‌
نوشته مطهره گونه ای در شبکه اجتماعی ایکس

#مطهره_گونه‌ای فعال سیاسی در شبکه اجتماعی ایکس از روزهای نوشته است که در پی حمله موشکی به زندان اوین از آنجا به خانه امن نهاد امنیتی منتقل شده بود و به بهانه قطع خطوط تلفن به او اجازه تماس با خانواده‌اش را نمی‌دادند. اما همان افراد با اینترنت ویژه بدون فیلتر به همه جا دسترسی داشتند:

«یاد آن دوازده روز لعنتی افتادم که ما را از اوین بردند انفرادی ناکجا آباد خانه امن و به دروغ می‌گفتند تلفن‌ها قطع است و امکانش را نداریم.
همان زمان که خانواده‌ام به دنبال جنازه‌ام در سردخانه‌ها و پزشکی قانونی بودند، شما لعنتی‌ها «خط سفید» داشتید...اعتراض که می‌کردیم، می‌گفتند مگر شماها نمی‌خواستید اسرائیل حمله کند؟!
حالا نگران خانواده‌هایتان شده‌اید؟!
و ما را وطنفروش و پست و هرزه خطاب می‌کردند...
و شما بیشرفها «خط سفید» داشتید...

می‌دانستم و توی انفرادی فریاد می‌زدم شما که تلفن دارید...
و می‌شنیدم می‌خندند و نفسم بند می‌آمد درست مثل حالا...
و شما وطن‌پرست‌های ۱۲ روزه، «خط سفید» داشتید...»

#جان_زندانیان_سیاسی_در_خطر_است
#stopexecutionsiniran

تجمع بزرگ به مناسبت ۲۵ نوامبر؛ روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان – شهر کلن

به فراخوان انجمن زنان ایرانی-آلمانی کلن، صدها زن و مرد آزادی‌خواه، فعال حقوق زنان و کنشگر اجتماعی در شهر کلن گرد هم آمدند تا صدای اعتراض خود را علیه خشونت، تبعیض و نابرابری بلند کنند.

شعار محوری این آکسیون:
Wir nehmen uns die Nacht – ما شب را پس می‌گیریم
پیامی روشن و پرقدرت بود در دفاع از حق زنان برای امنیت، آزادی و حضور بی‌هراس در فضاهای عمومی، حتی در تاریکی.

هیچ زنی، هیچ انسانی نباید اسیر ترس باشد. خیابان سهم ماست.
این صدا، فریاد مشترک زنان در ایران، آلمان و سراسر جهان است برای پایان دادن به چرخه خشونت و سلطه جنسیتی.

#۲۵نوامبر
#زن_زندگی_آزادی
#مبارزه_با_خشونت_علیه_زنان
#ما_شب_را_پس_میگیریم

کانون نویسندگان ایران

‎اخبار قتل زنان به دست مردان خانواده، همواره به مضامینی چون سنت و غیرت گره خورده است. اما الگوهای مشابه در فضای عمومی و خیابان از ریشه‌ی ساختاری این خشونت و پیوند آن با روابط قدرت در جامعه خبر می‌دهند. روایاتی که از غیرت، سنت یا تعصب سخن می‌گویند همچون لایه‌ای سطحی، خشونتی عمیق‌تر را پنهان می‌کنند؛ خشونتی نظام‌مند و بی‌صدا که عرف، قوانین و رفتارهای فردی از آن تغذیه می‌کنند.‌
‌‎در چنین بستری تیترهایی مانند «زنی به دست مردان خانواده به قتل رسید» به ندرت به اخبار راه می‌یابند. تنها هنگامی که آمارهای پنهان‌شده در سکوت یا فضای مجازی در کنار خبرهای رسمی قرار می‌گیرند، تصویری هولناک از خشونت شکل می‌گیرد و آشکار می‌شود که ابعاد خشونت بسیار گسترده‌تر از آن است که در ظاهر دیده می‌شود. هزاران دختری که آشکار و پنهان گرفتار پدیده‌ی شوم کودک همسری می‌شوند، در کنار بنرهای نصب شده در سطح شهرها که زنان را در شمایل کارخانه‌ی فرزندآوری تصویر می‌کنند، نشانه‌هایی آشکار و روزمره از بنیان‌های زن‌ستیزانه و تبعیض‌آمیز حکومتی است. بسیاری از خشونت‌های نظام‌مند که در سطوح مختلف و در قالب‌های جنسی، جنسیتی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بروز می‌کنند، به مدد عادی‌سازی شرایط تحمیل شده به زنان مسکوت می‌مانند. ساعت‌های کار طولانی و نابرابری دستمزد، تحمیل چارچوب‌های جنسیتی، کلیشه‌های حاکم بر رسانه‌ها و نظام آموزشی، تنها نمونه‌هایی از این عادی‌سازی‌اند. این عادی‌سازی متکی به قانونی است که ابتدایی‌ترین حقوق انسانی زنان را سلب می‌کند و آنان را از حق طلاق، ارث برابر، حضانت فرزند، حق تحصیل، اشتغال و بسیاری حقوق دیگر محروم می‌کند و بدین ترتیب خشونتی که در بطن حکومت پرورده شده است، زندگی و سرنوشت زنان را احاطه می‌کند.
‌‎گرچه خشونت در همه‌ی لایه‌های پنهان در جریان است، اما قالب‌های آشکار آن، چون پلیس و گشت ارشاد و سایر ابزارهای رسمی سرکوب، نیز تجربه‌ی روزمره‌ی مردم ایران‌اند. قتل مهسا (ژینا) امینی که جنبش آزادی‌خواهانه‌ی مردم را در پی داشت، هنوز در حافظه‌ی جمعی زنده است. قتل او، زخمی بر پیکر جامعه‌ای محتضر بود و سال‌ها خشم و رنج ناشی از ستم و تبعیض را به موجی از همبستگی و اعتراض بدل کرد. بسیاری از زنان بازداشت شده در این جنبش، همچون سایر زنان زندانی سیاسی در دهه‌های پیشین، با شکنجه و تجاوز و آزار جنسی و تهدیدهایی مواجه شدند که ادامه‌ی کنترل و سرکوب سازمان‌یافته‌ی زنان در بیرون از زندان‌ها بود.
‌‎ از همین روست که مبارزه‌ی زنان در ایران نیز به مبارزه‌ای تمام‌عیار علیه حکومت بدل شده است.
‌‎در مقیاس جهانی، سرمایه‌داری نابرابری جنسیتی را به عنوان بخشی از سازوکار بقای خود بازتولید و سازمان‌دهی می‌کند. کنترل بدن، نیروی کار و نقش‌های اجتماعی زنان ابزاری برای انباشت سرمایه است. از همین رو است که «روز جهانی منع خشونت بر زنان» نه یک «یادبود» که یادآور وجود خشونتی ساختاریافته علیه زنان است که یکی از نمونه‌های هولناک آن سرنوشت خواهران میرابال‌ است؛ سه زنی که در ۲۵ نوامبر ۱۹۶۰ در برابر دیکتاتوری دومینیکن ایستادند و به شکلی فجیع‌ شکنجه و کشته شدند. اکنون سالمرگ این زنان مبارز به عنوان روز جهانی منع خشونت بر زنان تثبیت شده است. مسیری که خواهران میرابال به آن پیوستند، در شعار «زن، زندگی، آزادی» تجلی یافت و تا امروز در سراسر جهان در مبارزه‌ی زنان به ویژه زنان ایران ادامه یافته است. ایستادگی زنان علیه خشونت، تنها دفاع از حقوق خود نیست، بلکه شرط رهایی جامعه و تحقق انسانی‌ترین آرمان‌های بشریت است.

#۲۵نوامبر

اعتصاب کارگران شرکت «آرمان گستر نوین» کنارک در اعتراض به سه ماه حقوق معوقه

بنا به گزارشات منتشره دیروز چهارشنبه ۵ آذرماه ۱۴۰۴،کارگران شرکت «آرمان گستر نوین» در شهرستان کنارک برای سومین بار در ماه‌های اخیر به دلیل عدم پرداخت سه ماه از حقوق هایشان دست به اعتصاب زدند

بنا به همین گزارش این شرکت با حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ کارگر در هر شیفت و فعالیت در سه شیفت کاری، ماه‌هاست حقوق کارکنان خود را پرداخت نکرده  و تاکنون وعده‌های مسئولان شرکت برای پرداخت حقوق به نتیجه نرسیده است

یکی از کارگران در این‌باره گفته است: "این سومین مرتبه است که ناچار به اعتصاب می‌شویم. هر بار فقط وعده می‌دهند که حقوق به‌زودی واریز می‌شود اما هیچ‌وقت عملی نشده است. سه ماه است بدون حقوق کار می‌کنیم و دیگر توان ادامه ی کار را نداریم؛ ما تنها نان‌آور خانه هستیم و با این شرایط نه میتوانیم اجاره خانه بدهیم

#اعتصابات_سراسری
#اعتراضات_سراسری

ممنوع‌الخروجی دائم نرگس محمدی؛ ادامه انتقام‌جویی سیاسی علیه یک صدای آزاد

#نرگس_محمدی ، برنده جایزه صلح نوبل و از چهره‌های برجسته مبارزه مدنی در ایران، اعلام کرده است که پس از مراجعه برای دریافت پاسپورت جهت دیدار فرزندانش در فرانسه، با «ممنوع‌الخروجی دائم» مواجه شده؛ تصمیمی که نشان می‌دهد حکومت حتی از حضور او در کنار خانواده‌اش بیم دارد.
او در واکنش نوشت: «واژه دائم را بر احکام ما می‌کوبند، در حالی که خودشان هر روز ترس از سقوط دارند؛ سقوطی که به دست مردم ایران خواهد رسید.»
محمدی که در سال ۲۰۲۳ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد، یازدهمین سال متوالی است که تولد دوقلوهایش را دور از آن‌ها سپری می‌کند؛ نتیجه سیاستی که خانواده را هدف می‌گیرد تا اراده یک معترض را درهم بشکند—بی‌ثمر، زیرا او همچنان ایستاده است.
در ۱۶ سال گذشته بارها بازداشت شده، مجموعاً به ۳۶ سال زندان و ۱۴۵ ضربه شلاق محکوم شده و پس از ده سال حبس، از آذر ۱۴۰۳ با تعلیق حکم بیرون از زندان اوین است؛ اما همان‌طور که این حکم تازه نشان داد، آزادی‌اش همچنان زیر سایه سرکوب سیاسی است.

#زن_زندگی_آزادی
#آزادی_حق_ماست

درخواست ویتالی کلیچکو برای توقف اجرای حکم اعدام محمدجواد وفایی‌ثانی

ویتالی کلیچکو، شهردار کی‌یف و قهرمان پیشین بوکس جهان، با انتشار نامه‌ای خواستار توقف اجرای حکم اعدام #محمدجواد_وفایی_ثانی ، بوکسور ایرانی، شده است.
او با این اقدام به جمع ورزشکاران المپیکی و چهره‌های مطرح ورزشی پیوست که در بیانیه‌ای مشترک خواهان نجات جان این ورزشکار ایرانی شده‌اند. از جمله امضاکنندگان این بیانیه می‌توان به مارتینا ناوراتیلووا، رایلی گینز، شرون دیویس و کریگ فاستر اشاره کرد. این بیانیه پس از آن منتشر شد که دیوان عالی ایران حکم اعدام وفایی‌ثانی را تأیید کرد.
محمدجواد وفایی‌ثانی، مربی بوکس و از بازداشت‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸، به اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم شده است؛ حکمی که پیش‌تر یک بار در دیوان عالی کشور نقض شده بود. جمهوری اسلامی پیش از این نیز ورزشکارانی را به دلیل باورها و فعالیت‌های سیاسی‌شان اعدام کرده است؛ از جمله حبیب خبیری، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال در سال ۱۳۶۷ و نوید افکاری، قهرمان کشتی در سال ۱۳۹۹.

#آزادی_زندانیان_سیاسی
#نه_به_اعدام
#نجات_ورزشکاران
#جان_زندانیان_سیاسی_در_خطر_است

تداوم نگهداری #زرتشت_احمدی‌راغب در انفرادی

زرتشت احمدی‌راغب، زندانی سیاسی در زندان مرکزی کرج، به‌دلیل اعتراض به نقض حقوق زندانیان از جمله محدودیت تماس، هواخوری اجباری و سیاست‌های تنبیهی—به سلول انفرادی منتقل شده و از وضعیت او خبری در دست نیست.
او سال‌هاست به‌رغم فشارها، صدای اعتراض و مطالبه‌گری مدنی است و از این رو حکومت از تأثیر او بر دیگر زندانیان هراس دارد.

کمیته آزادی زندانیان سیاسی با نگرانی شدید از ادامه نگهداری زرتشت احمدی‌راغب، فعال مدنی و زندانی سیاسی، در سلول انفرادی زندان مرکزی کرج، خواهان پایان فوری این رفتار غیرقانونی و غیرانسانی است.

ما ضمن محکوم‌کردن این برخوردهای سرکوبگرانه، خواهان پایان فوری نگهداری وی در انفرادی، دسترسی به امکانات درمانی، و آزادی بی‌قید و شرط تمام زندانیان سیاسی هستیم.


#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#زن_زندگی_آزادی
#از_قزلحصار_بگو 
#اعتصاب_زندانیان_قزلحصار 
#جان_زندانیان_سیاسی_در_خطر_است 
#stopexecutionsiniran

بازداشت دکتر رضا هادی، پزشک و نویسنده منتقد در اصفهان

دکتر رضا هادی، فوق‌تخصص گوارش، متولد زواره و ساکن اصفهان، روز شنبه ۴ آذر ۱۴۰۴ به اتهام «توهین به رهبری» بازداشت شد. او پنج سال پیش نیز به دلیل فعالیت‌های انتقادی‌اش از هیأت علمی دانشگاه شهرکرد اخراج شده بود.
او در نامه سرگشاده آذر ۱۴۰۱ خطاب به علی خامنه‌ای، انتقادهای صریحی مطرح کرده بود. بخش‌هایی از این نامه به شرح زیر است:

«هدف من از راه‌اندازی نامه‌های سپید، یادآوری حق و وظیفه مردم در انتقاد از رهبری بود، آن هم زمانی که سرمای سکوت ایران را فرا گرفته بود.»

«حکومت شما از آغاز، واکنش‌های منفی و پایان‌ناپذیر نسبت به من داشت، اما دریغ از یک پاسخ به نامه‌های ما.»

«اعتراضات هرگز، هرگز و هرگز با سرکوب پایان نخواهد یافت.»

«با ادامه این مسیر، بوی خون‌های بیشتری می‌آید؛ خون‌هایی که ناحق ریخته خواهند شد.»

«من در انتظار واکنش شما نمی‌مانم؛ با افتخار کنار مردم معترضم می‌ایستم.»

#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#از_قزلحصار_بگو
#زندانی_ما_کجاست
#نه_به_اعدام
#جان_زندانیان_سیاسی_در_خطر_است

محکومیت شیدا عزیزی از بازداشت شدگان جنگ ۱۲ روزه به تحمل ۳ سال حبس تعزیری

شیدا عزیزی، اهل کامیاران پس از شش ماه بازداشت توسط دادگاه انقلاب سنندج به تحمل ٣ سال زندان تعزیری محکوم شد.

وی با اتهام «اقدام علیه امنیت ملی از طریق عضویت در حزب کومه‌له کوردستان ایران» توسط شعبه اول دادگاه انقلاب سنندج به تحمل حبس محکوم شده است.

وی در میانه جنگ دوازده روزه اسرائیل و ایران بازداشت و سپس به بند زنان کانون اصلاح و تربیت سنندج منتقل شده بود.

قابل ذکر است که شیدا عزیزی در دوران بازداشت از حق دسترسی به وکیل و تماس با خانواده‌ محروم بوده است.

#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#از_قزلحصار_بگو
#زندانی_ما_کجاست
#نه_به_اعدام
#جان_زندانیان_سیاسی_در_خطر_است

گفتگوی اطلس زندان های ایران با شیوا محبوبی، زندانی سیاسی سابق، فعال حقوق زنان و سخنگوی کمیته آزادی زندانیان سیاسی در مورد موج بی‌سابقه و فزاینده اعدام‎‌ها در ایران

۷ آذر ۱۴۰۴ / ۲۸ نوامبر ۲۰۲۵

لینک اینستاگرام
https://www.instagram.com/reel/DRkRJc9jGhs/?igsh=a3h1YjVodWl3MWt4

#نه_به_اعدام #زندانیان_سیاسی #جان_زندانیان_سیاسی_در_خطر_است
#HumanRights #StopExecutions #Iran

تخلیه چشم عدنان حسینی، سه سال پس از آسیب‌دیدگی در جنبش «زن، زندگی، آزادی»

#عدنان_حسینی ، از آسیب‌دیدگان چشمی جنبش «زن، زندگی، آزادی» و اهل سنندج، اعلام کرده است که چشم راستش که در خیزش ۱۴۰۱ بر اثر اصابت گلوله ساچمه‌ای بینایی خود را از دست داده بود، قرار است تخلیه شود.
او این خبر را در ویدیویی در اینستاگرام خود و پیش از عمل جراحی منتشر کرد و نوشت:
«سه سال گذشت… سه سال از روزی که یک شلیک، یک لحظه، تمام زندگی‌ام را از وسط شکافت. سه سال از روزی که چشمم را گرفتند، اما نتوانستند دیدن حقیقت را از من بگیرند. در این سه سال، شب‌هایی بود که درد مثل سایه روی تنم می‌نشست و نمی‌رفت. روزهایی بود که می‌خواستم فریاد بزنم، اما سکوت سهم من بود… سکوتی که هزار بار تیزتر از هر گلوله‌ای می‌برید.»
عدنان حسینی که اکنون در آلمان زندگی می‌کند، چشم از دست‌رفته‌اش را نماد مبارزه می‌داند و آن را تقدیم به همه مبارزان آزادی، از آسیب‌دیدگان تا خانواده‌های دادخواه جان‌باختگان جنبش «زن، زندگی، آزادی» کرده است.


#زن_زندگی_آزادی
#دادخواهی
#نه_به_جمهوری_اسلامی

اعدام در سکوت؛ دادخواهی برای سامان محمدی خیاره

این روایت صدای مادری‌ست که فرزندش — جانباخته #سامان_محمدی_خیاره — را بدون آخرین ملاقات از دست داد؛ جوانی که مزارش را ۲۰ روز بعد تازه به خانواده نشان دادند.
سامان که در ۱۹سالگی بازداشت شد و در ۳۵سالگی جانش را گرفتند، در بهمن ۱۳۸۸ دستگیر و چند ماه بعد در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی با اتهامات سیاسی و امنیتی به اعدام محکوم شد. این حکم در دیوان عالی کشور به دلیل نبود ادله کافی نقض شد، اما پرونده دوباره تحت فشار نهادهای امنیتی به سمت اجرای حکم مرگ پیش رفت.
سامان بارها اعلام کرده بود که اعترافاتش زیر شکنجه و تهدید گرفته شده و اتهامات قتل و مشارکت در عملیات مسلحانه ساختگی است. او ۱۶ سال را بدون حتی یک روز مرخصی در زندان گذراند. فرزندش که پس از بازداشت سامان به دنیا آمد، تنها در اتاق ملاقات زندان پدر را دیده بود و امروز در ۱۶سالگی با داغ اعدام او روبه‌روست.
سامان دو بار تا پای چوبه‌دار برده شد، اما سرانجام این حکم — بی‌خبر از خانواده — اجرا شد. خانواده‌ای که سال‌ها امیدوار بودند، امروز تنها مزار و یاد او را در آغوش دارند.


#نه_به_اعدام
#دادخواهی

تصویب قطعنامه پارلمان اروپا علیه سرکوب سازمان‌یافته بهائیان در ایران

پارلمان اروپا روز پنجشنبه ۶ آذر ۱۴۰۴ با تصویب قطعنامه‌ای، «تشدید سرکوب بهائیان در ایران» را محکوم کرد. این قطعنامه با ۵۴۹ رأی موافق، ضمن اشاره به محکومیت جمعی ۱۶ زن بهایی به ۱۲۹ سال زندان در همدان و اصفهان، پرونده‌سازی علیه حدود ۱۲۰۰ عضو جامعه بهایی در سال ۲۰۲۴، تخریب گورستان‌ها، مصادره اموال و سهم بالای زنان در میان زندانیان بهایی صادر شده است.
در این سند بر لغو «دستورالعمل محرمانه ۱۹۹۱ شورای عالی انقلاب فرهنگی»، آزادی فوری زندانیان بهایی، بازگرداندن اموال مصادره‌شده و اعمال تحریم علیه قضات و مأموران امنیتی دخیل در این روند تأکید شده است.
این قطعنامه نشانه‌ای تازه از افزایش حساسیت جهانی نسبت به سرکوب و نقض حقوق بشر در ایران است. گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، سازمان ملل، پارلمان اروپا و نهادهای حقوق بشری نشان می‌دهد جامعه جهانی خواستار پاسخ‌گویی و توقف سیاست‌های تبعیض‌آمیز و سرکوب‌گرانه در ایران است.
پ.ن: ویدئو مربوط به سخنرانی هانا نویمن، نماینده آلمان در پارلمان اروپا، پیش از تصویب این قطعنامه است.

#بهاییان
#نقض_حقوق_بشر
#پارلمان_اروپا