هر چیزی یه حدی داره...
محبت کردن یه حدی داره، انتظار کشیدن یه حدی داره، حتی صبر کردن هم یه جایی تموم میشه...
یه روزی می‌رسه که دیگه هیچ‌چیز مثل قبل برات مهم نیست.
نه اتفاقایی که می‌افتن، نه آدمایی که میرن، نه حتی احساساتی که یه زمانی تمام دنیات بودن.
اون روز یاد می‌گیری رها کنی... آدما رو، اتفاقا رو، خاطره‌ها رو و حتی احساساتی رو که یه روز فکر می‌کردی بدون اونا نمی‌تونی زندگی کنی.
و شاید درست‌ترین کار همینه.
نباید جایی بمونی که حالت خوب نیست. نباید کنار کسی بمونی که قدر بودنت رو نمی‌دونه. گاهی باید احساساتت رو کنار بذاری، با خودت صادق باشی، همه‌چیز رو درست ببینی و بعد تصمیم بگیری.
بعضیا معتقدن باید صبر کرد، باید فرصت داد، باید منتظر موند تا آدما عوض بشن و شرایط بهتر بشه.
اما من این‌طور فکر نمی‌کنم.
ما خیلی وقتا فقط برای اینکه کمتر درد بکشیم، به خودمون دروغ می‌گیم.
به امید اینکه شاید فردا چیزی تغییر کنه، امروز رو تحمل می‌کنیم. غافل از اینکه با این کار فقط داریم درد کشیدن رو طولانی‌تر می‌کنیم.
هر بار یه تیکه از احساسمون رو می‌بُریم، هر بار زخم‌هامون رو به‌زور التیام می‌دیم و دوباره برمی‌گردیم سر همون قصه.
در حالی که شاید بهتر باشه یه بار برای همیشه تمومش کنیم.
آره، درد داره. شاید خیلی هم درد داشته باشه. اما یه بار درد کشیدن بهتر از اینه که هر روز، ذره‌ذره از درون بشکنی.
بعدش زندگی ادامه داره... باز هم خورشید طلوع می‌کنه
باز هم غروب‌های قشنگ از راه می‌رسن
آدمای تازه‌ای وارد زندگیت میشن و شاید یه روز دوباره این شانس رو پیدا کنی که کسی رو از ته دل دوست داشته باشی.
کسی که بتونی بدون ترس بهش نزدیک بشی، بدون شک به دوست داشته شدنش اعتماد کنی و بدون نگرانی از یک‌طرفه بودن احساست، کنارش خوشحال باشی.
چون قشنگ‌ترین اتفاق دنیا همینه؛ اینکه کسی رو دوست داشته باشی و مطمئن باشی اون هم به همون اندازه دوستت داره.
چیزی که متأسفانه این روزها، با همه‌ی ارزشش، خیلی‌ها دیگه قدرش رو نمی‌دونن.
@CafeStoory
محبت کردن یه حدی داره، انتظار کشیدن یه حدی داره، حتی صبر کردن هم یه جایی تموم میشه...
یه روزی می‌رسه که دیگه هیچ‌چیز مثل قبل برات مهم نیست.
نه اتفاقایی که می‌افتن، نه آدمایی که میرن، نه حتی احساساتی که یه زمانی تمام دنیات بودن.
اون روز یاد می‌گیری رها کنی... آدما رو، اتفاقا رو، خاطره‌ها رو و حتی احساساتی رو که یه روز فکر می‌کردی بدون اونا نمی‌تونی زندگی کنی.
و شاید درست‌ترین کار همینه.
نباید جایی بمونی که حالت خوب نیست. نباید کنار کسی بمونی که قدر بودنت رو نمی‌دونه. گاهی باید احساساتت رو کنار بذاری، با خودت صادق باشی، همه‌چیز رو درست ببینی و بعد تصمیم بگیری.
بعضیا معتقدن باید صبر کرد، باید فرصت داد، باید منتظر موند تا آدما عوض بشن و شرایط بهتر بشه.
اما من این‌طور فکر نمی‌کنم.
ما خیلی وقتا فقط برای اینکه کمتر درد بکشیم، به خودمون دروغ می‌گیم.
به امید اینکه شاید فردا چیزی تغییر کنه، امروز رو تحمل می‌کنیم. غافل از اینکه با این کار فقط داریم درد کشیدن رو طولانی‌تر می‌کنیم.
هر بار یه تیکه از احساسمون رو می‌بُریم، هر بار زخم‌هامون رو به‌زور التیام می‌دیم و دوباره برمی‌گردیم سر همون قصه.
در حالی که شاید بهتر باشه یه بار برای همیشه تمومش کنیم.
آره، درد داره. شاید خیلی هم درد داشته باشه. اما یه بار درد کشیدن بهتر از اینه که هر روز، ذره‌ذره از درون بشکنی.
بعدش زندگی ادامه داره... باز هم خورشید طلوع می‌کنه
باز هم غروب‌های قشنگ از راه می‌رسن
آدمای تازه‌ای وارد زندگیت میشن و شاید یه روز دوباره این شانس رو پیدا کنی که کسی رو از ته دل دوست داشته باشی.
کسی که بتونی بدون ترس بهش نزدیک بشی، بدون شک به دوست داشته شدنش اعتماد کنی و بدون نگرانی از یک‌طرفه بودن احساست، کنارش خوشحال باشی.
چون قشنگ‌ترین اتفاق دنیا همینه؛ اینکه کسی رو دوست داشته باشی و مطمئن باشی اون هم به همون اندازه دوستت داره.
چیزی که متأسفانه این روزها، با همه‌ی ارزشش، خیلی‌ها دیگه قدرش رو نمی‌دونن.
@CafeStoory
❤4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بفرست واسش و اینجوری ازش تشکر کن ❤️😉
پشتِ آرامش هر خونه، گاهی مردیه که خستگیشو پنهون می‌کنه… 🤍🥹
خدا قوت، نون‌آور خونه ❤️🙏
@CafeStoory
پشتِ آرامش هر خونه، گاهی مردیه که خستگیشو پنهون می‌کنه… 🤍🥹
خدا قوت، نون‌آور خونه ❤️🙏
@CafeStoory
❤2