تصاویری از خیرش و انقلاب #جنبش_دانشجویی در ماه مه 1968 ، #پاریس #فرانسه #جنبش_مقاومت

@CCCP_Nostalgia

قسمت پنجم #چچن_سرزمین_تراژدی_خونبار

هدف خلع سلاح گروه های مسلح غیرقانونی و جمع آوری سلاح و مهمات از بین مردم، برقراری مجدد نظم و قانون در منطقه #چچن، ایجاد تشکیلات و واحدهای نیروهای مسلح در کنار سایر نیروهای نظامی فدراسیون #روسیه که قرار بود در طی عملیات ویژه در طول چهار مرحله انجام شود.

مراحل 1 و 2 شامل طرح حرکت از بیرون از چچن به داخل جمهوری چچن بود.
مرحله 3 عملیات هدف ایجاد آرایش و پیشروی یگانها از شمال و جنوب به قصد تصرف کاخ ریاست جمهوری، ساختمان های حکومتی، امکانات رادیویی و تلویزیونی و سایر ساختمان های مهم در #گروزنی بود. بعد از آن نیروهای مخصوص همراه با سرویس امنیتی و نیروهای وزارت کشور به جمع آوری مواد و تجهیزات نظامی مشغول می شدند.

مرحله چهارم بعد از تصرف اهداف کلیدی عملیات ایجاد ثبات در گروزنی شروع می شد. روس ها بر این باور بودند که مجموع افراد دودایف در داخل شهر حدود 10 هزار نفر می باشد و عقیده داشتند که این افراد با 80 قبضه توپ 122 میلی D-30، حدود 25 عراده تانک، 35 عراده BTR و BMP تجهیز شده اند.

در گزارشات تلویزیونی تعداد کمی راکت انداز نیز در بین تجهیزات چچنی دیده شده بود. برآورد چچنی از نیروهای خودی متفاوت بود الیاس آخمادوف که در آن زمان وزیر امورخارجه وقت این جمهوری است اظهار داشت که 450 نفر از جنگجویان چچنی افراد ثابت بودند و سایر افراد مردم محلی یا نیروهایی بودند که از روستاهای مجاور به آنجا آمده بودند.

معاون رئیس جمهوری وقت اعتقاد داشت که تعداد افراد بین 4500 تا 6000 نفر است. در هرحال استعداد واقعی نیروهای چچنی نامشخص باقی مانده است.

@Conflicts_Reporter

لینک قسمت های قبلی مجموعه #چچن_سرزمین_تراژدی_خونبار

@Conflicts_Reporter

1️⃣ قسمت اول :
https://t.me/Conflicts_Reporter/148
2️⃣ قسمت دوم:
https://t.me/Conflicts_Reporter/256
3️⃣ قسمت سوم:
https://t.me/Conflicts_Reporter/287
4️⃣ قسمت چهارم:
https://t.me/Conflicts_Reporter/320

پیونگ یانگ زمستانی #کره شمالی #DPRK

اولین پرواز جنگنده های Su-27K /Su-33 ، MiG-29K و Su-25UTG بر روی ناو هواپیمابر تفلیس، یکم نوامبر 1989 #دریایی #صنعت #هوایی

@CCCP_Nostalgia

این پست و چند پست زیرین آن نیز برای مرور بد نیست.

@CCCP_Nostalgia

دختران دانش آموز ژاپنی در حال تمرین و آموزش تیراندازی با مسلسل Type 11 Nambu در جزایر ریوکو #ژاپن ژوئن 1945 #جنگ_جهانی_دوم

گردن زدن یک کمونیست چینی توسط اعضای کومینتانگ #چین

پلیس جنازه افرادی که در بمباران امریکایی ها کشته شدند را بررسی می کند. #توکیو #ژاپن 1945 #جنگ_جهانی_دوم #جنایت_جنگی #چهره_کریه_جنگ

سربازان روسی در نزدیکی میدان "مینوتکا"، گروزنی #چچن فوریه 1996

کیم ایل سونگ رهبر #کره شمالی به همراه جیمی کارتر رییس جمهور سابق ایالات متحده که برای بازدید از هیئت کره شمالی آمده است. #سیاست #DPRK

مهدکودکی در شوروی، 1964 #اجتماعی #آموزش

موزیسین های خیابانی، 1870 #روسیه_تزاری #فرهنگ #اجتماعی

مراسم افتتاحیه المپیک 1980 #مسکو #ورزش

جنگجوی صرب در شهر تازه آزاد شده Vukovar، سال 1992 #یوگوسلاوی #جنگ_داخلی

شهرهای قدیمی و زیبای بالکان اکنون یک به یک در حال سوختن و تبدیل شدن به هیزم آتشی بودند که لا به لای قرون متمادی هر از چند گاه سر برمی آورد و تنوره می کشید . با مرگ جوزف تیتو ، پارتیزان کهنه کار و بعدا ژنرال سیاست باز ، ابرهای تیره بار دیگر بر سر بالکان سایه افکندند . تیتو به قول ملی گرایان صرب ، درپوشی بود که روغن و آب را داخل بشکه نگه داشته بود و با کنده شدن درپوش ، روغن و آب اکنون از هم جدا شده بودند .با شروع دهه 1990 مردمان رنگارنگ قلمرو سابق یوگسلاوی اکنون همه جا ساز استقلال می نواختند ، و هر جا که می شد شبه نظامیان صرب با حمایت دولت بلگراد که هنوز خود را دولت فدرال یوگسلاوی می نامید در داخل مرزهای دیگران برای خود قلمرو می ساختند .

کرواسی و مردمش که خود را اروپایی ترین و صاحب غنی ترین فرهنگ بالکان می دانستند ، خیلی زود اعلام کردند دیگر در قید تسلط صرب های ارتدکس شرقی نخواهند بود . با وجود احتیاط و مخالفت های جهانی ، کروات ها پارلمان خود را برپا کردند و رای به استقلال و ایجاد یک دمکراسی چند حزبی داده شد . امری که خیلی زود صرب ها با ایجاد قلمروی موسوم به جمهوری صرب کرانیکار و اعزام واحدهای نظامی به قلمرو کروات ها به آن پاسخ دادند .

کاروان های بزرگ نظامی از بلگراد به قصد سرکوب استقلال طلبان کروات به سوی شهرهای مهم کرواسی به راه افتادند ، تا به شبه نظامیان صرب ملحق شوند و از تکرار سرنوشت پادگان های ارتش ملی یوگسلاوی (JNA) در سایر شهرها جلوگیری شود .

کلید تصرف اسلاوونیا که منطقه شرقی قلمرو کرواسی به شمار می رفت، ووکووار بود ، شهر زیبایی که معماری باروک دل انگیز داشت ، یادگاری از دوران حکومت هاپسبورگ ها . ووکوار 45 هزارنفری را 1800 مدافع کرواتش به قلب مقاومت مردمان کاتولیک در اسلاوونیا تبدیل کرده بودند . صرب های ساکن شهر در کنار همسایگان کرواتشان بودند ، چیزی که خشم روستاییان و ملی گرایان صرب را برمی انگیخت . این وضع بعدها در سارایوو هم تکرار شد ، به قول برخی مورخان ، جنگ دهه 1990 بالکان رگه ای قوی از انفجار خشم روستانشینان دگرستیز بر شهرنشینان روادار و چند فرهنگی در قالب درگیری های قومی داشت .

نبرد بر سر ووکووار در 25 آگوست 1991 شروع شد . مدافعان کم تعداد ووکووار ، نمی توانستند چشم امیدی به زاگرب داشته باشند ، چند صد راکت انداز ضد تانک M79 و M80 در کنار تعداد اندکی توپ های به جامانده از پادگان های غارت شده ارتش یوگسلاوی ، تنها چیزی بود که سوای سلاح های سبک عمدتا متشکل از تفنگ های شکاری در اختیارشان بود . امید این بود که شبکه دفاعی گسترده تونل ها و سنگرهایی که ساخته بودند به کارشان بیاید .

آن سوی میدان نیروی 36 هزار نفره متشکل از ارتش یوگسلاوی تا گروه های مختلف شبه نظامی صرب قرار داشت که در حال پیش تاختن به سوی شهر بود . نیروهای سبک اسلحه کروات در برابر آتش سنگین ده ها قبضه توپ و پیشروی 100 دستگاه تانک T-55 و M-84 که توسط هواپیماهای تهاجمی J-22 و G-4 حمایت می شدند تاب مقاومت در میدان باز نداشتند . شهر در اواخر سپتامبر در محاصره کامل بود و زیر آتش سنگین و دائمی توپخانه ، حملات هوایی و ناوچه هایی قرار داشت که از دانوب اقدام به آتش باری می کردند .

ژنرال های صرب گمان می کردند کار تمام است و می توانند به زودی در خیابان های شهر رژه پیروزی برگزار کنند . اما روزهای بعد نشان داد ووکووار به حماسه ای در تاریخ کروات ها بدل خواهد شد : دفاع جانبازانه نیروهای داخل شهر و تاکتیک های جنگ شهری هوشمندانه ای که بعدها شاید الگوی مدافعان چچنی گروزنی شد ، قدم به قدم خیابان ها و کوچه های ووکووار را به قتل گاه تانک ها و نفربرها و سربازان صرب بدل کرد ، و تک تیراندازان امان مهاجمان را بریدند . نام ووکووار در سال های بعد از پایان جنگ سرد به قافله شهرهایی پیوست که مردمانش ارتش های بزرگ را به ستوه آوردند : گروزنی و بعدها داریا .

شاهو صالح
#تاریخ
#بالکان

سرانجام فرماندهی مهاجمان را سرهنگ دوم زیووتا پانیچ ، افسر کهنه کار زرهی بر عهده گرفت . نیروی مرکب از داوطلبان پرشور تازه از راه رسیده به همراه مهندسان کارکشته مین روب جای سربازان بی روحیه را گرفت و شهر به دو منطقه عملیاتی تقسیم شد . در ابتدای اکتبر حمله حساب شده واحد 800 نفری با پشتیبانی ده دستگاه تانک و آتش منظم توپخانه و بمباران هوائی آخرین راه کمک به مدافعان شهر را بست و نیروهای کمکی اعزامی از زاگرب نیز نتوانستند حلقه محاصره ووکووار را بشکنند . افسران صرب دیگر رحم و مروتی بر ساکنان شهر را مجاز نمی دیدند ، بیمارستان شهر که مملو از مجروحان بود در 4 اکتبر هدف حمله هوائی قرار گرفت و با ساقط شدن یکی از هواپیماهای ترابری سبک کمک رسان به شهر با موشک SA-6 ، دیگر غذایی نیز به شهر نمی رسید . در 3 نوامبر ، حمله آبی خاکی صرب ها از راه دانوب منطقه تحت تسلط مدافعان در داخل شهر را دو نیم کرد و در 9 نوامبر با تصرف تپه مشرف به شهر ، همه مناطق مسکونی زیر دید و آتش صرب ها بود . حملات ناامیدانه مدافعان برای شکست محاصره و باز کردن راه فرار برای غیرنظامیان ناکام ماند و در 18 نوامبر آخرین بازماندگان تسلیم شدند . شبه نظامیان ملی گرای صرب که از مقاومت تا پای جان کروات ها خشمگین بودند ، صدها غیرنظامی را به همراه مدافعان تسلیم شده در داخل شهر قتل عام کردند . برای 20 هزار غیرنظامی دیگر ، جز اخراج گزینه ای نبود ، از جمله صرب های بومی خود شهر .

ووکووار اکنون خرابه ای بیش نبود . 700 هزار گلوله توپ و راکت ظرف 87 روز بر شهر باریده بود ، تقریبا روزی 8 هزار گلوله . اگر پناهگاه های یادگار دوران جنگ سرد نبودند ، 2.5 میلیون گلوله راکتی که بر شهر و روستاهای اطرافش باریده بود شاید احدی از ساکنان را زنده نگه نمی گذاشت و همه را به سرنوشت 1100 غیرنظامی دیگر رهنمون می شد . همه مدافعان شهر کشته و زخمی شدند ، اما خون آنان درخت استقلال کرواسی را زنده نگه داشت . ارتش یوگسلاوی و شبه نظامیان همراهش در این جا 110 دستگاه تانک و نفربر ، 3 هواپیما و 4 هزار کشته و زخمی تلفات و خسارات بر جا نهادند . مارش پیروزی در رادیو بلگراد شاید شیرین و دلنواز می بود ، اما فرماندهان صرب می دانستند دیگر نمی شود ارتش را در کرواسی نگه داشت . جمهوری صرب کرانیکار و شبه نظامیانش باید قلمرو اشغالی در کرواسی را نگه می داشتند ، و بلگراد به فرستادن سلاح و مهامات اکتفا می کرد . روندی که تا شکست نیروهای صرب در سال 1995 و بازپس گیری عمده قلمرو کرواسی با حمایت طرف های بین المللی طول کشید .

ووکووار نماد پایداری کروات ها شد ، و سرانجام در 1998 ، سه سال پس از پایان جنگ های بالکان به کرواسی عودت داده شد . منبع آب زخمی و نیمه تخریب شده شهر به همراه پل موستار ، سمبل رنج و دردهایی شدند که مردم کرواسی و بوسنی در راه استقلالشان پرداختند .

شاهو صالح
#تاریخ
#بالکان

تانک M-84 از کار افتاده صرب در ووکووار