خیلی وقته گذشته و من شاید از ماکیاتو، باید به آلتو تغییر کنم. مهاجرت از من یه من جدید ساخت.
Eyes Don't Lie
Yasin Lv
سپتامبر پارسال، روزهایی که فکر میکردم دیگه دووم نمیارم همیشه این اهنگ تو گوشم بود. یک سال گذشته، زنده موندم.
خلاصه کنم؟ هیچی بیشتر از زبان و درس خوندن نجاتتون نمیده. بخونید و برید.
همیشه دوست داشتم چنلی باشه بتونم توش بهتون از علم و مطالب علمی و کارهایی که کردم بگم، چیزی که هستم پشت اون همه کتاب و قهوه و کافه. کارامل آلتو همون ورژن منه.
وقتی اومدم اینجا و ارشد خوندن رو شروع کردم، با اینکه زبانم خوب بود به انگلیسی درس خوندن و فهمیدن حرفهای استاد اصلا چیز سادهای نبود. اینکه درجا بفهمی چی میگه، کتاب جلوت با اون همه کلمات علمی مفهومش چیه یا حتی بدتر وقتی مجبور بشی خیلی موثر یه مطلب رو به زبان دومت توضیح بدی. هنوز هم میگم، زبان مهمترین مهارت شماست و حتما بهتون بیشتر در موردش میگم.
همیشه و هر روز، نمیدونم فقط به خودتون یاداوری کنین هیچ چارهای جز موفق شدن ندارید و براش از خودتون بگذرید. فقط یه جا باید بگذرید اون هم گذشتن از نسخهی قبلی خودتون برای رسیدن به موفقیت عه. هر گونه sacrifice ای براش واجبه.
دیدی گاهی اوقات خیلی تنها میشی و هیچکس هم نمیاد کمکت، کلی سوال داری، کلی مشکل حل نشده و یک آیندهی شدیدا نامعلوم. انگار جواب هیچی پیدا نمیشه و هیچی جلو نمیره. یه کلاف بهم پیچیده شده که هرچی سعی میکنی بیشتر بازش کنی، بیشتر بهم میپیچه. این تیکه از مهاجر بودن، سخت و ترسناکه. فقط تویی و کوهی از مشکلاتی که نمیدونی حتی چطوری باید حلشون کنی، کاملا هم باید خودتو اماده کنی که شاید اصلا حل نشن.
عملا مهاجرت و تنهایی خیلی خوب اینو توی مغزت جا میاندازه که زندگی شاید سالها به کامت نباشه عزیزم ولی همینه که هست و خودت انتخابش کردی. جون بکن و از صفر دوباره همچی رو بساز. عه یکم ساختی رسیدی به سی؟ دوباره اوار میشه میریزه سرت باید از صفر شروع کنی. آیا میارزه؟ بله. آیا نمیارزه؟ باز هم میگم بله.