قسمت هایی از پرامپت سیستمی دستیار خرید دیجی کالا

‏با یه prompt injection ساده اینجا مسابقه گذاشته بودن و مسابقه رو بردم
۱۰ تومن کاسب شدم

اقا یادم رفت بگم الکامپ منتظرتونم

اینم تو الکامپ زدم

https://youtu.be/35BrDdQ1bb4
اولین موزیک production-ready که با همکاری یک آواتار AI ساخته شده
از مهراد هیدن و Nava

میزان فروش لبوبو تو باسلام رو حساب کردم و سرسام آور بود
ببین چه جیب هایی سر یه تیکه پلاستیک خالی نشده

با تشکر از @ma_ansari_j

امروز اگه بتونم یه مطلب درمورد چرا نباید از classic rag استفاده کنیم میذارم

"Online-Optimized RAG for Tool Use and Function Calling" (2024)

منبعش اینه

منم روز های اوجی داشتم 🥲

سرویس exception handling با تلگرام هم بالا اومد

الان تو بازه ای هستم که باید چند تا تصمیم سخت ددلاین دار بگیرم
خیلی کم حرف شدم بیشتر تو خودمم و فکر میکنم و حس بلا تکلیفی وجودمو گرفته

شما تو این شرایط چی کار میکردید؟

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی

بُوَد که قرعهٔ دولت به نامِ ما افتد

حافظ

بالاخره کانال build in public برای بی چت رو بالا آوردیم

تا فکت های بعدی خدانگه دار 😂

تو دبستان خیلی اوقات بدون اینکه بخونم یا تلاش زیادی بکنم نمرات بالایی داشتم و همیشه دلم میخواست که بتونم با افراد سطح بالا تری تعامل داشته باشم برا همین از نداشتن دوست و آدمایی که باهاشون بتونم صحبت کنم اذیت میشدم و طبق چیزایی که اطرافیان برای تیزهوشان و مدارس خارق العاده سمپاد میگفتن کلی له له میزدم که قبول بشم ولی خب وقتی تونستم قبول شم دیدم که خب خیلی اوضاع فرق نکرد آدما عوض نشد و خیلی چیز خاصی اتفاق نیفتاد و منم واقعا افسرده شدم برا همین بیشتر وقتمو تو آزمایشگاه مدرسه میگذروندم و یعدش وارد یه جمع «سمن» شدم به اسم رویش که کلا رویکرد تربیتی و آموزشی داشتن منم اونجا کلاسای برنامه نویسی و فتوشاپ و تدوین ویدیو رفتم و کلی چیز یاد گرفتم و خیلی تونست تو بزرگ تر شدن شخصیتم تاثیر بذاره بعدش خب دبیرستان دوره دوم اومد به قول امروزی ها ترند المپیاد گرم شد من چند تا تلاش ناموفق داشتم اونجا و این بحث تو ذهنم بزرگ شد که واقعا من باهوشم و شروع کردم مقایسه با بقیه و دیدم خب اونام چیزی کم ندارن بلد میتونن ضرب و جمع کنن و میتونن حفظ کنن حتی بهتر از من پس منم اومدم گفتم که حداقل سخت کوش تر باشم این یه معیار به ظاهر کمی بود برام و خودمو تو اتاق با کتابا قفل میکردم و با خودم میگفتم که بدون هوش باید به نتیجه برسم و خب نتیجه اش افسردگی و پیدا کردن خلق ذاهد ماب بود و خب کرونا و کنکور لعنتی باهم همزمان شدن و منم با این امید جلو رفتم که چیزی که تا الان ساختم برنامه نویسی هایی که کردم اون عید هایی که تمومشونو برا خودم پروژه تعیین میکردم و همشونو کار میکردم نباید نابود بشن پس تمام سعی و تلاشمو برا کنکور کردم تا جلو بره و بتونم یه جای خوب قبول بشم با اینکه کنکورمو خراب کردم تونستم علم و صنعت قبول شم.
---
بعد این همه سال گذشتن
بازم همون حس اومده جلوم با اینکه تو کارم خوب جلو میرم ولی نمیدونم چرا
با اینکه بقیه میان سوالاشونو ازم می‌پرسن و فکر میکنم منو تو ذهنشون قبول دارن حس میکنم همچی داره بیش از حد داره ساده و روتین جلو میره و منم نمیدونم چرا
باید ببینم چطور جلو میرم و اوضاع رو بهتر کنم
و واقعا دارم جلو یسری تصمیم های مهم میبینم و حس میکنم که تو توی زندگیت سعی و تلاش میکنی تا موقعیت های تصمیم گیری جلوت بیان و بری جلو تصمیم بگیری و منم الان تو یکی از اونا گیر کردم