عاشق استتیک فیلمای وس اندرسونم. هر سکانسشون یه اثر هنریه.

الکساندر دسپلا اسکار بهترین موسیقی متن رو توی سال 2015 به خاطر موسیقی متن هتل بزرگ بوداپست برنده شد. جالبه که اون سال، یکی از رقیباش هانس زیمر بود برای موسیقی متن اینترستلار.

Gran Vals by Francisco Tarrega

Goran Krivokapić performs Francisco Tarrega's "Gran Vals" on a 2017 Michael Thames "La Leona" guitar

0:12 براتون آشنا نبود؟
اون رینگتون معروفی که نوکیا توی گوشیاش استفاده می‌کنه از این آهنگ گرفته شده با این تفاوت که نت آخرش رو تغییر داده.

پنجشنبه ساعت چهار بیا برویم با هم قدم بزنیم. برویم «باغ ارم». گاهی فقط می‌آیم بغل دستت، زود رد می‌شوم، کسی نمی‌فهمد. دو سه متر دورترت می‌آیم. می‌خواهم هرچی تو می‌بینی ببینم.

شرق بنفشه - شهریار مندنی‌پور

زمانی ما زندگی‌هایی داشتیم که در میان محرومیت‌های قابل‌توجه، لذت‌های ظریف و کمیاب متعددی را نیز به همراه داشت. اکنون مواد مخدری داریم که باعث فورانی از لذت و ترشح دوپامین می‌شوند که هزاران برابر بیشتر از هر چیزی است که در دنیای قدیمی بدون مواد مخدر تجربه میشد.
پوچی، ناشی از همین ترکیب منابع بیش‌از‌حد غیرطبیعیِ ایجاد کننده پاداش و اجتناب‌ناپذیر بودن خوگیری به آن است، زیرا فوران‌های خیلی شدید تجربه، احساس و لذت تصنعی، درجات خیلی شدید خوگیری را برمی‌انگیزد. این اتفاق دو پیامد دارد : اول، طولی نمی کشد که دیگر به سختی متوجه زمزمه‌های گذرای لذتی میشویم که برگهای پاییزی یا نگاه طولانی حاکی از علاقه شخصی مناسب یا امید پاداش به دنبال یک کار دشوار و ارزشمند ایجاد میکنند. پیامد دیگر این است که در نهایت حتی به آن طوفان‌های مصنوعی شدید نیز خو می‌کنیم. اگر مهندسان ما را طراحی کرده بودند، در صورت مصرف بیشتر تمایل کمتری داشتیم. اما تراژدی مکرر انسانی این است که هرچه بیشتر مصرف کنیم بیشتر گرسنه می‌شویم؛ بیشتر، سریع‌تر و قوی‌تر. آنچه دیروز لذتی غیرمنتظره بود چیزی است که امروز خود را برای داشتن آن محق می‌دانیم و فردا برایمان کافی نخواهد بود.

رفتار - رابرت ساپولسکی

با خط به خط این چیزی که ساپولسکی گفته موافقم. مغز ما در طول چند ده‌ هزار سال گذشته تکامل خاصی پیدا نکرده. این یعنی ما همون مغزی رو داریم که یه انسان غارنشین توی صد هزار سال پیش داشت. مدارها همون مدارها هستن و ساختارها همون ساختارها. یه انسان غارنشین توی اون دوران دسترسی‌ش به منابع فعال کننده‌ی مدارهای لذت مغزش نسبت به ما خیلی کمتر بود. اما الان ما دسترسی‌مون به این‌ منابع هر روز بیشتر می‌شه طوری که سرعت افزایش دسترسی به این منابع از سرعت تکامل یافتن مغز نسبت به این شرایط خیلی بیشتره. این باعث می‌شه مغز ما توانایی اداپت شدن و تطبیق با این شرایط رو پیدا نکنه. نتیجه‌ش می‌شه ترشح بیش از حد معمول نوروترنسمیترهای مربوط به لذت مثل دوپامین و سروتونین که به شدت برای مغز آسیب زننده‌ست.

هرکدوم از وویجرها یه دیسک طلایی رو با خودشون حمل می‌کنن. محتوای این دیسک‌ها یه پکیج از اطلاعاتیه که تنوع زندگی، فرهنگ و دانش زمین رو به یابنده‌های این دیسک نشون بده. مثل یه کپسول زمان که ما رو به کیهان معرفی کنه.
کارل سیگن و تیمش مسئول انتخاب محتوای این دیسک بودن و این موارد رو انتخاب کردن :

- 115 تا عکس شامل مناظر طبیعی (دریا، باران، کوه)، حیات وحش (پرندگان، پستانداران)، ساختار بدن انسان (دیاگرام‌های سلولی، آناتومی،تولد)، فعالیت‌های انسانی (ساخت‌وساز، تردد) و نمادهای مدرن مثل ساختمان سازمان ملل و فضاپیماها.
بخشی از عکس‌های انتخاب شده رو می‌تونید داخل سایت خود ناسا با این لینک ببینید.

-‌ صداهای زمینی مثل صدای امواج دریا، باد، رعد و برق، صدای خنده، صدای نوزاد درحال گریه، صدای پرندگان و صدای وال‌ها.

- 90 دقیقه موسیقی از دوران‌های مختلف و زبان‌های مختلف.

-پیام‌های گفتاری شامل سلام و درود به 55 زبان مختلف از جمله زبان‌های باستانی مثل آکدی و سومری و یونانی باستان تا زبان‌های مدرن و محلی. زبان فارسی هم جزوشون هست.

همچنین روی کاور این دیسک اطلاعاتی مثل نحوه خوندن دیسک و مکان زمین توی کیهان وجود داره.

این ویس ۱۲ ثانیه‌ای به زبان فارسی بخشی از پیام‌های گفتاری‌ای هستش که داخل دیسک طلایی وویجر گنجونده شده.

درود بر ساکنین ماورای آسمان‌ها
بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

این قضیه‌ که یه تمدن فرازمینی احتمالا اولین مواجهه‌ش با زبان فارسی با این شعر از سعدی هستش خیلی قشنگه :)

@CenterOfSingularity

درمورد این قضیه و معنی هرکدوم از نگاره‌های روی کاورش بیشتر قراره صحبت کنم.

آنچه او را میترساند مرگ نبود ؛
این بود زندگی اش را آنگونه که باید نزیسته بود …