طوری که همه‌ی حرکتا رو زدی و هنوز ندیدیش فکر کنم فقط کوبریک باید بیاد توی خوابت و مجبورت کنه ببینیش

آسمون امروز خیلی قشنگ بود

حدود دوهفته پیش یه بارش شهابی داخل آسمون بود و از اونموقع می‌خواستم بشینم درمورد شهاب‌ها و دنباله‌دارها و تفاوتشون اینجا بنویسم چون خیلی باهم اشتباه گرفته می‌شن. خلاصه که امشب درموردشون نوشتم.

ساختار یه دنباله‌دار شامل هسته، گیسو و دم‌هاش می‌شه.
هسته‌ی دنباله‌دار از یخِ آب، دی‌اکسید کربن جامد، کربن مونوکسید جامد و برخی مواد دیگه مثل متان، آمونیاک و ذرات سنگ و غبار تشکیل می‌شه.
وقتی دنباله‌دار نزدیک به خورشید می‌شه، بخشی از هسته‌ی جامدش ذوب می‌شه و به صورت یه ابر و هاله‌ اطرافش رو فرا میگیره که بهش میگن گیسو (coma). بخشی از گیسو به پشت دنباله‌دار راه پیدا می‌کنه و دم رو تشکیل می‌ده.
به طور کلی دنباله‌دار‌ها دارای دوتا دم هستن : دم گرد و غباری و دم یونی.
اشعه‌ی خورشید باعث می‌شه بخشی از گازهای موجود در دم یونیزه بشن. این دم یونیزه به دلیل باردار بودن و تاثیرپذیری از طرف نیروی مغناطیسی خورشید از دم گرد و غباری جدا می‌شه و در کنارش قرار می‌گیره.

عکسی که می‌بینید از دنباله‌دار هیل - باپ (Hale–Bopp) هستش که سال 1997 در آسمون ظاهر شد و حدود 500 روز درخشید. داخلش هسته، گیسو و دم‌ها به خوبی قابل مشاهده هستن. دم گرد و غباری به رنگ سفید و دم یونی به رنگ آبی.