خاورمیانه تنها جاییکه که شما تا بمب اتم نزنی آتش بس نقض نمیشه. موشک و پهپاد و... بچه بازی ای بیش نیست.

خون در زمین فرو نرفت. روی زمین پخش شد. از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هر کس آن را می‌دید می‌فهمید جایی بی‌گناهی را کشته‌اند.
-سوگ سیاوش | شاهرخ مسکوب

در جهان بینی اساطیری، اگر رشته‌ی عمر کسی را ظالمانه پاره کنند بی‌گمان به‌ شکلی دیگر باز می‌آید و زندگی را از سر می‌گیرد. سیاوش هم کشته می‌شود اما خونش که بر خاک می‌ریزد نیست نمی‌شود. مرگ و نیستی از هم بیگانه‌اند. مرگ سیاوش را می‌کشد اما نیست نمی‌کند زیرا او جاوید است. مرگ تنها چگونگی بودن را دگرگون می‌کند اما با ذات آن کاری نمی‌تواند بکند.
-سوگ سیاوش | شاهرخ مسکوب

بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی
-شاهنامه

امروز، روز بزرگداشت فردوسی، بزرگترین شاعر ایرانه.

بله enemies to lovers جذابه ولی فقط توی کتاب‌ها. توی دنیای واقعی خوشبخت‌ترین‌ها friends to lovers هستن. هرچی بالغ‌تر بشین این موضوع براتون ملموس‌تر میشه.

دقیقا شبیه باکسر توی مزرعه حیوانات. هرچی بیشتر بهش فشار آوردن، بیشتر تلاش کرد. آخرش هم سلاخی شد.
-مزرعه حیوانات

به سکوت خو می‌گرفت، و آن قدر بی‌حضور شده بود که همه فراموشش کرده بودند،
انگار به دنیا آمده بود که تنها باشد...
-عباس معروفی

ما که یادمون نمی‌ره.

اگه بخوام از اهمیت کار فردوسی براتون بگم میتونم به این اشاره کنم:

ایران برخلاف بسیاری از واحدهای سیاسی، توانسته اقوام مهاجم را در خود حل کند، نه اینکه در آن‌ها حل شود.
ایران صرفاً یک دولت تاریخی نیست، بلکه یک تمدن جذب‌کننده است. قدرت ماندگاری ایران نه در زور نظامی، بلکه در توانایی آن برای هضم فرهنگی و نهادی اقوام مهاجم نهفته است. از سکاها و یونانیان تا عرب‌ها، ترک‌ها و مغول‌ها، الگوی واحدی تکرار شده است: مهاجمان در نهایت به زبان، دیوان‌سالاری، حافظه تاریخی و منطق تمدنی ایران تن داده‌اند.

علت این پدیده، وجود یک زیرساخت تمدنی عمیق شامل زبان مشترک، سنت دیوانی پایدار، مفهوم دولت سرزمینی، و پیوند فرهنگ با امر سیاسی است. ایران برخلاف تمدن‌های قبیله‌ای یا صرفاً امپراتوری‌های نظامی، واجد «مرکز معنا» بوده است؛ مرکزی که مهاجم را یا تغییر می‌دهد یا بی‌اثر می‌کند.

یکی از عوامل مهم این موضوع شاهنامه است. زبان و خط مشترک. شاهنامه تاریخ، اسطوره، هنر (شعر) و زبان ایران رو داخل خودش داره.
ما در مصر هم تمدنی بزرگ داشتیم و داریم ولی مصر تصرف شد و حاکم های جدیدش اصطلاحا «مصری مآب» نشدن. فرهنگ تصرف کننده‌ها به مصر غالب شد. زبان‌شون عوض شد.

فرهنگ همیشه غالب است.

تنها عذر موجه خدا، این است که وجود نداشته باشد.
-آلبر کامو

«‏در این مدت زندگی به گونه‌ای سپری شده است که می‌توانم سال‌ها بدون آن‌ که اتفاق غم‌انگیزی رخ بدهد، غمگین بمانم.»
-‏جنایت و مکافات | داستایوفسکی

ما که یادمون نمی‌ره.

انبوهی از احساسات انباشته شده دارم که تجربه‌شون نکردم...

به شوخی گفتم:
+ولی تو خوشت نمیاد که من برقصم.
-چرا خوشم میاد، ولی فقط وقتی من کنارت باشم.
+تو اهل رقصیدن نیستی.
-با تو هستم.
+مراقب باش آقای لارسن، وگرنه ممکنه فکر کنم واقعا دلت برای من رفته.
لبخندی روی لب هایش نشست: عزیزم، ما کارمون از این حرفا گذشته.
-Twisted Games