آسمون امروز خیلی قشنگ بود

حدود دوهفته پیش یه بارش شهابی داخل آسمون بود و از اونموقع می‌خواستم بشینم درمورد شهاب‌ها و دنباله‌دارها و تفاوتشون اینجا بنویسم چون خیلی باهم اشتباه گرفته می‌شن. خلاصه که امشب درموردشون نوشتم.

ساختار یه دنباله‌دار شامل هسته، گیسو و دم‌هاش می‌شه.
هسته‌ی دنباله‌دار از یخِ آب، دی‌اکسید کربن جامد، کربن مونوکسید جامد و برخی مواد دیگه مثل متان، آمونیاک و ذرات سنگ و غبار تشکیل می‌شه.
وقتی دنباله‌دار نزدیک به خورشید می‌شه، بخشی از هسته‌ی جامدش ذوب می‌شه و به صورت یه ابر و هاله‌ اطرافش رو فرا میگیره که بهش میگن گیسو (coma). بخشی از گیسو به پشت دنباله‌دار راه پیدا می‌کنه و دم رو تشکیل می‌ده.
به طور کلی دنباله‌دار‌ها دارای دوتا دم هستن : دم گرد و غباری و دم یونی.
اشعه‌ی خورشید باعث می‌شه بخشی از گازهای موجود در دم یونیزه بشن. این دم یونیزه به دلیل باردار بودن و تاثیرپذیری از طرف نیروی مغناطیسی خورشید از دم گرد و غباری جدا می‌شه و در کنارش قرار می‌گیره.

عکسی که می‌بینید از دنباله‌دار هیل - باپ (Hale–Bopp) هستش که سال 1997 در آسمون ظاهر شد و حدود 500 روز درخشید. داخلش هسته، گیسو و دم‌ها به خوبی قابل مشاهده هستن. دم گرد و غباری به رنگ سفید و دم یونی به رنگ آبی.

دنباله‌دار هالی تقریبا معروف‌ترین دنباله‌دار تاریخ هستش. این دنباله‌دار به خاطر ویژگی‌های خاصی که داره از جمله قابل مشاهده بودن با چشم غیر مسلح و دوره‌ی گردش مداری کوتاهش همواره طی تاریخ توجه خاصی روش بوده. این دنباله‌دار هر 76 سال یک‌بار توی آسمون ظاهر می‌شه. عکس بالا از آخرین باری که ظاهر شد توی سال 1986 گرفته شده. هالی سال 2061 دوباره توی آسمون ظاهر می‌شه.

دنباله‌دارها به دو دسته‌ی دوره‌ای و غیر دوره‌ای تقسیم می‌شن. دنباله‌دارهای غیر دوره‌ای گرانش محدود به خورشید ندارن و فقط یک بار خورشید رو می‌بینن و دیگه برنمی‌گردن. دنباله‌دارهای دوره‌ای در مدار بیضی شکل به دور خورشید می‌چرخن و به دو دسته‌ی بلند مدت (دوره گردش بیشتر از 200 سال) و کوتاه مدت تقسیم می‌شن. هالی با دوره گردش 76 ساله جزو دنباله‌دارهای دوره‌ای کوتاه مدته.