زیر سنگ آسیابِ روزگار افتاده‌ایم
خوشه زرّینِ عمر ما چه ارزان آرد شد


صائب_تبریزی

چگونه شرح دهم لحظه لحظه خود را
برای اینهمه ناباورِ خیال پرست

_محمد علی بهمنی

و عزیزِ من،
مدت‌هاست برای هیچ‌چیز
جز تو و وطن گریه نکرده‌ام…

کشور تیره‌بخت! لگدکوب ستوران اهریمنان شدی. همه مردمان آزاد جهان نمی‌توانند نه دیگر نمی توانند تو را از زیر منجلاب چرکین تازیان برهانند. ستمکاران پشت تو را زخم کردند. ایران در دم واپسین است، آهسته خفه می‌شود. ریسمان دور گردن آنرا فشار می‌دهد.

|صادق هدایت|

می‌دانی وطن چیست؟
وطن یعنی اینکه؛
نباید همه‌‌ی اینها اتفاق می‌افتاد.

غسان کنفانی؛

سرزمین من،
اگر تو را آزاد نبینم، آزادی هیچکس را باور نخواهم کرد؛

_ناظم حکمت

امروز که محتاج توام جای تو خالی‌ست
فردا که می‌آیی به سراغم، نفسی نیست..

ابتهاج

به قبرستان گذر کردم کم و بیش
بدیدم قبر دولتمند و درویش
نه درویش بی‌کفن در خاک رفته
نه دولتمند برده یک کفن بیش‌

_ باباطاهر

اینکه هیچ توقعی نداشته باشید بدین معنی است که دارید در لحظه زندگی می‌کنید. نه نگران آینده‌اید و نه سعی می‌کنید گذشته را فراموش کنید، بلکه به‌ سادگی هر موقعیتی را که برایتان پیش می‌آید با آغوش باز می‌پذیرید.
اینکه همه چیز را بپذیرید به این معنی نیست که آن‌ها را قبول دارید یا هیچ مشکلی با آن‌ها ندارید، بلکه بدین معنی است که همه چیز را از آن خود می‌کنید و مسئولیت آن‌ها را بر عهده می‌گیرید.
فراموش نکنید که با داشتن مالکیت و بر عهده گرفتن مسئولیت هر چیزی همیشه می‌توانید تغییرش دهید. گاهی اوقات تنها راه موثر حل مشکلاتتان این است که مالکیتشان را در دست بگیرید و آن‌ها را از آن خود کنید.

من نمی‌دانم چرا هر کسی را صدا کردم
هر کس را دوست داشتم
ناگهان در خم کوچه گم شد.

احمدرضا احمدی

حتی تمام ابرهای جهان را به تن کنم
باز ردایی به دوش‌ام می‌افکنند
تا برهنه نباشم
این جا نیمه‌ی تاریک ماه است
دستی که سیلی می‌زند
نمی‌داند
گاهی ماهی تنگ
عاشق نهنگ می‌شود

_ گراناز موسوی

تو هیچوقت نفهمیدی من چقدر شب‌ها بیدار موندم
و به این فکر کردم که چرا برات کافی نبودم :)

با شیخ از شراب حکایت مکن که شیخ
تا خون خــــلق هست ننوشد شراب را

‌‌- شهریار

+ چقدر خسته به نظر میای، کوه کندی؟
- دل کندم.

بنگرید ای اهل عالم با اذان دیگری
بر فراز دار میرقصد جوان دیگری...

مسلمانان مسلمانان حرام است این مسلمانی
نمازت بوی خون دارد اذانت بوی ویرانی

نه از کافر هراسانم نه از بی دین و بی مذهب
من از مومن نمایان می کشم، این دردِ پنهانی

مرا کافر خطابم کن اگر دین اینچِنین باشد
فغان از این عبادتها فغان از این مسلمانی

ای آزادی بگو تو را در چه قالبی بسرایم
تا خونی از قافیه ها نپاشد؟

سمفونی مردگان؛

به سکوت خو‌ می‌گرفت و آن‌قدر بی‌حضور
شده بود که همه فراموشش کرده بودند،
انگار به دنیا آمده بود که تنها باشد.

سمفونی مردگان - عباس معروفی