جنگجوی صرب در شهر تازه آزاد شده Vukovar، سال 1992 #یوگوسلاوی #جنگ_داخلی
Forwarded from Tankograd 🛡🖤 (Shaho Saleh)
شهرهای قدیمی و زیبای بالکان اکنون یک به یک در حال سوختن و تبدیل شدن به هیزم آتشی بودند که لا به لای قرون متمادی هر از چند گاه سر برمی آورد و تنوره می کشید . با مرگ جوزف تیتو ، پارتیزان کهنه کار و بعدا ژنرال سیاست باز ، ابرهای تیره بار دیگر بر سر بالکان سایه افکندند . تیتو به قول ملی گرایان صرب ، درپوشی بود که روغن و آب را داخل بشکه نگه داشته بود و با کنده شدن درپوش ، روغن و آب اکنون از هم جدا شده بودند .با شروع دهه 1990 مردمان رنگارنگ قلمرو سابق یوگسلاوی اکنون همه جا ساز استقلال می نواختند ، و هر جا که می شد شبه نظامیان صرب با حمایت دولت بلگراد که هنوز خود را دولت فدرال یوگسلاوی می نامید در داخل مرزهای دیگران برای خود قلمرو می ساختند .
کرواسی و مردمش که خود را اروپایی ترین و صاحب غنی ترین فرهنگ بالکان می دانستند ، خیلی زود اعلام کردند دیگر در قید تسلط صرب های ارتدکس شرقی نخواهند بود . با وجود احتیاط و مخالفت های جهانی ، کروات ها پارلمان خود را برپا کردند و رای به استقلال و ایجاد یک دمکراسی چند حزبی داده شد . امری که خیلی زود صرب ها با ایجاد قلمروی موسوم به جمهوری صرب کرانیکار و اعزام واحدهای نظامی به قلمرو کروات ها به آن پاسخ دادند .
کاروان های بزرگ نظامی از بلگراد به قصد سرکوب استقلال طلبان کروات به سوی شهرهای مهم کرواسی به راه افتادند ، تا به شبه نظامیان صرب ملحق شوند و از تکرار سرنوشت پادگان های ارتش ملی یوگسلاوی (JNA) در سایر شهرها جلوگیری شود .
کلید تصرف اسلاوونیا که منطقه شرقی قلمرو کرواسی به شمار می رفت، ووکووار بود ، شهر زیبایی که معماری باروک دل انگیز داشت ، یادگاری از دوران حکومت هاپسبورگ ها . ووکوار 45 هزارنفری را 1800 مدافع کرواتش به قلب مقاومت مردمان کاتولیک در اسلاوونیا تبدیل کرده بودند . صرب های ساکن شهر در کنار همسایگان کرواتشان بودند ، چیزی که خشم روستاییان و ملی گرایان صرب را برمی انگیخت . این وضع بعدها در سارایوو هم تکرار شد ، به قول برخی مورخان ، جنگ دهه 1990 بالکان رگه ای قوی از انفجار خشم روستانشینان دگرستیز بر شهرنشینان روادار و چند فرهنگی در قالب درگیری های قومی داشت .
نبرد بر سر ووکووار در 25 آگوست 1991 شروع شد . مدافعان کم تعداد ووکووار ، نمی توانستند چشم امیدی به زاگرب داشته باشند ، چند صد راکت انداز ضد تانک M79 و M80 در کنار تعداد اندکی توپ های به جامانده از پادگان های غارت شده ارتش یوگسلاوی ، تنها چیزی بود که سوای سلاح های سبک عمدتا متشکل از تفنگ های شکاری در اختیارشان بود . امید این بود که شبکه دفاعی گسترده تونل ها و سنگرهایی که ساخته بودند به کارشان بیاید .
آن سوی میدان نیروی 36 هزار نفره متشکل از ارتش یوگسلاوی تا گروه های مختلف شبه نظامی صرب قرار داشت که در حال پیش تاختن به سوی شهر بود . نیروهای سبک اسلحه کروات در برابر آتش سنگین ده ها قبضه توپ و پیشروی 100 دستگاه تانک T-55 و M-84 که توسط هواپیماهای تهاجمی J-22 و G-4 حمایت می شدند تاب مقاومت در میدان باز نداشتند . شهر در اواخر سپتامبر در محاصره کامل بود و زیر آتش سنگین و دائمی توپخانه ، حملات هوایی و ناوچه هایی قرار داشت که از دانوب اقدام به آتش باری می کردند .
ژنرال های صرب گمان می کردند کار تمام است و می توانند به زودی در خیابان های شهر رژه پیروزی برگزار کنند . اما روزهای بعد نشان داد ووکووار به حماسه ای در تاریخ کروات ها بدل خواهد شد : دفاع جانبازانه نیروهای داخل شهر و تاکتیک های جنگ شهری هوشمندانه ای که بعدها شاید الگوی مدافعان چچنی گروزنی شد ، قدم به قدم خیابان ها و کوچه های ووکووار را به قتل گاه تانک ها و نفربرها و سربازان صرب بدل کرد ، و تک تیراندازان امان مهاجمان را بریدند . نام ووکووار در سال های بعد از پایان جنگ سرد به قافله شهرهایی پیوست که مردمانش ارتش های بزرگ را به ستوه آوردند : گروزنی و بعدها داریا .
شاهو صالح
#تاریخ
#بالکان
کرواسی و مردمش که خود را اروپایی ترین و صاحب غنی ترین فرهنگ بالکان می دانستند ، خیلی زود اعلام کردند دیگر در قید تسلط صرب های ارتدکس شرقی نخواهند بود . با وجود احتیاط و مخالفت های جهانی ، کروات ها پارلمان خود را برپا کردند و رای به استقلال و ایجاد یک دمکراسی چند حزبی داده شد . امری که خیلی زود صرب ها با ایجاد قلمروی موسوم به جمهوری صرب کرانیکار و اعزام واحدهای نظامی به قلمرو کروات ها به آن پاسخ دادند .
کاروان های بزرگ نظامی از بلگراد به قصد سرکوب استقلال طلبان کروات به سوی شهرهای مهم کرواسی به راه افتادند ، تا به شبه نظامیان صرب ملحق شوند و از تکرار سرنوشت پادگان های ارتش ملی یوگسلاوی (JNA) در سایر شهرها جلوگیری شود .
کلید تصرف اسلاوونیا که منطقه شرقی قلمرو کرواسی به شمار می رفت، ووکووار بود ، شهر زیبایی که معماری باروک دل انگیز داشت ، یادگاری از دوران حکومت هاپسبورگ ها . ووکوار 45 هزارنفری را 1800 مدافع کرواتش به قلب مقاومت مردمان کاتولیک در اسلاوونیا تبدیل کرده بودند . صرب های ساکن شهر در کنار همسایگان کرواتشان بودند ، چیزی که خشم روستاییان و ملی گرایان صرب را برمی انگیخت . این وضع بعدها در سارایوو هم تکرار شد ، به قول برخی مورخان ، جنگ دهه 1990 بالکان رگه ای قوی از انفجار خشم روستانشینان دگرستیز بر شهرنشینان روادار و چند فرهنگی در قالب درگیری های قومی داشت .
نبرد بر سر ووکووار در 25 آگوست 1991 شروع شد . مدافعان کم تعداد ووکووار ، نمی توانستند چشم امیدی به زاگرب داشته باشند ، چند صد راکت انداز ضد تانک M79 و M80 در کنار تعداد اندکی توپ های به جامانده از پادگان های غارت شده ارتش یوگسلاوی ، تنها چیزی بود که سوای سلاح های سبک عمدتا متشکل از تفنگ های شکاری در اختیارشان بود . امید این بود که شبکه دفاعی گسترده تونل ها و سنگرهایی که ساخته بودند به کارشان بیاید .
آن سوی میدان نیروی 36 هزار نفره متشکل از ارتش یوگسلاوی تا گروه های مختلف شبه نظامی صرب قرار داشت که در حال پیش تاختن به سوی شهر بود . نیروهای سبک اسلحه کروات در برابر آتش سنگین ده ها قبضه توپ و پیشروی 100 دستگاه تانک T-55 و M-84 که توسط هواپیماهای تهاجمی J-22 و G-4 حمایت می شدند تاب مقاومت در میدان باز نداشتند . شهر در اواخر سپتامبر در محاصره کامل بود و زیر آتش سنگین و دائمی توپخانه ، حملات هوایی و ناوچه هایی قرار داشت که از دانوب اقدام به آتش باری می کردند .
ژنرال های صرب گمان می کردند کار تمام است و می توانند به زودی در خیابان های شهر رژه پیروزی برگزار کنند . اما روزهای بعد نشان داد ووکووار به حماسه ای در تاریخ کروات ها بدل خواهد شد : دفاع جانبازانه نیروهای داخل شهر و تاکتیک های جنگ شهری هوشمندانه ای که بعدها شاید الگوی مدافعان چچنی گروزنی شد ، قدم به قدم خیابان ها و کوچه های ووکووار را به قتل گاه تانک ها و نفربرها و سربازان صرب بدل کرد ، و تک تیراندازان امان مهاجمان را بریدند . نام ووکووار در سال های بعد از پایان جنگ سرد به قافله شهرهایی پیوست که مردمانش ارتش های بزرگ را به ستوه آوردند : گروزنی و بعدها داریا .
شاهو صالح
#تاریخ
#بالکان
👍1
Forwarded from Tankograd 🛡🖤 (Shaho Saleh)
سرانجام فرماندهی مهاجمان را سرهنگ دوم زیووتا پانیچ ، افسر کهنه کار زرهی بر عهده گرفت . نیروی مرکب از داوطلبان پرشور تازه از راه رسیده به همراه مهندسان کارکشته مین روب جای سربازان بی روحیه را گرفت و شهر به دو منطقه عملیاتی تقسیم شد . در ابتدای اکتبر حمله حساب شده واحد 800 نفری با پشتیبانی ده دستگاه تانک و آتش منظم توپخانه و بمباران هوائی آخرین راه کمک به مدافعان شهر را بست و نیروهای کمکی اعزامی از زاگرب نیز نتوانستند حلقه محاصره ووکووار را بشکنند . افسران صرب دیگر رحم و مروتی بر ساکنان شهر را مجاز نمی دیدند ، بیمارستان شهر که مملو از مجروحان بود در 4 اکتبر هدف حمله هوائی قرار گرفت و با ساقط شدن یکی از هواپیماهای ترابری سبک کمک رسان به شهر با موشک SA-6 ، دیگر غذایی نیز به شهر نمی رسید . در 3 نوامبر ، حمله آبی خاکی صرب ها از راه دانوب منطقه تحت تسلط مدافعان در داخل شهر را دو نیم کرد و در 9 نوامبر با تصرف تپه مشرف به شهر ، همه مناطق مسکونی زیر دید و آتش صرب ها بود . حملات ناامیدانه مدافعان برای شکست محاصره و باز کردن راه فرار برای غیرنظامیان ناکام ماند و در 18 نوامبر آخرین بازماندگان تسلیم شدند . شبه نظامیان ملی گرای صرب که از مقاومت تا پای جان کروات ها خشمگین بودند ، صدها غیرنظامی را به همراه مدافعان تسلیم شده در داخل شهر قتل عام کردند . برای 20 هزار غیرنظامی دیگر ، جز اخراج گزینه ای نبود ، از جمله صرب های بومی خود شهر .
ووکووار اکنون خرابه ای بیش نبود . 700 هزار گلوله توپ و راکت ظرف 87 روز بر شهر باریده بود ، تقریبا روزی 8 هزار گلوله . اگر پناهگاه های یادگار دوران جنگ سرد نبودند ، 2.5 میلیون گلوله راکتی که بر شهر و روستاهای اطرافش باریده بود شاید احدی از ساکنان را زنده نگه نمی گذاشت و همه را به سرنوشت 1100 غیرنظامی دیگر رهنمون می شد . همه مدافعان شهر کشته و زخمی شدند ، اما خون آنان درخت استقلال کرواسی را زنده نگه داشت . ارتش یوگسلاوی و شبه نظامیان همراهش در این جا 110 دستگاه تانک و نفربر ، 3 هواپیما و 4 هزار کشته و زخمی تلفات و خسارات بر جا نهادند . مارش پیروزی در رادیو بلگراد شاید شیرین و دلنواز می بود ، اما فرماندهان صرب می دانستند دیگر نمی شود ارتش را در کرواسی نگه داشت . جمهوری صرب کرانیکار و شبه نظامیانش باید قلمرو اشغالی در کرواسی را نگه می داشتند ، و بلگراد به فرستادن سلاح و مهامات اکتفا می کرد . روندی که تا شکست نیروهای صرب در سال 1995 و بازپس گیری عمده قلمرو کرواسی با حمایت طرف های بین المللی طول کشید .
ووکووار نماد پایداری کروات ها شد ، و سرانجام در 1998 ، سه سال پس از پایان جنگ های بالکان به کرواسی عودت داده شد . منبع آب زخمی و نیمه تخریب شده شهر به همراه پل موستار ، سمبل رنج و دردهایی شدند که مردم کرواسی و بوسنی در راه استقلالشان پرداختند .
شاهو صالح
#تاریخ
#بالکان
ووکووار اکنون خرابه ای بیش نبود . 700 هزار گلوله توپ و راکت ظرف 87 روز بر شهر باریده بود ، تقریبا روزی 8 هزار گلوله . اگر پناهگاه های یادگار دوران جنگ سرد نبودند ، 2.5 میلیون گلوله راکتی که بر شهر و روستاهای اطرافش باریده بود شاید احدی از ساکنان را زنده نگه نمی گذاشت و همه را به سرنوشت 1100 غیرنظامی دیگر رهنمون می شد . همه مدافعان شهر کشته و زخمی شدند ، اما خون آنان درخت استقلال کرواسی را زنده نگه داشت . ارتش یوگسلاوی و شبه نظامیان همراهش در این جا 110 دستگاه تانک و نفربر ، 3 هواپیما و 4 هزار کشته و زخمی تلفات و خسارات بر جا نهادند . مارش پیروزی در رادیو بلگراد شاید شیرین و دلنواز می بود ، اما فرماندهان صرب می دانستند دیگر نمی شود ارتش را در کرواسی نگه داشت . جمهوری صرب کرانیکار و شبه نظامیانش باید قلمرو اشغالی در کرواسی را نگه می داشتند ، و بلگراد به فرستادن سلاح و مهامات اکتفا می کرد . روندی که تا شکست نیروهای صرب در سال 1995 و بازپس گیری عمده قلمرو کرواسی با حمایت طرف های بین المللی طول کشید .
ووکووار نماد پایداری کروات ها شد ، و سرانجام در 1998 ، سه سال پس از پایان جنگ های بالکان به کرواسی عودت داده شد . منبع آب زخمی و نیمه تخریب شده شهر به همراه پل موستار ، سمبل رنج و دردهایی شدند که مردم کرواسی و بوسنی در راه استقلالشان پرداختند .
شاهو صالح
#تاریخ
#بالکان
Forwarded from Tankograd 🛡🖤 (Shaho Saleh)
جنگنده سوکو G-4 گالب ، هواپیمای تهاجمی اصلی نیروی هوایی یوگسلاوی سابق
Forwarded from Tankograd 🛡🖤 (Shaho Saleh)
موقعیت ووکووار در کرواسی و قلمرو دولت های خودخوانده صرب در بالکان (قرمز کم رنگ)
👆🏻👆🏻👆🏻👆🏻
به مناسبت پست ووکوار ، این مطلب رو بقلم یکی از دوستان عزیز مطالعه کنید.
به مناسبت پست ووکوار ، این مطلب رو بقلم یکی از دوستان عزیز مطالعه کنید.
سربازان کشته شدی مصری در راه آهنی که از منطقه العریش می گذرد، ژوئن 1967 #مصر #اعراب_اسراییل