۲_
حالا، ما استدلال‌هایی علیه سفر تو زمان داریم.
اولیش مسئله عملی هست، به این شکل که اینا فکر می‌کنن ساخت ماشین زمان به ماده‌ای عجیب نیاز داره، ماده‌ای با انرژی منفی. چون تمام موادی که در زندگی روزمره داریم می‌بینیم دارای انرژی مثبت هستند و ماده با انرژی منفی چیزی نیست که بشه این اطراف پیدا کرد! ولی خب بر اساس مکانیک کوانتومی، چنین ماده‌ای به طور نظری می‌تونه ایجاد بشه، اما خیلی کم و برای مدت زمان بسیار کوتاه.
ولی بازم هیچ مدرکی مبنی بر غیرممکن بودن ایجاد این ماده‌ عجیب وجود نداره. تازه ممکنه معادلات دیگه‌ای کشف بشه که امکان سفر در زمان رو بدون نیاز به ماده عجیب فراهم کنه. بنابراین، این موضوع ممکنه فقط یه محدودیت تو فناوری فعلی یا درک مکانیک کوانتومی باشه.
یه موضوع دیگه هم هست که چندان عملی نیست، اما مهم‌تر است؛ شواهد نشون می‌دن که سفر در زمان با منطق در تضاد است، کلی پارادوکس‌ هست این وسط که مشکل‌سازترین اونا پارادوکس‌های سازگاری هستند. حالا پارادوکس‌های سازگاری چیه؟ اونا تو داستان‌های علمی-تخیلی زیادن! زمانی اتفاق میوفتن که یه اتفاق خاص تو گذشته باعث تغییرات در آینده می‌شه، اما خود تغییر در وهله اول از وقوع این رویداد جلوگیری می‌کنه.
یعنی مثلا شما در نظر بگیرید که من با ماشین زمان می‌رم به پنج دقیقه‌ پیش و تا رسیدم، ماشین رو نابود می‌کنم. حالا که ماشین زمان رو از بین بردم، پنج دقیقه بعد امکان استفاده از اون برام غیرممکن می‌شه.

۳_
اما اگر نتونم از ماشین زمان استفاده کنم، نمی‌تونم به گذشته برگردم و اون رو نابود کنم. بنابراین از بین نمی‌ره، پس می‌تونم به گذشته برگردم و اون رو نابود کنم. یا به عبارت دیگه، ماشین زمان فقط در صورتی نابود می‌شه که از بین نره. از اونجایی که نمی‌شه اون رو هم‌زمان از بین برد و از بین نبرد، این سناریو متناقض و ناسازگار می‌شه.
حالا بیاید این پارادوکس هارو حذف کنیم،
یه تصور اشتباه و رایج تو داستان‌های علمی-تخیلی این هست که می‌شه پارادوکس‌هارو ایجاد کرد. معمولا به مسافرین زمان هشدار می‌دن که تغییراتی تو گذشته ایجاد نکنند یا خودشون رو ملاقات نکنند.
اما تو فیزیک، "پارادوکس" رویدادی نیست که واقعا اتفاق بیوفته، این یک مفهوم کاملا نظری هست که به ناهماهنگی اشاره داره. یعنی پارادوکس‌ سازگاری صرفا به این معنی نیست که “سفر در زمان” یه تلاش خطرناک باشه، بلکه به این معناست که به این سادگی‌ها امکان‌پذیر نیست.
حدس استیون هاوکینگ این بود که سفر در زمان باید غیرممکن باشه؛ با این حال، این حدس تا الآن ثابت نشده. همچنین اگر به جای حذف سفر در زمان به دلیل پارادوکس‌ها، بتونیم خود پارادوکس‌ها رو حذف کنیم، جهان مکان بسیار جالب‌تری می‌شد.

۴_
یکی از تلاش‌ها برای حل پارادوکس‌های سفر در زمان، «حدس خودسازگاری» "ایگور دیمیتریویچ نوویکوف" فیزیکدان نظری است. طبق این اصل می‌شه به گذشته سفر کنید، اما نمی‌تونید اون رو تغییر بدید. می‌گه اگر پنج دقیقه به گذشته سفر کنیم و سعی کنیم ماشین زمان را نابود کنیم، متوجه می‌شیم که انجام این کار غیرممکنه و قوانین فیزیک به نوعی جلوی این کار رو می‌گیره.
‌
ولی اگر نتونیم گذشته رو تغییر بدیم، برگشتن به گذشته چه فایده‌ای داره؟
یه آقایی به نام "باراک شوشانی" پژوهشی کرده که نشون می‌ده بعضی از پارادوکس‌های سفر در زمان رو "حدس خودسازگاری نوویکوف" نمی‌تونه حل کنه. این یعنی اگر حتی یک پارادوکس رو نشه حذف کرد، سفر در زمان خیلی منطقی غیرممکنه.
پس با این تفاسیر پرونده سفر در زمان بسته می‌شه؟
نه کاملا. محققان نشون دادند که "جهان های موازی" می‌تونن پارادوکس‌هایی رو حل کنند که حدس نوویکوف نمی‌تونست حل‌شون کنه. این ایده بسیار ساده‌ست. به این ترتیب که وقتی از ماشین زمان خارج می‌شوم، وارد خط زمانی دیگه‌ای می‌شم. که تو اون خط زمانی، من می‌تونم هر کاری که بخوام رو انجام بدم، از جمله نابود کردن ماشین زمان، بدون تغییر چیزی در خط زمانی اصلی که از اون اومدم. از اونجایی که نمی‌تونم ماشین زمان رو تو خط زمانی اصلی نابود کنم، همون ماشینی که در واقع برای سفر به گذشته ازش استفاده کردم، پس هیچ پارادوکسی وجود نداره!

۵_
با این حساب سفر در زمان امکان‌پذیر است، اما تنها در صورتی که جهان ما توانایی این رو داشته باشه که به جهان های موازی اجازه همزیستی بده. با این تفاسیر آیا می‌تونه؟
طبق مکانیک کوانتومی مطمئنا می‌تونه، حداقل اگر تفسیر "جهان‌های چندگانه" رو تأیید کنیم، که اونجا یک تاریخ می‌تونه به چندین تاریخ "تقسیم" بشه، که هر یک دارای نتیجه‌ی احتمالی خاص خودشه.
سفر در زمان و خطوط زمانی موازی تقریبا همیشه در داستان‌های علمی-تخیلی دیده شده، اما الآن که دارم این رو می‌نویسم دانشمندان مدرکی دارند که نشون می‌ده در علم واقعی هم شواهد مهمی وجود داره که این دو تا رو تو دنیای واقعی هم بتونیم ببینیم.
نسبیت عام و مکانیک کوانتومی می‌گه سفر در زمان ممکنه امکان‌پذیر باشه، اما اگر اینطور باشه، جهان های موازی هم باید امکان‌پذیر باشه.

۶_
در نهایت فرض کنید زمان یک درخت باشه، که شما خیلی رندوم سر یک شاخه از اون قرار دارید، هرچی به عقب برگردید به تنه درخت نزدیک تر می‌شید، هرجا متوقف بشید و تغییری ایجاد کنید، باعث ایجاد یک خط زمانی یا شاخه جدید در اون درخت می‌شید و تغییری در اون زمانی که ازش اومدید ایجاد نمی‌شه، برای متوجه شدن، باید درک کنید که شما قراره در "زمان" به عقب برگردید، نه اینکه زمان رو به عقب بر گردونید.
این یعنی مهم نیست من چند بار تو زمان به عقب برگردم و زیر گاز رو کم کنم، من در خط زمانی خودم غذام سوخته، جوونیم سوخته، هولوکاست اتفاق افتاده، آخوند ها از راه رسیدن و هرچیزی که ما به اسم تاریخ می‌شناسیمش اتفاق افتاده و به صورت خیلی دردناکی نمی‌شه درست‌شون کرد.

رفرنس
https://phys.org/news/2022-04-parallel-timelines.html

“There is some good in this world, and it’s worth fighting for.”

— J.R.R. Tolkien, The Two Towers

Goddammit, Andrew, if you're gonna succeed at this thing
(What thing?) this, this thing you're trying to do
You gotta stop being so damn deferential!
I can't help being deferential, it's built in
Then change
Change? I have changed
I don't mean on the outside, change on the inside!
Take chances, make mistakes
(Mistakes?) Yes!
Sometimes it's impotant not to be perfect
Okay? It's important to do the wrong thing
Do the wrong thing?
Yes
Why? Oh, I see, to learn from your mistakes
No, to make them!
To find out what's real, and what's not, to find out what you feel
Human beings are terrible messes, Andrew
I'll grant you that
I see, this is what is know as an irrational conversation, isn't it?
No, this is a human conversation
It's not about being rational, it's about following your heart
And that's what I should do?
Yes
And you have a heart, Andrew, you do, I feel it
I don't even believe it sometimes, but I do feel it
And in order to follow that heart, one must do the wrong thing
Yes
Thank you

Watch "Assassin's Creed II: Ezio’s Family Concert Suite (Live) | WDR Funkhausorchester" on YouTube
https://youtu.be/_UGcwmafuR0

حقیقت اینجوریه که خیلی وقته قضیه ترسناک شده، الآن چند سال هست که برای ورود به سایت های مختلف تایید می‌کنید که "انسان" هستید؟

از سلول های بنیادی، یه ساختاری مصنوعی شبیه به جنین انسان درست کردند که نیاز به تخمک و اسپرم نداره! این داستان با موش و میمون دنبال می‌شد، ولی جنین مصنوعی انسان اولین باره!
مدیر زیست‌شناسی سلول‌های بنیادی و ژنتیک تکاملی این موسسه تو لندن گفته: "ایده اینه که اگر واقعا رشد طبیعی جنین انسان رو با سلول‌های بنیادی مدل‌سازی کنیم، می‌تونیم اطلاعات زیادی در مورد چگونگی شروع رشد و هرچی که ممکنه اشتباه پیش بره به دست بیاریم، بدون اینکه نیازی به استفاده از جنین‌های اولیه واقعی برای پژوهش باشه."
چون تازه این اتفاق افتاده، هنوز قانونی برای کاری که کردن وضع نشده، وگرنه جنین انسان واقعی ۱۴ روز بیشتر برای پژوهش دست دوستان نمی‌مونه و چون انگار تو همون چند هفته اول بیشتر اختلالات ژنتیکی معلوم میشن، اینا فکر می‌کنن که قانون شاید یکم بیشتر وقت بده.

بعد گفته این جنین‌ها تو مرحله gastrulation هستند،تو اون مرحله قلب و روده ندارن و ساختار مغزشون شکل نگرفته و فقط شامل سلول هایی هستند که جنسیت و بدن رو تشکیل میدن.
حالا من نمی‌گم اینا تا ته‌ داستان رو رفتن و الآن کلی انسان با همین روش خلق کردن...
می‌گم تا علم به اون مرحله برسه خیلی مونده...
همه همین رو میگن، سیستم هم همین رو می‌خواد، چون با چالش اخلاقی روبرو میشه و برای فرهنگ‌سازیش خیلی زمان نیازه.
از این طرف هم هوش مصنوعی و ربات ها دارن جولان میدن...
اصلا نمی‌خوام در مورد آینده این قضایا فکری کنم، چون کوچک‌ترین ایده‌ش هم خوراک ماروله.

حس ما از خودمون و فاکینگ هر چیزی که باهاش همراه هست، مثل حافظه، زبان، احساسات، ادراک و هرچیزی... توسط فرآیندهای مغز ما پشتیبانی می‌شه.
هر "چیزی" که هستید این یکی از ویژگی‌های مغز شماست! و خیلی از کارهایی که مغز شما انجام می‌ده صرفا برای این‌هست که شمارو تا جایی که می‌شه خوب جلوه بده و احساس خفنی بکنید، چون مغز تا حد زیادی خودپسنده.

مغز ما به‌شدت ترسو هست، اونقدر که مارو از سایه‌ روی دیوار هم می‌ترسونه، مارو متقاعد می‌کنه که خوبیم در حالی‌که نیستیم؛ نصف چیزهایی که درک می‌کنیم رو از خودش درمیاره، انواع تئوری‌های توطئه رو باور می‌کنیم و به یه مشت خرافات ایمان میاریم؛ حتی حافظه‌ که اینقدر قبولش داریم و می‌گیم ما یادمونه! مغز خودخواه ما با دستکاری خاطرات، اون‌ها رو جوری تغییر می‌ده که خوشایند ما باشه.

افراد باهوش کمتر، معمولا اعتماد به نفس غیرمنطقی دارند و هرچی اعتماد به نفس بیشتری داشته باشی، قانع‌کننده‌تری و دیگران بیشتر به ادعاهایی که می‌کنی اعتماد و باور می‌کنند. ظاهرا این طبیعت انسان هست که ما بیشتر به دلقک‌های با اعتماد به نفس توجه می‌کنیم تا روشن‌فکرای نا امن، چون از طرف مغز خودخواه ما، اونا به عنوان یک تهدید تلقی می‌شن.

دوستان و اکیپی که دوست دارید به اون تعلق داشته باشید رو با دقت انتخاب کنید، چون آدمای دیگه عمیقا رو فرآیندهای فکری ما تاثیر می‌ذارن و مغز ترجیح میده از افراد دیگه به عنوان مرجعی برای اطلاعات و تعیین و تایید اقدامات ما تو سناریوهای نامشخص استفاده کنه.
شما نمی‌تونی خانواده خودت رو انتخاب کنی، اما می‌تونی دوستای خودت رو انتخاب کنی. تحت شرایط خاصی، یک گروه واقعا می‌تونه فردیت ما رو سرکوب کنه. تفکر گروهی می‌تونه رو تصمیمات منطقی یا معقول، اولویت داشته باشه.
هیچ‌کس وقتی که بخشی از یک گروهه، از این امر مصون نیست.
میل مغز ما برای هماهنگی گروهی قدرتمنده برای همین مردم بیشتر هویت خودشون رو از گروه هایی می‌گیرند که به اون‌ها تعلق دارند. و باز در شرایط خاصی این می‌تونه رفتار ما رو به طور جدی تغییر بده و مغز ما می‌تونه ما رو با کسایی که گروه ما رو تهدید می‌کنند یا یکنواختی گروه رو تضعیف می‌کنند دشمنی کنه، چون ما اهمیت می‌دیم که دیگران در مورد ما در سطح عصبی چه فکری می‌کنند، و برای اینکه اون‌ها رو دوست داشته باشیم، تمام تلاش خودمون رو می‌کنیم.
همه این‌ها باعث می‌شه به این نتیجه برسم که برای جلوگیری از خودپسندی، بی خیال شدن و اعتماد به نفس، و حفظ فردیت خودم، فقط از مغزم استفاده نکنم...!

Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail.

-Ralph Waldo Emerson