موقع پیاده‌روی خرکی که آخرش پاهام رو حس نمی‌کنم دوست دارم تنها باشم. و موقع قدم زدن و پرسه زدن دوست دارم کسی هم‌راهم باشه.

امروز اون نوع خاص افسردگی رو دارم که با پپرونی درمان می‌شه.

رقیق و رنجورم.

چندتا عکس رندوم برام بفرست.

تهوع‌آورترین تعاریف از آزادی رو می‌شه توی اینستاگرام دید.

نیاز دارم دعوا کنم.

دلم می‌خواد توی یک داستان ذوب بشم.

زمان خارج از تهران وحشیانه نمی‌گذره و این خوبه.

کاش پروانه‌های آبی این‌جا همیشه دورم بودن.

که هم بال‌هام رو ببینی، هم چنگال‌هام رو.

نشستم روبه‌روی خودم.

بازنشستگی از دل‌تنگ نیمه‌وقت بودن.

لاله > رز

دلم می‌خواد بمیرم و حتی جسدی ازم نمونه.

کلمه ندارم.

Leave me alone.

حالا کلمه دارم اما براشون جا ندارم. نمی‌دونم باید کجا باشن.

حواسم رو جمع کن.

«صبوری‌ام به ستوه آمد.»

«اللّٰهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِي مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ.»