Most of our troubles are due to poor implementation….wrong priorities and unattainable targets.
💆

—J. R. D. Tata

من قدیم که تلویزیون می‌دیدم، "کانال چهار" شبکه مورد علاقه‌م بود. خیلی از فیلم های خفن دنیای سینما رو اولین بار اونجا دیدم، همینجور مستند ها و نقد و بررسی ها.
اسم اینجا رو تغییر دادم به "کانال چهار"
باشد که در آینده در کنار همین فعالیتی که تا اینجا داشتم به معرفی فیلم و سریال و نقد و برسی هم رسیدگی بشه.
و در همین راستا، می‌خوام از شخصیتی حقیقی به حقوقی میل کنم.

خب، به زودی تلگرام هم از قابلیت استوری رونمایی می‌کنه و قراره اینجا هم زخمی بشیم.

"It is the pursuit of happiness that brings us happiness, and not the happiness achieved."

_Jack White

فکر می‌کنم چیزی که واقعا این انیمه رو متمایز می‌کنه به تصویر کشیدن احساسات دنیوی و لحظات احساسی باشه. "دنجی" معجون غم و جسارته. داستان دنیاش الهام گرفته از ترسه، و سکانس های اکشنی داره که میخ کوبت می‌کنه، و این وسط جوری قدرت سکوت رو به تصویر می‌کشه که مرز سینما و انیمه رو گم می‌کنی؛ زوایای خلاقانه دوربین، تصویر های POV، ویرایش هوشمندانه، و تکنیک های خفنی که باعث حس بصری می‌شن.
(فصل اول، اپیزد ۱۰، سکانس آکی رو تخت بیمارستان، مهر تایید گم شدن مرز سینما و انیمه)
حالا این وسط شاید یه تصویر جنسی گنگ و خنده دار از "دنجی" و "پاور" نشون بده، ولی من یقین دارم این وزنه تعادل هوشمندانه نویسنده باشه! تو هر انیمه دیگه‌ای سکانس های جنسی واقعا بی هدف هستند و حذف اونا هیچ آسیبی به اصل داستان نمی‌زنه، اما تو این انیمه و دنیایی که "تاتسوکی فوجیموتو" خلق کرده، داستان فرق داره.
نویسنده ۳۰ سال سن داره و داره یه دیدگاه تیره و تار از نسل خودش نسبت به دنیا رو به تصویر می‌کشه.

بر خلاف بیشتر مانگا های "شونن" که تو دبیرستان اتفاق می‌افتن، مرد اره‌ای تو محل کار داستان رو دنبال می‌کنه، و فوجیموتو نه تنها می‌دونه که دوست پیدا کردن تو بزرگسالی و رابطه رو با کسی فراتر از همکار بردن چقدر سخت می‌تونه باشه، بلکه می‌دونه وقتی این اتفاق می‌افته چقدر شرایط خاص می‌شه!
دیدن دنجی، پاور و آکی که خیلی یواش با هم ارتباط می‌گیرن و یواش تر اعتماد می‌کنن، نه فقط به این دلیل که کار اونا رو مجبور به معاشرت می‌کنه، برام جالبه.
ولی خب در نهایت اکشنه.

موسیقی نیروی حیات بخشی است که به گونه‌ای اسرار آمیز، خاطره های فراموش شده دورترین روزهای زندگی را در قلب‌ها بیدار می‌کند.
_چارلز داروین
.
.
.
You're no good, can't you see?
Brother Louie, Louie, Louie...

یکی از دوستام می‌خواست در راستای کتاب "عقاید یک دلقک"، کتاب "فواید یک فندک" رو بنویسه.
منم می‌خوام در ادامه فیلم "سرت رو بدزد رفیق" سه گانه‌ی "سرش رو بگیر رفیق"،"سرش رو بخور رفیق"و"درش رو بذار رفیق" رو بسازم.
با ما همراه باشید.

حتی اگر نمی‌دونی خسته‌ام از چی،
لطفا این زیر بنویس خسته نباشی.

پ.ن|
کسایی که عذر شرعی دارن برای کامنت گذاشتن، می‌تونن با یه قلب کار رو جمع کنن.

اگر می‌دونی برای کدوم بازی هست، تو دوست خوب منی. 👈🫴

تقریبا تمام اطلاعاتی که می‌تونم در مورد این کتاب بدم، شما رو اسپویل می‌کنه، و از طرفی اونقدر طولانی و سخت نیست که بخوام شمارو ترغیب به خوندن بکنم.
داستان علمی-تخیلی هست، اما نه از اونا که یه دکتر رندومی تو آزمایشگاه‌ شخصیش به فرمول نامیرا شدن دست پیدا می‌کنه یا تو این مایه ها. داستان قابل تامل تر از این حرف هاست، اینجوری که زیر لب می‌گی:
ما بخشی از واقعیتی بسیار بزرگ‌تر و عجیب‌تر از اون چیزی هستیم که می‌تونیم تصور کنیم.

یه آقایی به اسم جیسون یه خانواده نرمال و زندگی نرمال تر و در جریان داره، تو مدرسه فیزیک تدریس می‌کنه و یه پسر به اسم چارلی داره. یه روز که داشته از بار برمی‌گشته خونه‌ش، یکی در گوشش می‌گه: "از زندگیت راضی هستی؟" بعد بیهوشش می‌کنه و اون رو می‌دزده...

به طور کل "ماده تاریک" یه داستان علمی-تخیلی در رابطه با انتخاب ها، مسیر هایی که هیچ‌وقت نرفتیم و اینکه برای چیزی که می‌خوایم تا کجا پیش می‌ریم؟! هست.
پیشنهاد می‌کنم بخونید.