همه را مدیون تواَم...زمانی که تو را ملاقات کردم ویران شده بودم...تو مرا ساختی، دستم را گرفتی و بلند کردی. من هم تو را مثل یک تکه نان بوسیدم، روی پیشانی‌ام گذاشتم و عزیز و مقدس دانستمت...
‏و عشق پدیدار شد، عشق...

‏جمال ثریا | نامه به زحل؛ برگردانِ لیلی خدایی

هلیا! برای دوست‌داشتنِ هر نَفَسِ زندگی، دوست‌داشتنِ هر دَمِ مرگ را بیاموز و برای ساختن هر چیزِ نو، خراب‌کردن هر چیزِ کهنه را و برای عاشقِ عشق بودن، عاشقِ مرگ‌بودن را.

شهری که دوست می‌داشتم | نادر ابراهیمی

اگر زیادی در تاریکی زندگی کنی، فراموش می‌کنی که نور چه حسی دارد.
تصمیم گرفتم که تو را بخواهم. تو را دیدم و هیچ نفرت، خشم یا غضبی حس نکردم. تو نوری در تاریکی هستی، و من مدت‌هاست که در تاریکی بوده‌ام.

روحش برای ربودن | هارلی لاروکس

همیشه سعی کرده‎ام مثل یک درِ بسته باشم تا زندگی وحشتناک درونم را کسی نبیند و نشناسد. سعی کرده‎ام آدم باشم در حالی که در درون خود یک موجود زنده بوده‎ام. ما فقط می‎توانیم حسی را زیر پایمان لگد کنیم ولی نمی‎توانم آن را اصلاً نداشته باشم.
نمی‎دانم رسیدن چیست اما بی‎گمان مقصدی هست که همه وجودم به سوی آن جاری می‎شود. کاش می‎مردم و دوباره زنده می‎شدم و می‎دیدم که دنیا شکل دیگری است. دنیا این همه ظالم نیست و مردم این خِسّت همیشگی خود را فراموش کرده‎اند و هیچکس دور خانه‎اش دیوار نکشیده است.
‌‌
‌فروغ فرخزاد | از نامه‌ها