازنین هسته‌ی آووکادوم و یه تک بیتی ناب از خودم، اونجا که می‌گم:
"من کشته‌‌ی آن دم و تو تشنه‌ی آنی
این است تفاوت به پیری و جوانی"

ما قدیم یه بازی داشتیم که موسیقی متن پلی می‌کردیم، طرف باید می‌گفت برای کدوم فیلمه.

فرندز‌بینِ عزیزی گفته رفتم پستای آخر اینستاگرام متیو پری رو دیدم و فهمیدم واقعا داشته به مرگ فکر می‌کرده. تو کتابش نوشته بود اگه یه روز اوضاعم بد باشه به این فکر می‌کنم که اگه بت‌من بود چی‌کار می‌کرد، و چند تا پست آخرش همه سیگنال بت‌من و کپشنشون "من مت‌من هستم" ئه. طرفداراش فهمیدن منظورشو، کامنت گذاشته‌ن و ابراز نگرانی کرده‌ن. دوستاش کجا بودن پس؟

چندین نفر جواب این فرندز‌بین رو داده‌ن که متیو پری فقط برای ما که از دور می‌دیدیمش جالب بوده، از همون کتابش مشخص بود از این آدمای پر‌دردسر و ناآرومه. مردم هم که به زندگی دیگران چیزی بدهکار نیستن، چرا باید خودشونو درگیر بدبختیای تو بکنن؟ مگه خودشون زندگی ندارن؟

ببینید بچه‌های گلم، افسردگی واقعی این‌جوریه. تو چنگ می‌اندازی به اطرافیانت برای کمک، و همه‌ی اون دوست‌ها، chosen family ها، "حس‌گر"ها، ای تو همه بود و نبودم ها، دوقدمِ فیزیکی و هزار قدمِ مجازی ازت فاصله می‌گیرن مبادا دست آلوده به لجنت بخوره به گوشه دامنشون. بعد که مردی ناراحت می‌شن که چرا لجن و نکبتِ زندگیشو به خاطر ما تحمل نکرد؟ ما دلمون براش تنگ می‌شه! خودخواه لعنتی!

پس لطفا این‌که هر وقت ناراحتین نیاین بگین ووش ووش من افسرده شدم. افسردگی کیوت نیست، بامزه و ترحم‌بر‌انگیز و مایه جلب توجه نیست، شما رو خاص و ویژه نمی‌کنه، بهتون مهر تاییدِ "پس منم تو زندگیم سختی کشیده‌م" نمی‌ده. وقتی کسی تا گردن فرو رفته تو سیاهی، هر کی از بغلش رد می‌شه دماغشو چین می‌اندازه و می‌گه اَی. حتی خودِ خودِ شما دوست عزیز.

اینکه به خودت لیبل افسردگی بزنی خوب نیست، تو مخیه! در مقابل ما یه سندرمی داریم به اسم: "اردک" که سرش به دانشگاه استنفورد می‌خوره! چون اونجا اینجوریه که اگر داری توش درس می‌خونی یعنی تو از بدو تولد خفن بودی و نیازی به فشار آوردن به خودت نداری، پس اون دانشجو هایی که دارن اونجا تحصیل می‌کنن ولی درواقع از شدت فشار دارن پاره می‌شن، به روی خودشون نمیارن که دارن پاره می‌شن! این پنهان کردن فشار تا جایی ادامه پیدا می‌کنه که یک روز خودشون رو می‌کشن!
پس؛ نه به هر ناراحتی‌ای که از راه می‌رسه بگید افسردگی و نه اینجوری باشید که سیاهی و لجن و لیترالی افسردگی رو گردن نگیرید و پنهان‌ش کنید!

تو دست و بال‌تون موسیقی با این شدت حماسی ندارید!؟ من روزایی که قراره شاخ دیو رو بشکونم، تو مسیر این رو با صدای بلند گوش می‌دم و خیلی کمک می‌کنه.
اولین ترک از آلبوم موسیقی متن فیلم ایکس‌من: آپوکالیپس هست.

امروز رفتم تا شاخ دیو رو بشکنم، یه جسم فولادی ۴۰/۴۵ کیلویی از فاصله‌ی ۲۰ سانتی ول شد تو سرم و سرم شکست.
حالا حدس بزنید کی آخرین قطار پنج‌شنبه رو از دست داده؟!

از همکاران، خانواده و دوست‌های خودتون بپرسید که شما رو به چه امتیاز و مهارت هایی می‌شناسند؟ و نظر اونارو یادداشت کنید. هرچقدر تعداد نظر دهنده ها بیشتر باشه، نتیجه گیری دقیق تر از آب درمیاد. اونوقت نتیجه رو بررسی کنید و اون امتیازی که به طور مشترک از چند نفر شنیدید رو به عنوان مهارت و کفایت واقعی خودتون قبول کنید‌.
اگر همه شما رو با این ویژگی ذهنی و عاطفی می‌شناسند، پس اون صفت متعلق به شماست و می‌تونید روش حساب کنید. در واقع شما این شکلی از بیرون دیده می‌شید، اونم از چند بُعد و از دید افراد مختلف.
بعد هر جایی که بن‌بستی برسید، می‌تونید با اطمینان از اون مهارت استفاده کنید ولی مهمه که بدونید استعداد ها و امتیاز ها همیشه یه بُعد پنهان هم دارند. بر اثر اطمینان کاذب و غروری که ایجاد می‌کنن ناخواسته باعث افراط و زیاده‌روی تو ارتباط‌ها و رفتار های فردی/اجتماعی می‌شن و یهو می‌بینی همین استعداد ها باعث یه‌سری بحران دیگه بشن!
پس، یادتون باشه مهارت ها و امتیاز های ما خود به خود شعور و قدرت تشخیص ندارند، این ما هستیم که باید بدونیم کجا، چه موقع و چه اندازه از اون مهارت ها استفاده کنیم.

حالا من خودم دارم این داستان رو برای خودم پیاده می‌کنم و ممنون می‌شم اگر من رو می‌شناسید، یا اگر خیلی وقت هست خط فکری من رو دنبال می‌کنید، لطفا به من بگید که مهرداد رو به چه امتیاز و مهارت هایی می‌شناسید؟!