کسی اینجاست؟

شما نمی‌دانید دیوانگی چیست.
هرگز با خاکستری ملاقاتی نداشته اید.
انسان های مفلوک...انسان های بیچاره...

"مجنون"



@CELLULISM

من فکر میکنم که دود شکلی از زندگی باشه

هرگز دستم به خون انسانی آلوده نشده
اما سیگار های زیادی کشته ام.
همین که روشن می‌شوند سعی میکنند انتقام بگیرند
مثل یک دوئل، جان در برابر جان.
فقط یکی از ما زنده خواهد ماند و من هرگز در این مبارزه شکست نخورده ام.
سیگار ها کوچکند. زورشان به موجودی مثل انسان نمی‌رسد.
برای همین است که صبر می‌کنند تا دستت به خاکستر بیشتری آلوده شود
اول یک غبار تیره روی پوستت می‌نشانند، بعد جوری که متوجه نشوی آرام به سمت قلبت حرکت می‌کنند.
هنوز زنده ام. هنوز موفق نشده اند.
اما روزی انتقام خواهند گرفت.
قانونش این است.
مثل یک دوستی، تا پای جان.
هر دوی ما خواهیم مرد

– مردی که آهسته خودکشی می‌کرد




@CELLULISM

+ چقدر همه چی گرون شده ها
– جنسا همونه. ادم ارزون شده

هوموساپین های نادون

سوگندی یاد مکن که از عهده اش نمی‌آیی
وظیفه ای نپذیر که در توانت نگنجد.
مسیری شروع نکن که پاهایت را تاب آن نباشد.
و نامی نگزین که شایسته اش نیستی.


سلول
@CELLULISM

چه چیز باید پرداخت تا خدایی را به زانو در آورد؟


@Cellulism

روز مزخرفی بود. ابر سیاه رنگی اجازه ورود نور به اتاقم را نمی‌داد. برق رفته بود و گرما داشت دیوانه ام می‌کرد. سیگار هم نداشتم. همین ها کافی بود که اخلاقم سگی باشد.
برای اینکه زمان زودتر بگذرد، داشتم نیچه می‌خواندم:

«آن کس که چرایی زندگی خود را یافته،
با چگونگی اش نیز خواهد ساخت »

البته که اینطور فکر می‌کند! زیر سایه پدر و پدربزرگ آخوندش از کیسه‌ی کلیسا می‌خورده و می‌خوابیده و آروغ روشن فکری می‌زده.
مردک گوساله! شاشیدم به سبیل پرپشتت!
فرض کن یک روز صبح هم از خواب بیدار شدیم و معنایی برای زندگی در این همه کثافت یافتیم.
خب که چه؟ دلار پایین می‌آید؟ حجاب آزاد می‌شود؟ پاسپورتم اعتبار پیدا می‌کند؟ دوستم زنده می‌شود؟
انتظار داری دلخوش به یک هدف والا این ها را نادیده بگیرم و سرم را مثل کبک داخل برف کنم؟
جناب نیچه…با کمال احترام خودت و طرز فکرت و آن هدفی که بخواهد باعث شود روی‌ این همه بدبختی ماله بکشم را یک جا گاییدم.

در همین افکار بودم که برق آمد و صدای کولر توی ساختمان طنین انداز شد. چند لحظه بعد هم باد خنکی سر و صورت عرق کرده ام را خشک کرد. بیش از ۲ ساعت بود که حتی آب نداشتیم. حالا هم باید می‌رفتم سر کار و تا پاسی از شب برای چندرغاز جان می‌کندم.
واقعیت همین است. من اینجا بدون آب، بدون برق، بدون معنا، بدون سرمایه و حتی بدون آینده، یک گوشه در حال مردن هستم و این مساله به هیچ جای هیچ‌کس نیست.
و او؟ او نیچه است!
کسی که کتاب «غروب بت ها» را نوشته.
دهن کجی هایم چه اهمیتی دارد؟
اصلا ایرانیِ بدبخت را چه به نقد نیچه؟
بهتر است جایگاه خودم را فراموش نکنم.
حتی نوشتن همین متن هم اضافه بود.
برویم سر کار که دیر شد.


سلول
@CELLULISM

+ تا حالا به دوختن لبات فکر کردی؟
– فقط یه بار. وقتی کوچیک بودم.
+ انجامش دادی؟
– نه. ولی فهمیدم ما هرچقدرم بزرگ بشیم بازم صدامون کوچیکه.
بعدش دیگه نتونستم حرف بزنم.


سلول
@CELLULISM

هر چیز بهایی دارد
و بهای زندگی، رنج کشیدن است.


سلول
@CELLULISM

+ اینکه داخل فکرت باشه به درد نمی‌خوره.
باید دربارش حرف بزنی.

– حرف بزنم که چی؟ وقتی نمی‌تونیم انجامش بدیم فایده ای نداره.

+ خب بیا انقدر تلاش کنیم که بدونیم می‌تونیم انجامش بدیم.

– آخه تونستن هم چیزی رو تضمین نمیکنه.
خیلیا می‌تونستن، ولی هرگز انجامش ندادن.

+ پس...بیا همین حالا و همین‌جا انجامش بدیم.  هرچقدرشو که تونستیم. هرچند ناقص.

– راست میگی. اینجوری توی زمان ثبت میشه.

+ و زمینی که روش ایستادیم هرگز فراموشش نمی‌کنه.

– و ستاره هایی که تماشامون می‌کنن تا ابد درباره اش حرف می‌زنن.

+ و هوایی که اطرافمون جریان داره به حرکت در میاد و به هر کس برسه، می‌گه ما چیکار کردیم.

– اوهوم. اینجوری جاودانه می‌شیم.





سلول
و دوستش که دیگه نیست.
@CELLULISM

هر چیز بهایی دارد
و اندوه، بهایی‌ست که در انتهای دوست داشتن می‌پردازیم.

سلول
@CELLULISM