Nobody knows the real me. Nobody knows how many times I've sat in my room and cried, how many times I've lost hope, how many times I've been let down. Nobody knows how many times I've had to hold back to tears, how many times I've felt like I'm about to snap but don't just for the sake of others. Nobody knows the thoughts that have gone through my head whenever I'm sad, and how horrible they really are.
Sometimes the strongest people are the ones who love beyond all faults, only truly grieve behind closed doors, and fight battles that nobody knows about.

هیچکس من واقعیم رو نمی‌شناسه؛
هیچکس نمی‌دونه من چند دفعه تو اتاقم نشستم و زار زدم، و چندین بار امیدم رو از دست دادم، چند هزار دفعه مأیوس شدم. هیچکس روحش هم خبر نداره که چند بار مجبور شدم جلوی ترکیدن بغضمو بگیرم، چند بار و چند دفعه احساس کردم که دارم جا می‌زنم و به‌خاطر بقیه خودمو جمع و جور کردم.
هیچکس از فکرهای توی سرم خبر نداره وقتی حالم بده و ناراحتم و این‌که چقدر وحشتناک و دردناکن.
یه وقت‌هایی قوی‌ترین آدما همونایی ان که با وجود تموم خطاها و اشتباهات بقیه محبت میکنن، و تنها زمانی که واقعاً غصه می‌خورن زمانیه که تو خلوت خودشونن، و با چیزهایی دست و پنجه نرم میکنن که هیچکس هیچ تصوری ازشون نداره.

@Caption

با همه وجودم درکش میکنم💔

یه خانومی تو محل کارم ازم خواستگاری کرد گفتم ببخشید من اصلا شرایطشو ندارم
خیلی جدی بهم گفت شماره مامانتو بده تو عقلت نمیرسه :)))))

@Caption sana

‏۶۰ سالت که بشه تمام آرزوت اینه یه نفر و داشته باشی تا حرفت و بفهمه و آرومت کنه.
برای بدست آوردن اون آدم باید بین ۲۰ تا ۳۰ سالگی خوب انتخاب کرده باشی
این یکی از مهمترین سرمایه‌گذاری‌های بلند مدت زندگیه ولی خیلیا سود کوتاه مدت میخوان!

🕊️ Romina

علاقه به موسیقی بی‌کلام از جایی شروع می‌شود،
که دیگر هیچ کلمه‌ای نمیتواند ذهنت را آرام کند…

@Caption

دستات باید خالی باشن تا بتونن چیز جدیدی رو نگه دارن.
شاید برای همینه که زندگی مدام ازت میخواد که بعضی چیزها رو رها کنی

‌
هر وقت میخوام یه متن قشنگ استوری کنم از اینجا برمیدارم؛
متناش بشدت کراش و مودن :)))

@MOOOD

من فکر میکنم علت اینکه دیگه آهنگا وایب قدیم رو ندارن یا به اندازه‌ی قبل قوی نیستن اینه که جدیدا آهنگ میسازن که ریلز باهاش ساخته بشه تو اینستاگرم ولی قبلا انگار آهنگا ساخته میشدن که آدما باهاشون زندگی کنن، برقصن، شادی کنن، غمگین باشن و گریه کنن.

@Caption Noura

آدم‌هایی که موقع حرف زدن باهاشون باید هزار جور حرفتو مزه کنی که یه وقت منظور خاصی برداشت نکنن کابوس تاریک شب‌های منن.

@Caption tantan