@fuckingsick_mind

هی لیتل گرل!
حالا بگو ببینم کی هنرمنده واقعیه؟
تویی که روی کاغذ سفید با مداد قرمز و مشکی کفشدوزک میکشی یا منی که روی پوست بدنِ سفید و بی‌نقصت فقط با رنگ بنفش از ترقوه تا روناتو با لب و دندونم رنگ میکنم و زیباترین اثر هنریِ ممکن رو خلق میکنم؟!

عذاب:

تا حالا شده بخوای یه چیزی رو درست کنی، یه حرفی رو بزنی، یه کاری بکنی اما نتونی؟
اصلا تا حالا شده بخوای خودت رو نجات بدی اما خیلی دیر شده باشه؟
قبلنا فکر میکردم سختی های زندگیم به قدری اذیتم میکنن که بخوام از عبارت عذاب واسشون استفاده کنم، ولی هر چقدر که میگذره، هر چقدر که به رقم های سنم اضافه میشه میفهمم نه... سختی های گذشته م فقط شوخی های جدی بودن که من باهاشون آشنایی نداشتم..

پناه:
یادم میاد یه زمانی چشمام مأمن امن اشکام بودن، لب هام پناهگاه فریادهای خاموشم و تنم، دایهٔ دلسوزی که کوه غم هام رو به دوش میکشید..اما خودم،بی پناه ترین بودم؛نه آغوشی بود، نه محبتی، نه لبخندی از سر مهر و نه حتی نیم نگاه کوتاهی...
قلبم سنگینی تنهاییم رو به دوش میکشید و بهم یادآوری میکرد باید دست به کاری بزنم، اما ذهنم انگار توی یه قفس تنگ و تاریک گیر کرده بود..خاموشِ خاموش!

مرگ:
تا حالا فکر کردی شاید ما هدیه های زندگی هستیم که برای نشون دادن علاقش به مرگ داده میشه!؟
مثل یه علاقه یک طرفه! شایدم نه!
شاید مرگ هم عاشق زندگیه اما از داشتنش محروم شده!
غم انگیزه، نه؟
هم برای ما و هم برای مرگ..

عشق:
یه سری چیزا هستن که تا وقتی نداریشون و حسشون نکردی باورشون نمیکنی؛ مثل عشق!
وقتی نداریش برات غیر واقعیه، توهمه، مزخرفه، الکیه.. اما فقط کافیه یه لحظه خیلی کوچیک از خودت قافل شی یهو میبینی اونقدرام که فکر میکردی الکی و دروغ نیست؛ واقعیه و درد داره.. از اون جنس دردایی که هیچ درمانی براشون وجود نداره مگه اینکه خودش ازت خسته شه و ولت کنه..
اگه خوش شانس باشی یا ولت میکنه یا ازت درد رو میگیره اما اگه بدشانس باشی چیزی جز درد سراغت نمیاد.
نداشتنش از داشتنش آسون تره.

غریبه:
غریبه ها اصولا دو نوع وایب بیشتر نمیدن، یا مثبتن و کنارشون راحتی یا منفین و حوصلشونو نداری که در این صورت میتونی از اون مکان بیرون بیای و وایب منفی رو از خودت دور بکنی
اما یه غریبه دیگه هست که هیچ جوره نه میتونی از دستش خلاص شی و نه میتونی رهاش کنی.. غریبه بودن با خودت!
وقتی با خودت غریبه میشی انگار با کل دنیا غریبه ای.. کنار هیچکس احساس راحتی نمیکنی و نمیتونی کسی رو تحمل کنی، مخصوصا خودت رو.
هیچ کاری جز تحمل نکردن و عذاب کشیدن از دستت برنمیاد...

تلخ:
زندگی یه شراب تلخِ و من آدم سخت مست این دنیا که به ناچار مجبور به نوشیدنه.

گم شدن:
به راحتی یک قایم باشک بازی کردن بود، ولی وقتی دستامو از روی چشمام برداشتم، خودمو تو مرکز یه هزار تو دیدم..
هزارتویی به وسعت یک شهرِ خالی از سکنه.. تنهای تنها با فریاد وحشتناک سکوت.
گم شدم، بدون دلیل و مقدمه یا حتی آغازی!

سبز:
به شنا کردن توی شفق های سبز قطبی فکر کردی؟
شفقی که پر از ماهی های درخشان طلایی و جادوییه!
به رد شدن امواجش بین موهای نرمت فکر کردی؟
فکر میکنم آرامش یعنی بودن توی اون دریای عجیب هوایی قطب شمال!

گل یاسی:
بعضی وقتا با خودم فکر میکنم شاید من یه پری کوچولوی خوابیده توی غنچه یه گل یاس بودم و خانوادم منو پیدا کردن و از اونجا بیرون آوردن و تا الان بهم نگفتن که واقعیت وجودینم چیه!

دلتنگی:
دلتنگی یه گل منحصر به فردِ، گلی که به واسطه فرو رفتن تو قلبت و نوشیدن خون های بدنت شکوفا میشه.
زیبا و رویاییه اما فقط کافیه لمسش کنی اونوقت متوجه میشی اونقدرام که تصور میکری زیبا نیست.!

اعماق:
آرامش کف اقیانوس به بودن بین آدما می ارزه

وایب ادمین چنل @alefvav_laam رو میده

اینم وایبشو میده چون پروف دیلیش قارچ داره

اتاق کیمو

اتاق سارا
@saraeuphoria

اتاق مهشید

اتاق لولی وش مغموم