پدر - پسری طور

•| #WatchWithMe | Dr. House

چه چنگال خوبی، الان ازش یه دونه تفنگ می‌سازم. 🍴

امروز استاد اندازه‌ی ۶ ماه چینی درس داد سر کلاس، چون از ۸ تا ۳:۳۰ [بجز یک ساعت ناهار] کلاس داشتم. اینطوری برداشتم زودتر تموم بشه که آواره نشم بین شعبه ها، ولی استادم میگه دیگه نمی‌خواد ادامه بده با این‌جا و اگر بره بی استاد می‌شم 😭🥲 ۸ جلسه ام هدر میره چون این موسسه ها که پول پس بده نیستن به کسی 😒

نقشه خونه آینده هفائستوس؛
› #Hephaestus
› #Meme

هیچ ایده‌ای ندارید که چقدر «آره» ام براش

توضیحات بیشتر در مورد Diddy، توسط موجین توضیح دهنده‌ی مورد علاقم. دراما های اینترنتی رو کلا کاور می‌کنه 🌱

•| #WatchWithMe

وقتی به معنی زندگی خوب فکر می‌کنید، بیشتر چه چیزی به ذهن تون میاد؟
مثلاً فکر می‌کنید اگه چه چیزی توی زندگی‌تون حل بشه دیگه شادی واقعی رو پیدا کردید؟
منظورم «مهاجرت» یا «ازدواج خوب» آینده ی خیلی دور نیستا... بیشتر یه حس مد نظرمه...
مثلاً پیدا کردن کسی که درک تون کنه.
مثلا، داشتن پدر مادری که درک تون کنن.
چنین سبک چیزهایی...
حتی ممکنه خودتون هم بدونید لزوماً جواب این نیست ولی بازم بخواهیدش.
مثلا در مبادله‌ای که برای بدست آوردن تمرکز انجام دادم چیزهایی رو از دست دادم که زندگی رو برام تلخ کرده.
در اینجا، زندگی خوب برای من «اضطراب نداشتن» اخیرا خیلی چشمگیر شده چون بیشتر روزم به «خوب نبودن» بخاطر اضطراب و مشتقاتش می‌گذره. مشتقاتش، پرخاشگری به اطرافیانه. نداشتن حوصله برای کارهای معمولیه. عدم توانایی برای حس کردن شادیه...
اونم وقتی که لزوما دلیل کافی ندارم و ذهنم مسائل کوچیک رو بزرگ می‌کنه... اینطوری فقط احساس ضعیف بودن می‌گیرم و حتی بیشتر ناراحت می‌شم از خودم. یا وقتی به یکی بخاطر یه حرف کوچیک می‌پرم واقعا حس بدی می‌گیرم... یا وقتی دوستی که کمک لازم داره رو مجبورم تنها بذارم چون کشش کافی برای کمک بهش ندارم.

در کل، اگر افکارتون رو باهام در میون بذارید شاید حس بهتری بده 🤷‍♀ حالا ناشناس میدید یا تو چنلتون حرف می‌زنید، کم کم می‌خونم... چون مثلا الان که اینو میگم خوبم ولی ۵ دقیقه بعد حتی دلم نمی‌خواد گوشی رو دست بگیرم... :»

چقدر امشب گرمه، هلاک شدم 🥲 تا آخر هفته هوا همینه 💔

می‌دونید بخش ناراحت کننده ماجرا اینجاست که وقتی حالم بده، بجای نگرانی برای خود خودم، نگران از دست دادن هام هستن.
از دست دادن آدم ها، دوست ها، شغل...

پر از اسپویل از آرکان کوئست نتلنه... ازش اسکرین شات هم گذاشتم چندتا. اولش بنظرم می اومد که خیلی داستانش خفن نشه بعد از فانتین ولی به جرات می‌تونم بگم بیشتر از ۹۰٪ کل زندگیم پای این کوئست بلند بلند زار زدم...
اونایی که میگن نتلن خفن نیست، فکر کنم این کوئست رو هنوز نزدن... ❤️‍🩹💔

•| #WatchWithMe #MyGames

خیلی به این فکر می‌کنم که اگر حرف خوبی برای گفتن نداری سکوت کن و اینکه چیزای سنگین رو ثبت و ضبط نکنم بهتره ولی گاهی حرف های کوچیک کوچیک تو ذهنم می‌چرخن که حس می‌کنم گفتن شون میتونه خارج شون کنه؟
شایدم نمی‌کنه ها... فقط مدام دارم به مردم نگاه می‌کنم. چه آدم‌های واقعی چه تو داستان و انیمه و فیلم...
فکر اینکه «یعنی الان این ها هم مثل من، سر هیچی اضطراب دارن؟ ندارن دیگه... برای همین حداقل میتونن از جاشون بلند بشن» آزارم میده. چون نمی‌شه تصور کرد هرکدوم ممکنه تو زندگی شخصی شون با چه چیزهایی درگیر باشن طبیعتاً ولی این مکانیزم از اون سال که اضطراب شدیدم تریگر شد روم مونده. اینکه حس کنم تک تک موجودات که من نیستن، حالشون خوبه و فقط منم که دارم درد بی پایان رو صبح تا شب و شب تا صبح دنبالم می‌کشونم...

برای همینم بیشتر می‌خوابم. حالا طبیعی یا با کمک...
چون تنها وقتی که اون حس بد رو ندارم وقتیه که خوابیدم... و اون ۲ ثانیه که بعد از بیدار شدن هنوز یادم نیومده و خوشحالم ولی بعد یادم میاد و دوباره حالم عوض میشه واقعاً خیلی حس عجیبیه

برای یه لحظه کابوسی توی سرم شکل گرفت. جهانی که همه حالشون مضطربه. یه جهان زامبی آخرالزمان طور تاریک و داغون و واقعا نزدیک بود از ترس سکته کنم. همون خداروشکر که همه خوب باشن حداقل-

داره ۲ سال میشه از وقتی این کتاب بهم کمک کرد. بهش برگشتم دوباره. یه زمانی تقریباً هر روز بجای آهنگ فقط همین تو گوشم رو تکرار بود. ✨