با خوندن این دوتا کتاب فهمیدم قبل تر ها که می نوشتم، به سبک عباس معروفی می نوشتم و خودم نمی‌دونستم؛
یک فرایند هیجان انگیز در طول داستان و یک پایان شوکه کننده و غمگین. جوری که آخر قصه، معماهای اول قصه رو حل می‌کرد.
فکر کنم از غصه خوردن مخاطب لذت می‌بردم.

‹بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم / انتشارات روزبهان› نادر ابراهیمی

۱۹/
عشق، جمع اعداد و ارقام نیست که بتوان آن را به آزمایش گذاشت، باز آن ها را زیر هم نوشت و باز آن ها را جمع کرد.

۲۱/
شب کنارم می‌نشینی و من با چشم‌های از مشق‌ِشب خُمار به دست‌های کوچک تو نگاه می‌کنم و می‌گویم: هلی دست‌های تو خیلی کوچک اس، من در مشتم آن‌ها را خُرد می‌کنم. و تو دست‌هایت را دراز می‌کنی که: خُردکن اما نمی‌توانی. من آن ها را می فشردم. دست‌های تو نرم و نوازشگر است. به من لبخند می‌زنی.

۲۳/
به یاد داشته باش که یک مرد، عشق را پاس می دارد، یک مرد هر چه را که می‌تواند به قربانگاه عشق می آورد، آنچه فدا کردنی‌ست فدا می‌کند، آنچه شکستنی‌ست می‌شکند و آنچه را که تحمّل سوز است، تحمل می‌کند؛ اما هرگز به منزلگاه دوست داشتن به گدایی نمی‌رود.

۲۶/
ما هرگز از آنچه نمی دانستیم و از کسانی که نمی شناختیم ترسی نداشتیم. ترس، سوغات آشنایی‌هاست.

۲۷/
تو مرا از من جدا کردی.

۴۰/
برای دوست داشتنِ هر نَفَس زندگی، دوست داشتنِ هر دمِ مرگ را بیاموز و برای ساختن هر چیزِ نو، خراب کردن هر چیزِ کهنه را
و برای عاشقِ عشق بودن، عاشقِ مرگ بودن را.

۴۲/
تحمّل تنهایی از گدایی دوست داشتن آسان تر است. تحمّل اندوه از گدایی همه ی شادی ها آسان تر است. سهل است که انسان بمیرد تا آنکه بخواهد به تکدّی حیات برخیزد. چه چیز مگر هراسی کودکانه در قلب تاریکی، آتش طلب می‌کند؟ مگر پوزش، فرزندِ فروتن انحراف نیست؟
نه هلیا ... بگذار که انتظار، فرسودگی بیافریند؛ زیرا تنها مجرمان التماس خواهند کرد.

۵۲/
باری گریختن، تنها از احساسات کودکانه خبر می‌دهد؛ اما تکرار در گریز، ثبات در عشق را اثبات می‌کند.
من، ایمان دارم که عشق، تنها تعلق است. عشق، وابستگی‌ست.
انحلالِ کاملِ فردیت است در جمع.
عشق ، مجموع تخیلات یک بیمار نیست.
آنچه هر جدایی را تحمل پذیر می‌کند اندیشه‌ی پایان آن جدایی‌ست.
زندگی، تنهایی را نفی می‌کند و عشق، بارورترینِ تمامِ میوه های زندگی‌ست.

۵۲/
امروز، برای من، روز خوبی نیست. روز بد تنهایی‌ست. اینجا را غباری گرفته است.
پنجره ها نمی‌خندند و آب نمی جوشد و بوی مستی آفرینِ تنِ تو در این کلبه نپیچیده است. یاد تو هر لحظه با من است؛ اما یاد، انسان را بیمار می‌کند. اینجا هیچ کس نیست که غروب‌ها به من خوشامد بگوید و موهای نرمش
را میان دسته‌ای من بگذارد و بخندد.

۵۳/
به یاد بیاور که در این لحظه ها نیاز من به تو نیاز من به تمامیِ ذرات زندگی‌ست.

۶۰/
یادت هست که دست های تو بر پشت برهنه ام خط خون می‌انداخت؟
یادت هست که با موهای خوابیده‌ی نرم و مرطوب به روی زمینِ آفتابگیرِ کنارم غلتیدی و گفتی که بدنت را در میان ماسه ها بپوشانم؟

۶۱/
ایمانِ من به تو ایمان من به خاک است.
ایمان من به رجعتِ هر شوکتی‌ست که در تخریب بنای پوسیده ی اقتدار دیگران نهفته است.
تو چون دست‌های من، چون اندیشه‌های سوگوار این روزهای تلخ و چون تمام یادها از من جدا نخواهی شد.
هلیا، به من بازگرد.
و مرا در محبس بازوانت نگه دار.
و به اسارت زنجیرهای انگشتانت درآور.
که اسارت در میان بازوان توچه شیرین است.
سپرباش میان من و دنیا
که دنیا در تو تجلّی خواهد کرد.
بر من ببند چون سدی عظیم
که در سایه ی تو من دریاچه‌یی نخواهم بود. آسمانِ دایمِ اردیبهشت خواهم بود.
هلیا، حدیث غریب دوست داشتن را اینک از زبان کسی بشنو که به صداقتِ صدای باران بر سفال‌ها سخن می‌گوید.

۶۳/
من هرگز نخواستم که از عشق افسانه‌یی بیافرینم؛
باورکن!
من می خواستم که با دوست داشتن زندگی کنم _ کودکانه و ساده و روستایی.
من از دوست داشتن، فقط لحظه ها را می‌خواستم.
آن لحظه‌یی که تو را به نام می‌نامیدم.

این کتاب هم تموم شد، با پایانی تلخ
قلم نادر ابراهیمی شاهکاره و فهمیدنش مقداری سخته، زمان میخواد و آشنایی با نوع ادبیاتش؛ از اون سخت تر فهمیدن داستان داخل این ادبیاته. و بی نظیر و بی نظیر.

‹ چهل نامه کوتاه به همسرم / نادر ابراهیمی و انتشارات روز بهان›

از این کتاب خیلی نمی‌تونم خیلی‌ بنویسم چون اگه قرار باشه بخوام جدا کنم باید هر ۴۰ تا نامه رو اینجا بیارم
البته من یه کتاب دیگه هم قبل تر در این راستا خوندم که تبادل نامه ها بوده به اسم ‹ اولین تپش های عاشقانه قلبم› از فروغ عزیزم؛ و نامه ها سیر زندگی ایشون رو هم پیش می‌بردن و واقعا فوق العاده بود.

این کتاب رو دو روزه تموم کردم؛ شاهکار بود، نمی‌تونستم کتاب رو روی زمین بذارم چون انگار نادر ابراهیمی جلوت نشسته و داره بهت درس زندگی میده، کاش همه زوج ها این کتاب رو می‌خوندن، و آخرش که انگار وصیت نامه ایشون بود قلب آدم رو به درد می‌آورد.

‹ حانیه / انتشارات معارف › از حامد عسکری عزیز که بین خوندن کتاب هاش فهمیدم نثرش رو به نظمش قطعا و حتما ترجیح میدم.

۳۱/
به این خیلی فکر کردم که من بمیرم، تو بیشتر اذیت می‌شوی یا تو بمیری، من بیشتر اذیت می‌شوم؟ چه دنیای غریبی داریم، حانیه! من مرگ را دوست دارم، ولی تو را بیشتر. تو را دوست دارم و دوست داشتنِ تو انگار به من حس جاودانگی می‌دهد.