سپیده‌دم امروز
ماه و ناهید همزمان داخل یه قاب

"ناهید" یه کلمه به زبان فارسی پهلوی هستش که ریشه‌ش برمیگرده به کلمه‌ی "آناهیتا" توی فارسی باستان. آناهیتا از دو بخش تشکیل شده: "هیتا" به معنی آلایش و ناپاکی و "آنا" که یه پیشوند منفی‌ساز هستش. پس کلمه‌ی آناهیتا به معنی "پاک و بی آلایش" هستش. آناهیتا در اساطیر ایران باستان ایزدبانوی آب و نماد باروری بوده. آناهیتا در اساطیر ایران، درخشان، بلندبالا، زیبا، پاک و آزاده توصیف شده. سیاره‌ی ناهید بعد از ماه درخشنده‌ترین جرم آسمانی هستش و یه زیبایی و درخشندگی خاصی داره. به همین دلیل ایرانیان باستان اسم این الهه رو روی این سیاره گذاشتن و فکر میکردن این سیاره درواقع تجسمی از آناهیتا هستش. که بعدها در فارسی پهلوی به "اناهید" و "ناهید" تغییر کرد.

برای مردم‌ تمدن‌های باستان آسمون یه جهان زنده بود نه یه فضای بی‌جان و هرچیزی که توی آسمون وجود داشت از نظرشون باید روح و قدرت‌الهی می‌داشت. وقتی به آسمون نگاه می‌کردن می‌دیدن که اکثر ستاره‌ها ثابت بودن اما برخی از اون‌ها حرکت می‌کنن. این اجرام متحرک درواقع همون سیاره‌های منظومه شمسی بودن. از نظر مردم تمدن‌های باستان، سیاره‌ها چون متحرک بودن و از اون نظمِ ثابت بودن بقیه‌ی ستاره‌ها پیروی نمی‌کردن، دارای اراده‌ی خاص و قدرت زیادی بودن و هر تمدنی تجسم اساطیر خودش رو داخل این سیارات می‌دید.

سیاره‌ی ناهید به خاطر درخشش و زیبایی خاص خودش همواره مورد توجه همه‌ی تمدن‌ها بود. در تمدن سومر به این سیاره "اینَنا" (inanna) گفته می‌شد به معنی "بانوی آسمان" که تجسمی از اسطوره‌ای به همین اسم بود، اسطوره‌ی عشق، باروری و عدالت الهی. در تمدن آکد، بابل و آشور به این سیاره "ایشتار" می‌گفتن؛ که تجسمی از ایشتار، اسطوره‌ی عشق، باروری و زیبایی بود. در یونان باستان، تجسم "افرودایت" رو داخل این سیاره می‌دیدن که همچنان مثل تمدن‌های دیگه اسطوره‌ی عشق و زیبایی بود؛ و بعدها در تمدن روم اسم "ونوس" رو روی این سیاره گذاشتن. ونوس و افرودایت خیلی اسطوره‌های شبیه و نزدیک به هم هستن و حتی بعضی جاها این دو اسطوره رو یکی در نظر میگیرن. داخل تمدن ایران باستان هم همونطور که گفتم این سیاره رو تجسمی از آناهیتا در نظر می‌گرفتن.

چیزی که جالبه اینه که به خاطر درخشش و زیبایی‌ای که این سیاره داره تقریبا هر تمدنی که به این سیاره نگاه کرده تجسمی از عشق و زیبایی رو داخلش دیده.

کورس اولش‌ تموم شد، واقعا لذت بردم از مطالب و کدنویسیاش
موندش چهارتا کورس دیگه
با توجه به اینکه هر کورس با کارای عملی‌ش بین چهار تا پنج هفته طول می‌کشه به نظر میاد چهار پنج ماه دیگه همچنان قراره مهمونِ این اسپشیالیزیشن باشم

چندوقتی هستش که پلی‌لیست " به وقت خودشناسی" رو از یوتیوب دکتر آذرخش مکری دارم تماشا می‌کنم و برام جالبه که همچین ویدیوهای پرمحتوا و کاربردی‌ای رو به رایگان در اختیار عموم گذاشته.

داخل یکی از ویدیوها به پدیده‌ای به اسم "سوگیری منفی" (negativity bias) اشاره می‌کنه. طبق پدیده‌ی سوگیری منفی، ذهن و روان ما به طور ذاتی تمایل به بزرگنمایی اتفاق‌های منفی داره و یک اتفاق منفی بین 3 تا 5 برابر یک اتفاق خوب روی ما تاثیر داره. یعنی مغز برای جبران شدن تاثیر و خنثی شدن یه رفتار منفی، تقریبا به 3 تا 5 برابر اون رفتار در قالب مثبت نیاز داره تا اون رفتار منفی به اصطلاح داخل ذهن فرد بخشیده بشه.

تاثیر این پدیده داخل زندگی روزمره خیلی مشهوده. برای مثال خاطرات بد ما خیلی بیشتر از خاطرات خوب داخل ذهن ما می‌مونن. طبق مطالعاتی که بر روی زوج‌های مختلف انجام شده، زوج‌هایی که در کنار رفتارهای خوب و مثبت، رفتارهای منفی هم انجام می‌دادن احتمال جدایی‌ و ناپایدار بودن رابطه‌شون بیشتر از زوج‌هایی بود که رفتار مثبت خاصی انجام نمی‌دادن و همچنان رفتار منفی‌ای هم در قبال همدیگه انجام نمی‌دادن. یعنی در واقع میزان رفتارهای خوب و مثبت نیست که تعیین کننده‌ی حس خوب و پایداری داخل یک رابطه باشه، بلکه انجام ندادن رفتارهای منفی هستش که به پایدار بودن یک ارتباط منجر می‌شه. چون تاثیر رفتارهای منفی چندبرابر رفتارهای مثبت هستش و یک رفتار منفی نیاز به چندبرابر رفتار مثبت برای خنثی شدن داره.

فرضیه‌های مختلفی برای دلیل این پدیده وجود دارن. یکی از فرضیه‌ها به تاثیر این پدیده در بقا و انتخاب طبیعی گونه‌‌ی انسان اشاره داره. در گذشته و در طی تکامل انسان، یک خطر و عامل منفی ممکن بود باعث کشته شدن فرد بشه. درحالی که عامل مثبت تاثیر خاصی در بقای فرد نداشت. البته بهتره بگیم جفت این عوامل مثبت و منفی تاثیر در بقای انسان داشتن اما تاثیر عوامل منفی بیشتر بود چون ممکن بود باعث عدم بقای فرد بشه درحالی که نبود عوامل مثبت اونقدری خطرساز نبود؛ و چون ذهن انسان در حالت پیش فرض برای بقا طراحی شده، پس عوامل منفی براش عوامل مهم‌تری هستن.

پس طبق این پدیده بهتره که برای ارتباط‌های بهتر با آدم‌ها، خواه هر ارتباطی از هر نوعی که باشه، به جای اینکه تمرکز کنیم کار خوب در حقشون انجام بدیم بیشتر روی این تمرکز کنیم که کار بدی در حقشون انجام ندیم. چون تاثیر انجام ندادنِ رفتارهای منفی بیشتر از انجام دادن رفتارهای خوب و مثبته.

برای آشنایی بیشتر با این پدیده و دلایل و مثال‌های دیگه‌ش این ویدیو رو تماشا کنین

https://www.youtube.com/watch?v=apE9cpyKAAY&list=PLoj_1VM8JlZMQESGM76zpJt52SialJQxP&index=2&pp=iAQB

چقدر دوستش داشت! چقدر دوستش داشت! چقدر دشوار و طاقت فرسا بود فراموش کردنش! او به خاطر سردی هوا رفته بود! ماریول زن را می دید، مانند دقایقی قبل که چشم به او می‌دوخت و افسونش می‌کرد، افسونش می‌کرد تا دلش را بهتر بشکافد. آه! چه خوب آن را شکافته بود! از این سر تا آن سر، با تک ضربه‌‌ای نهایی، حفره‌اش را حس می‌کرد: جراحتی که از حالا کهنه شده بود، زخمی که زن گشوده و بعد بسته بود و اکنون، با فروکردن بی اعتنایی کشنده و دشنه‌وار خود در آن، علاج ناپذیرش کرده بود. حتی حس می‌کرد از این قلب شکافته چیزی در وجودش جاری می‌شود که جسمش را انباشته می‌کند، تا حلقش بالا می‌آید و خفه‌اش می‌کند. آنگاه بعد از آنکه دو دستش را روی چشم‌هایش گذاشت، گریه کرد؛ گویی بخواهد این ضعف را از خود پنهان کند. او به خاطر سرما رفته بود. ماریول حاضر بود برهنه در برف پیاده راه بیفتد تا پیش او برود، هر جا که باشد. حاضر بود خود را از بالای بام پایین بیندازد، فقط برای اینکه پیش پاهایش بیفتد. خاطره‌ی قصه‌ای قدیمی یادش آمد که از آن افسانه ساخته اند: قصه‌ی تپه‌ی دو عاشق حین رفتن به "روآن"؛ قصه‌ی دختری جوان با پیروی از هوس بی رحمانه‌ی پدرش، که ازدواج با عاشقش را برایش قدغن کرده بود مگر اینکه دختر را بر پشت خود به قله ی آن کوه صعب‌العبور ببرد. عاشق روی چهار دست و پا دختر را حمل کرد و وقتی به مقصد رسید، از دنیا رفت. بنابراین عشق افسانه ای بیش نیست که ساخته شده تا آن را به صورت شعر بخوانند یا در قالب رمانهای فریبنده نقل کنند.

دل ما - گی دو موپاسان

در کل خیلی کتاب قشنگی بود و دوستش داشتم. توی ژانر رمنس کتاب‌های زیادی خوندم اما داینامیک و پیچیدگی رابطه‌ی کاراکترای این کتاب رو کمتر جایی دیدم. دل ما آخرین رمانی بود که موپاسان نوشت و پختگی نثر و روند داستان این کتاب رو خیلی خوب می‌شه متوجه شد. جدای از نویسنده، ترجمه‌ش واقعا حرفه‌ای و قوی بود و از خود نوع ترجمه هم لذت بردم. اگر خواستید بخونید از همین انتشارات افق و ترجمه محمود گودرزی بخونیدش.

البته یه سری از تیکه‌هایی که از این کتاب دوست داشتم رو هنوز تایپ نکردم.
اگه وقت کردم اونا رو هم می‌ذارم.

اینقدر که شلوغ شد سالن😂😂

و جالب بود برام که تکنولوژی‌های ناسا هم توی این قضایا دخیلن. این که ناسا همچین دپارتمان‌هایی داره رو هم نمی‌دونستم.

یه قسمت این همایش دکتر زالی اشاره کرد که نیمه عمر دانش پزشکی موقعی که از دانشکده پزشکی فارغ شده بود بین 3 تا 5 سال بوده و الان پیشرفت به قدری سرعت گرفته که این زمان به 3 ماه رسیده.
دارم فکر می‌کنم که با این سرعت تحول پزشکی آیا پزشکی‌ای که من به این سبک دارم می‌خونم برای زمانی که فارغ شدم واقعا قراره به دردم بخوره؟ اونموقع این نیمه عمر زمانش چقدر قراره باشه؟

سپیده‌دم امروز
ناهید درحال طلوع بر فراز کوه‌های کرج

واقعا قشنگه
مطمئنم اگه زمان قدیم به دنیا میومدم جزو کسایی می‌شدم که می‌پرستنش

یه نکته‌ای درمورد وعده غذایی قبل از کوهنوردی که خودم طی تجربه بهش رسیدم رو بگم احتمالا به دردتون بخوره.
صبحونه‌ باید توی دوتا پارت خورده بشه. پارت اول باید حدود 1.5 تا 1 ساعت قبل از استارت صعود خورده بشه و باید بیشتر شامل چیزهایی باشه که انرژی‌شون دیر و پیوسته آزاد می‌شه؛ مثل غذاهایی که چربی و پروتئین بالایی دارن. البته زیاد هم نباید سنگین باشه.
پارت دوم صبحونه باید بیشتر شامل شکر و گلوکز باشه که قند خون رو سریع ببره بالا، مثل کیک‌های خیلی شیرین. این پارت باید چند دقیقه قبل از استارت صعود خورده بشه‌.
اوایل صعود قند خون خیلی سریع افت می‌کنه؛ منبع انرژی اصلی بدن هم قنده و طول می‌کشه که بدن شیفت کنه روی روش‌های دیگه‌ی تامین انرژی. برای همین نیازه که قند خون اون اوایل صعود بالا نگه داشته بشه وگرنه افت کردنش به حدیه که میتونه آدم رو بندازه توی بی‌حالی و سرگیجه و تهوع. نقش اون صبحونه‌ی پارت دوم همینه، نمیذاره قند خیلی سریع افت کنه توی اوایل صعود. در ادامه‌ی مسیر، انرژیِ اون صبحونه‌ی پارت اول که بیشتر و پایدارتر هستش آزاد می‌شه و باقی مسیر رو تامین می‌کنه.