0:12 براتون آشنا نبود؟
اون رینگتون معروفی که نوکیا توی گوشیاش استفاده می‌کنه از این آهنگ گرفته شده با این تفاوت که نت آخرش رو تغییر داده.

پنجشنبه ساعت چهار بیا برویم با هم قدم بزنیم. برویم «باغ ارم». گاهی فقط می‌آیم بغل دستت، زود رد می‌شوم، کسی نمی‌فهمد. دو سه متر دورترت می‌آیم. می‌خواهم هرچی تو می‌بینی ببینم.

شرق بنفشه - شهریار مندنی‌پور

زمانی ما زندگی‌هایی داشتیم که در میان محرومیت‌های قابل‌توجه، لذت‌های ظریف و کمیاب متعددی را نیز به همراه داشت. اکنون مواد مخدری داریم که باعث فورانی از لذت و ترشح دوپامین می‌شوند که هزاران برابر بیشتر از هر چیزی است که در دنیای قدیمی بدون مواد مخدر تجربه میشد.
پوچی، ناشی از همین ترکیب منابع بیش‌از‌حد غیرطبیعیِ ایجاد کننده پاداش و اجتناب‌ناپذیر بودن خوگیری به آن است، زیرا فوران‌های خیلی شدید تجربه، احساس و لذت تصنعی، درجات خیلی شدید خوگیری را برمی‌انگیزد. این اتفاق دو پیامد دارد : اول، طولی نمی کشد که دیگر به سختی متوجه زمزمه‌های گذرای لذتی میشویم که برگهای پاییزی یا نگاه طولانی حاکی از علاقه شخصی مناسب یا امید پاداش به دنبال یک کار دشوار و ارزشمند ایجاد میکنند. پیامد دیگر این است که در نهایت حتی به آن طوفان‌های مصنوعی شدید نیز خو می‌کنیم. اگر مهندسان ما را طراحی کرده بودند، در صورت مصرف بیشتر تمایل کمتری داشتیم. اما تراژدی مکرر انسانی این است که هرچه بیشتر مصرف کنیم بیشتر گرسنه می‌شویم؛ بیشتر، سریع‌تر و قوی‌تر. آنچه دیروز لذتی غیرمنتظره بود چیزی است که امروز خود را برای داشتن آن محق می‌دانیم و فردا برایمان کافی نخواهد بود.

رفتار - رابرت ساپولسکی

با خط به خط این چیزی که ساپولسکی گفته موافقم. مغز ما در طول چند ده‌ هزار سال گذشته تکامل خاصی پیدا نکرده. این یعنی ما همون مغزی رو داریم که یه انسان غارنشین توی صد هزار سال پیش داشت. مدارها همون مدارها هستن و ساختارها همون ساختارها. یه انسان غارنشین توی اون دوران دسترسی‌ش به منابع فعال کننده‌ی مدارهای لذت مغزش نسبت به ما خیلی کمتر بود. اما الان ما دسترسی‌مون به این‌ منابع هر روز بیشتر می‌شه طوری که سرعت افزایش دسترسی به این منابع از سرعت تکامل یافتن مغز نسبت به این شرایط خیلی بیشتره. این باعث می‌شه مغز ما توانایی اداپت شدن و تطبیق با این شرایط رو پیدا نکنه. نتیجه‌ش می‌شه ترشح بیش از حد معمول نوروترنسمیترهای مربوط به لذت مثل دوپامین و سروتونین که به شدت برای مغز آسیب زننده‌ست.

هرکدوم از وویجرها یه دیسک طلایی رو با خودشون حمل می‌کنن. محتوای این دیسک‌ها یه پکیج از اطلاعاتیه که تنوع زندگی، فرهنگ و دانش زمین رو به یابنده‌های این دیسک نشون بده. مثل یه کپسول زمان که ما رو به کیهان معرفی کنه.
کارل سیگن و تیمش مسئول انتخاب محتوای این دیسک بودن و این موارد رو انتخاب کردن :

- 115 تا عکس شامل مناظر طبیعی (دریا، باران، کوه)، حیات وحش (پرندگان، پستانداران)، ساختار بدن انسان (دیاگرام‌های سلولی، آناتومی،تولد)، فعالیت‌های انسانی (ساخت‌وساز، تردد) و نمادهای مدرن مثل ساختمان سازمان ملل و فضاپیماها.
بخشی از عکس‌های انتخاب شده رو می‌تونید داخل سایت خود ناسا با این لینک ببینید.

-‌ صداهای زمینی مثل صدای امواج دریا، باد، رعد و برق، صدای خنده، صدای نوزاد درحال گریه، صدای پرندگان و صدای وال‌ها.

- 90 دقیقه موسیقی از دوران‌های مختلف و زبان‌های مختلف.

-پیام‌های گفتاری شامل سلام و درود به 55 زبان مختلف از جمله زبان‌های باستانی مثل آکدی و سومری و یونانی باستان تا زبان‌های مدرن و محلی. زبان فارسی هم جزوشون هست.

همچنین روی کاور این دیسک اطلاعاتی مثل نحوه خوندن دیسک و مکان زمین توی کیهان وجود داره.

این ویس ۱۲ ثانیه‌ای به زبان فارسی بخشی از پیام‌های گفتاری‌ای هستش که داخل دیسک طلایی وویجر گنجونده شده.

درود بر ساکنین ماورای آسمان‌ها
بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

این قضیه‌ که یه تمدن فرازمینی احتمالا اولین مواجهه‌ش با زبان فارسی با این شعر از سعدی هستش خیلی قشنگه :)

@CenterOfSingularity

درمورد این قضیه و معنی هرکدوم از نگاره‌های روی کاورش بیشتر قراره صحبت کنم.

آنچه او را میترساند مرگ نبود ؛
این بود زندگی اش را آنگونه که باید نزیسته بود …

روز اول
شمس: عبادت چیست؟
مولانا: سجده کردن در برابر خالقِ بی‌نیاز.

روز چهلم
شمس: عبادت چیست؟
مولانا: مرهم شدن برای زخم کسی،
بی‌آن‌که به فکر سودی برای خود باشی...

خببب بیایم ببینیم این دیسک دیگه چه حرفایی برای گفتن داره

تصور کنید می‌خواید خودتونو به یه تمدن فرازمینی که هیچ ایده‌ای درموردشون ندارید معرفی کنید. طبیعتا اولین چیزی که باید در نظر بگیرید زبان و نحوه‌ی ارتباط گرفتن باهاشون هستش. حالا یه سوال پیش میاد : دقیقا به چه زبانی باید صحبت کنیم باهاشون؟ ما خودمون توی زمین بعضی وقتا به دلیل تفاوت زبان نمی‌تونیم با انسان‌هایی که شبیه خودمون هستن ارتباط برقرار کنیم چه برسه به موجوداتی که حتی نمیدونیم درکشون یا منطق مفاهیم‌شون بر چه اساسی هستش. اما یه چیزی رو میدونیم، ما و اون موجوداتی که دیسک رو قراره پیدا کنن قطعا توی یه کیهان هستیم. پس اگه بخوایم مطمئن بشیم پیاممون رو درک میکنن باید این پیام رو به زبانی بدیم که توی کل کیهان مشترک باشه. چه الگوهایی وجود دارن که همه جا مشترک باشن؟ اون چه زبانی هستش که هر تمدن هوشمندی تا حدی بهش سیطره داره و درکش می‌کنه؟ جواب مشخصه، ریاضیات و قوانین فیزیک. پس اگه بخوایم از درک شدن این پیام مطمئن باشیم باید اون رو به زبان ریاضی و فیزیک بهشون انتقال بدیم چون در تمام جهان هستی این زبان و قوانین صدق می‌کنن. همون طور که گالیله گفته :

این جهان به زبان ریاضیات نوشته شده است.

این شاید مهم‌ترین بخش از طرح روی دیسک باشه. چون درک بقیه‌ی اجزای دیسک به درک درست این بخش نیاز داره.

اینجا ما دوتا اتم هیدروژن رو میبینیم که در دو حالت مختلف کوانتومی قرار دارن. یکیشون انرژی بالاتری از اون یکی داره. گذار و ترنزیشن اتم هیدروژن از حالت کوانتومی با انرژی بالاتر به حالت کوانتومی با انرژی پایین‌تر یه موجی رو از خودش ساطح می‌کنه. هر موج یک دوره تناوب زمانی داره و دوره تناوب اون موج به عنوان یه زمان قراردادی و واحد زمانی این دیسک در نظر گرفته می‌شه.

دقت کنید این شکل یک مولکول نیست. بلکه شکل دوتا اتم هیدروژن جدا از هم هستش. خطی که بین این دوتا اتم وجود داره، گذار اتم رو از یه حالت به حالت دیگه نشون میده و اون خط کوچیکی که زیر خط گذار میبینید به معنی "یک" هستش.

در کل اگه بخوایم این شکل رو توی یه جمله خلاصه کنیم میشه : واحد زمانی قراردادی، اون زمانی هستش که از گذار اتم هیدروژن به دست میاد.

به زبون ساده‌تر، ما انسان‌ها روی زمین، ثانیه رو به عنوان زمان قراردادی در نظر می‌گیریم. اما این یه قراداد بین ما انسان‌هاس. همون طور که گفتم قراردادها و الگوهایی که روی زمین استفاده میشن برای خود ما انسان ها قابل درک هستش و ما نباید انتظار داشته باشیم یه تمدن غیر زمینی واحدهای قراردادی ما رو درک کنه. پس نیاز به تعریف یه قرارداد مشترک داریم که هم ما بتونیم درکش کنیم هم اون تمدن.

هیدروژن فراوان‌ترین عنصر کیهان هستش و برای هر تمدنی میتونه قابل دسترسی و آزمایش باشه. زمانی هم که از گذار کوانتومی هیدروژن به دست میاد، یه زمان ثابت، دقیق و قابل اندازه‌گیری هستش. پس به همین خاطر، زمانی که از گذار اتم هیدروژن بین دو حالت کوانتومی مهمش به دست میاد، به عنوان یه واحد زمانیِ قراردادی قابل درک برای همه در نظر گرفته شده.

اگه کجکاوید بدونید این زمان دقیقا چقدره باید بگم حدود 0.7 نانوثانیه‌س. اگه هم می‌خواید بیشتر درمورد این گذار بخونین، سرچ بزنین گذار هایپرفاین هیدروژن. من بیشتر از این درموردش توضیحی نمیدم تا بحثو بیش از حد پیچیده نکنم.