مخالفت کردن با هوش مصنوعی و گارد گرفتن درموردش توی این دوره‌ای که داخلش هستیم مثل مخالفت کردن با وجود برق و الکتریسیته توی دوره‌ی فراگیر شدنش هستش. من خودم با این موج مخالف نیستم و حتی توی این حوزه فعال هستم و سعی می‌کنم اطلاعاتم رو بالاتر ببرم؛ اما با این حال به شدت مخالفم که ما بیایم و کاری که ذهنمون به صورت دیفالت براش ساخته شده و برای پویا بودن نیاز داره انجامش بده رو بسپریم دست هوش مصنوعی. همون طور که مقاله‌های بالا هم این قضیه رو مطرح کردن، ذهن ما "نیاز داره که فکر کنه" و اگه این کار رو انجام نده قدرتش تحلیل می‌ره. برای همین اگر به مغزمون علاقه‌ای داریم و نمیخوایم فعالیتش ضعیف بشه نیازه که درمورد طرز استفاده‌مون از مدل‌های هوش مصنوعی تجدید نظر کنیم.

یه سری کارها هستش که می‌شه برای مواجه نشدن با اون مشکلا انجام داد. تلاش کنیم داخل کارهایی که ارزش تفکر داخلشون بالا هستش خودمون وارد کار بشیم و بار تفکر رو به AI نسپریم. برای مثال به جای این که برای گرفتن اطلاعات و نتیجه‌گیری همون اول سراغ یه LLM بریم، مثل قبل توی گوگل سرچ کنیم و سایت‌های مختلف رو زیر و رو کنیم و این خودمون باشیم که نتیجه‌گیری می‌کنیم و جواب سوالمون رو پیدا می‌کنیم. یا اگر چیزی پیدا نکردیم صرفا برای پیدا کردن منابع سراغ LLMها بریم و خوندن و نتیجه‌گیری از این منابع رو به عهده‌ی مغز خودمون بذاریم. همچنین همیشه باید به اطلاعاتی که از سمت LLMها دریافت می‌کنیم به دید انتقادی نگاه کنیم و تزها و آنتی‌تزهای مختلف رو درموردشون بررسی کنیم. مخالفت کردن با موج هوش مصنوعی غیر ممکنه؛ پس بهترین راه، وفق پیدا کردن باهاش هستش.

و همچنان همین

بیست و یک سال پیش توی همچین روزی یکی از شاهکارترین کارهای میازاکی پخش شد؛ قلعه متحرک هاول. از انیمه‌هایی قلبم رو لمس کرد و بعد از یک عالمه ریواچ همچنان می‌تونم با ذوق تماشا کنمش.

چنتا ورژن از سوندترکش

Merry Go Round of Life from Howl's Moving Castle - Violins & Piano

این قسمتای تاریخ باستانو میشنوم خیلی زندگی برام عجیب میشه(:
شما فرض کن، یه زمانی ادما واقعا هیچ کار خاصی جز پیدا کردن غذا و جای خواب نداشتن! شبا فقط میتونستن زل بزنن به ستاره‌ها چون نور دیگه‌ای وجود نداشته براشون. سرما و گرما هم حتی مفاهیم متفاوتی بودن. همه چی مفهوم خیلی متفاوتی داشته!
فکر کردن بهش خیلی جالب و هیجان‌انگیزه.

کسایی ‌که به سحابی اوریون برای اولین بار نگاه می‌کنن یه نکته‌ی عجیبی رو درموردش متوجه می‌شن. اگر شما مستقیم بهش نگاه کنین یه حالت محو و ناپدید و کم نوری پیدا می‌کنه اما اگر به اطرافش نگاه کنین خیلی پرنورتر دیده می‌شه. من تا یه مدت طولانی‌ای که بهش نگاه می‌کردم فکر می‌کردم چشمای من مشکل داره که همچین قضیه‌ای پیش میاد. اما ترم پیش سر کلاس فیزیولوژی اعصاب و حواس ویژه متوجه شدم مشکل از چشم‌های من نیست بلکه ساختار شبکیه‌ی چشم باعث همچین پدیده‌ای می‌شه.

شبکیه‌ی چشم انسان از چندلایه تشکیل شده‌. دو نوع سلول دریافت کننده‌ی نور داریم : سلول‌های مخروطی (Cones) و سلول‌های استوانه‌ای (Rods). این‌ دو نوع سلول نور رو دریافت می‌کنن و به پیام عصبی تبدیل می‌کنن و وارد‌ لایه‌های بعدی می‌کنن که داخل عکس ‌می‌تونید ببینیدشون. پیام بینایی پس از طی کردن لایه‌های مختلف در نهایت به لایه‌ی سلول‌های گانگلیونی (Ganglion cell) می‌رسه. آکسون‌ نورون‌های گانگلیونی، عصب بینایی رو تشکیل می‌ده و پیام بینایی رو به مغز می‌بره.

سلول‌های مخروطی و استوانه‌ای از نظر عملکرد و نقشی که دارن باهم متفاوتن. استوانه‌ای‌ها توی دید سیاه و سفید و با جزئیات کم نقش دارن و نسبتا تحریک‌پذیرتر هستن و با شدت‌ نور پایین تحریک می‌شن. مخروطی‌ها توی دید رنگی و با جزئیات بالا نقش دارن ولی از طرف دیگه نیاز به نور زیاد دارن و اونقدری راحت تحریک‌پذیر نیستن.

استوانه‌ای‌ها و مخروطی‌ها در کنار همدیگه توی قسمت‌های مختلف شبکیه وجود دارن.

داخل شبکیه‌ی چشم ناحیه‌‌ی فرو رفته‌ای وجود داره به اسم فووه‌آ (fovea). در این ناحیه ما تراکم خالص سلول‌های مخروطی رو داریم و سلول استوانه‌ای نداریم. این ناحیه دقیقا در راستای دید و در مرکز تصویر متمرکز شده از سمت عدسی قرار داره. یعنی وقتی شما به یه شیء مستقیم نگاه می‌کنین و توجهتون روش هستش، عدسی چشم تصویر اون شیء رو انداخته روی ناحیه فووه‌آ و تصویر اطراف اون شیء روی اطراف ناحیه‌ی فووه‌آ و بخش‌های دیگه‌ی شبکیه هستش.

به عبارتی مرکز تصویر چشم‌ها روی بخشی می‌افته که سلول‌هاش همه مخروطی‌ هستن و برای دیدن جزئیات اختصاص پیدا کردن. برای همین هستش که ما توی مرکز دید چشم‌هامون بیشترین جزئیات رو می‌بینیم و یه شیء هرچقدر از مرکز دورتر باشه جزئیات کمتری درموردش دیده می‌شه.

اما‌ چرا یه سری اجرام سماوی کم‌نور مثل سحابی‌ها رو اگر مستقیم بهشون نگاه نکنیم و به اطرافشون نگاه کنیم راحت‌تر دیده می‌شن؟ دوتا دلیل داره

اول اینکه با نگاه کردن مستقیم به این اجرام، تصویرشون می‌افته روی ناحیه‌ی فووه‌آ‌. همون طور که گفتم داخل این ناحیه‌‌ی شبکیه فقط سلول‌های مخروطی وجود دارن و سلول‌های مخروطی برای تحریک شدن نیاز به نور زیادی دارن. اگر نور اون شیء کافی نباشه مخروطی‌ها درست تحریک نمی‌شن و در نتیجه پیامی هم تولید نمی‌کنن و این طور به نظر میاد که اون شیء دیده نمیشه یا خیلی کم نور دیده می‌شه. با نگاه کردن به اطراف اون شیء، تصویرش می‌افته اطراف فووه‌آ؛ جایی که سلول‌های استوانه‌ای وجود دارن و با نور کم هم تحریک می‌شن و می‌تونن تصویر خوبی از اون شیء کم‌نور برامون بسازن.

دومین دلیل برمی‌گرده به نحوه‌ی اتصال مخروط‌ها و استوانه‌ها با نورون‌های گانگلیونی. به طور متوسط، هر 6 تا سلول‌ مخروطی پیامشون رو به یک نورون گانگلیونی منتقل می‌کنن؛ در بعضی مناطق مثل فووه‌آ برای افزایش رزولوشن حتی ممکنه این عدد کمتر باشه و هر یک سلول مخروطی پیامش رو به یک نورون گانگلیونی منتقل کنه. اما درمورد استوانه‌ای‌ها این عدد خیلی بالاتره. به طور متوسط هر 120 تا استوانه‌ای پیامشون رو به یک نورون گانگلیونی منتقل می‌کنن. این قضیه باعث می‌شه دقت پیام مخروطی‌ها و رزولوشن تصویرِ حاصل از اونا خیلی بالاتر از استوانه‌ای‌ها باشه. اما از طرفی باعث می‌شه پیام استوانه‌ای‌ها همگرا بشه و کوچکترین تحریک در ناحیه‌شون بتونه یه پیام عصبی قوی رو به نورون‌های گانگلیونی منتقل کنه. این یعنی نگاه کردن به اطراف اون جسم کم نور و افتادن تصویرش روی استوانه‌ای‌ها می‌تونه پیام عصبی خیلی قوی‌تری رو تولید کنه و دیدِ به نسبت بهتری رو بده.