کجا هست توی این دنیای بزرگ که من بتوانم بدون ترس، سیری نگاهت بکنم و بروم. همین طور با خیال صورتت بروم و نفهمم به بیابان رسیده‌ام. و توی بیابان زیر سایه‌ی کوچک یک ابر کوچک بنشینم. دیروز که آمدی از کنار قبر حافظ رد شدی، سایه‌ات افتاد روی پله‌های صفه قبر. وقتی دور شدی، زانو زدم دست کشیدم به جای سایه‌ات. نترس، کسی شک نمی‌کند. سر قبر حافظ زانو زیاد می‌زنند. هر که دیده باشد خیال می‌کند تربت جمع کرده‌ام.

شرق بنفشه - شهریار مندنی‌پور

حالا واقعا مرگ از همش بدتره؟

کهکشان آندرومدا یکی از کهکشانای نزدیک به ما هستش که داره با سرعت به سمت ما حرکت می‌کنه و پیش‌بینی شده بین 4 تا 5 میلیارد سال دیگه به کهکشان ما برخورد می‌کنه. اگه تا اون موقع خورشید سیاره‌مون رو ذوب نکرده باشه، سوپرنواها آسمون شب رو کامل روشن نکرده باشن و یا اصلا گونه‌مون به هر دلیلی منقرض نشده باشه می‌تونیم 3.75 میلیارد سال دیگه شب‌ها آسمون رو این شکلی ببینیم.

اینم روند شبیه‌سازی شده‌ی اندازه‌ش توی آسمون در طول زمان

بعد از برخورد احتمال می‌دن آندرومدا و کهکشان خودمون یعنی راه شیری باهم درآمیخته بشن و یه کهکشان جدید رو شکل بدن. اون عکسایی که از 5.1 و 7 میلیارد سال بعدی گذاشته درواقع تصوری از آسمون شب بعد از تشکیل این کهکشان جدیده‌س.

عاشق استتیک فیلمای وس اندرسونم. هر سکانسشون یه اثر هنریه.

الکساندر دسپلا اسکار بهترین موسیقی متن رو توی سال 2015 به خاطر موسیقی متن هتل بزرگ بوداپست برنده شد. جالبه که اون سال، یکی از رقیباش هانس زیمر بود برای موسیقی متن اینترستلار.