بعد گفته این جنین‌ها تو مرحله gastrulation هستند،تو اون مرحله قلب و روده ندارن و ساختار مغزشون شکل نگرفته و فقط شامل سلول هایی هستند که جنسیت و بدن رو تشکیل میدن.
حالا من نمی‌گم اینا تا ته‌ داستان رو رفتن و الآن کلی انسان با همین روش خلق کردن...
می‌گم تا علم به اون مرحله برسه خیلی مونده...
همه همین رو میگن، سیستم هم همین رو می‌خواد، چون با چالش اخلاقی روبرو میشه و برای فرهنگ‌سازیش خیلی زمان نیازه.
از این طرف هم هوش مصنوعی و ربات ها دارن جولان میدن...
اصلا نمی‌خوام در مورد آینده این قضایا فکری کنم، چون کوچک‌ترین ایده‌ش هم خوراک ماروله.

حس ما از خودمون و فاکینگ هر چیزی که باهاش همراه هست، مثل حافظه، زبان، احساسات، ادراک و هرچیزی... توسط فرآیندهای مغز ما پشتیبانی می‌شه.
هر "چیزی" که هستید این یکی از ویژگی‌های مغز شماست! و خیلی از کارهایی که مغز شما انجام می‌ده صرفا برای این‌هست که شمارو تا جایی که می‌شه خوب جلوه بده و احساس خفنی بکنید، چون مغز تا حد زیادی خودپسنده.

مغز ما به‌شدت ترسو هست، اونقدر که مارو از سایه‌ روی دیوار هم می‌ترسونه، مارو متقاعد می‌کنه که خوبیم در حالی‌که نیستیم؛ نصف چیزهایی که درک می‌کنیم رو از خودش درمیاره، انواع تئوری‌های توطئه رو باور می‌کنیم و به یه مشت خرافات ایمان میاریم؛ حتی حافظه‌ که اینقدر قبولش داریم و می‌گیم ما یادمونه! مغز خودخواه ما با دستکاری خاطرات، اون‌ها رو جوری تغییر می‌ده که خوشایند ما باشه.

افراد باهوش کمتر، معمولا اعتماد به نفس غیرمنطقی دارند و هرچی اعتماد به نفس بیشتری داشته باشی، قانع‌کننده‌تری و دیگران بیشتر به ادعاهایی که می‌کنی اعتماد و باور می‌کنند. ظاهرا این طبیعت انسان هست که ما بیشتر به دلقک‌های با اعتماد به نفس توجه می‌کنیم تا روشن‌فکرای نا امن، چون از طرف مغز خودخواه ما، اونا به عنوان یک تهدید تلقی می‌شن.

دوستان و اکیپی که دوست دارید به اون تعلق داشته باشید رو با دقت انتخاب کنید، چون آدمای دیگه عمیقا رو فرآیندهای فکری ما تاثیر می‌ذارن و مغز ترجیح میده از افراد دیگه به عنوان مرجعی برای اطلاعات و تعیین و تایید اقدامات ما تو سناریوهای نامشخص استفاده کنه.
شما نمی‌تونی خانواده خودت رو انتخاب کنی، اما می‌تونی دوستای خودت رو انتخاب کنی. تحت شرایط خاصی، یک گروه واقعا می‌تونه فردیت ما رو سرکوب کنه. تفکر گروهی می‌تونه رو تصمیمات منطقی یا معقول، اولویت داشته باشه.
هیچ‌کس وقتی که بخشی از یک گروهه، از این امر مصون نیست.
میل مغز ما برای هماهنگی گروهی قدرتمنده برای همین مردم بیشتر هویت خودشون رو از گروه هایی می‌گیرند که به اون‌ها تعلق دارند. و باز در شرایط خاصی این می‌تونه رفتار ما رو به طور جدی تغییر بده و مغز ما می‌تونه ما رو با کسایی که گروه ما رو تهدید می‌کنند یا یکنواختی گروه رو تضعیف می‌کنند دشمنی کنه، چون ما اهمیت می‌دیم که دیگران در مورد ما در سطح عصبی چه فکری می‌کنند، و برای اینکه اون‌ها رو دوست داشته باشیم، تمام تلاش خودمون رو می‌کنیم.
همه این‌ها باعث می‌شه به این نتیجه برسم که برای جلوگیری از خودپسندی، بی خیال شدن و اعتماد به نفس، و حفظ فردیت خودم، فقط از مغزم استفاده نکنم...!

Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail.

-Ralph Waldo Emerson

دارم سعی می‌کنم نه فحشی به زبون بیارم نه بنویسم، فعلا، امروز تا این ساعت موفق بودم.
ولی بیاید جایگزین معرفی کنید...

بی‌تفاوتی جذابه.
همه این رو می‌دونیم. اگر نمی‌دونید، بیایید ببینیم می‌شه با این تصویر سازی براتون روشن بشه یا نه.
این قضیه براتون آشنا نیست که هر کسی که صریحا به شما ابراز علاقه کرده باشه، جذاب نیست؟
تو اون لحظه امکان گرفتن این دستور ها از مغز زیاده که خیلی کوتاه بود، خیلی عجیب بود، غیرتی به‌نظر میاد، بیش از حد در دسترس و هول، خیلی فلان و ایرادات دیگه، که یعنی می‌گم همیشه یه مشکلی تو اونا هست.

حالا چرا بی تفاوتی اینقدر جذابه؟
من نمی‌گم نباید جذب بی تفاوتی شد، می‌گم ما در واقع دنبال "جذابیت" بی‌تفاوتی هستیم. اما یک مرزبندی مهم وجود داره که مثل لبه‌ی شمشیره. سمت چپ بی‌تفاوتی خوب و سمت راست بی‌تفاوتی بد.

سمت چپ، بی‌تفاوتی خوب:
اونی که هم باهوش و هم با اعتماد به نفس باشه، تا الآن باید به این نتیجه رسیده باشه که هیچ‌کس نباید مهم‌تر از خودش باشه!
این در واقع یک سطح سالم از تکبره. این دیدگاه به اونا اجازه می‌ده تا حد و مرزهای مشخص داشته باشند.
اعتماد به نفس و دوست داشتن خود، ناگزیر احساس بی تفاوتی رو نسبت به بقیه ایجاد می‌کنه، اما این به این معنی نیست که اونا آدم‌های یوبس و خشکی باشند. اتفاقا این‌جور آدم‌ها معمولا خیلی همدل و از نظر عاطفی توسعه یافته هستند. چون یحتمل برای مدت طولانی اونقدر درونگرا بودند که احساسات رو به خوبی درک کنند.
به نظر من بی تفاوتی با این دیدگاه؟ چراکه نه؟
می‌گه: "شما ارزش وقت من را ندارید مگر اینکه ثابت کنید که هستید." و با توجه به زمان محدود و جمعیت زیاد، فکر می‌کنم فلسفه‌ی تمیزی باشه.

سمت راست، بی‌تفاوتی بد:
نوع بد بی تفاوتی، تکبر نابجاست.
یعنی طرف فقط اونقدر باهوش هست که بدونه مردم جذب بی‌تفاوتی می‌شن، و به این نتیجه ‌می‌رسه که بی‌تفاوت جلوه بده. بدون داشتن هیچ تئوری و دیدگاهی، فقط برای ارضا اون حس لذت خودخواهانه.

خواستم با این مقدمه بگم تو نه بی‌تفاوت خوبی نه بد، تو بی‌تفاوت بدجنسی ماکیما سان.

Most of our troubles are due to poor implementation….wrong priorities and unattainable targets.
💆

—J. R. D. Tata

من قدیم که تلویزیون می‌دیدم، "کانال چهار" شبکه مورد علاقه‌م بود. خیلی از فیلم های خفن دنیای سینما رو اولین بار اونجا دیدم، همینجور مستند ها و نقد و بررسی ها.
اسم اینجا رو تغییر دادم به "کانال چهار"
باشد که در آینده در کنار همین فعالیتی که تا اینجا داشتم به معرفی فیلم و سریال و نقد و برسی هم رسیدگی بشه.
و در همین راستا، می‌خوام از شخصیتی حقیقی به حقوقی میل کنم.

خب، به زودی تلگرام هم از قابلیت استوری رونمایی می‌کنه و قراره اینجا هم زخمی بشیم.

"It is the pursuit of happiness that brings us happiness, and not the happiness achieved."

_Jack White

فکر می‌کنم چیزی که واقعا این انیمه رو متمایز می‌کنه به تصویر کشیدن احساسات دنیوی و لحظات احساسی باشه. "دنجی" معجون غم و جسارته. داستان دنیاش الهام گرفته از ترسه، و سکانس های اکشنی داره که میخ کوبت می‌کنه، و این وسط جوری قدرت سکوت رو به تصویر می‌کشه که مرز سینما و انیمه رو گم می‌کنی؛ زوایای خلاقانه دوربین، تصویر های POV، ویرایش هوشمندانه، و تکنیک های خفنی که باعث حس بصری می‌شن.
(فصل اول، اپیزد ۱۰، سکانس آکی رو تخت بیمارستان، مهر تایید گم شدن مرز سینما و انیمه)
حالا این وسط شاید یه تصویر جنسی گنگ و خنده دار از "دنجی" و "پاور" نشون بده، ولی من یقین دارم این وزنه تعادل هوشمندانه نویسنده باشه! تو هر انیمه دیگه‌ای سکانس های جنسی واقعا بی هدف هستند و حذف اونا هیچ آسیبی به اصل داستان نمی‌زنه، اما تو این انیمه و دنیایی که "تاتسوکی فوجیموتو" خلق کرده، داستان فرق داره.
نویسنده ۳۰ سال سن داره و داره یه دیدگاه تیره و تار از نسل خودش نسبت به دنیا رو به تصویر می‌کشه.