خیلی بده که مجبوریم غذا بخوریم.

فردا بیست و ششمه.

دلم برای آغوش مامان تنگ شده.

اگر چای نبود نمی‌دونم چی می‌شد.

هیچ اسمی برای حالم پیدا نمی‌کنم. عجیب نزدیک‌ترینه بهش، اما دوره.

نوسان داشتنم خیلی اذیتم می‌کنه.

«تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول.
آخر بسوخت جانم در کسب این فضائل.»

دارم تیکه‌هام رو جمع می‌کنم.

کسی دیوان حافظ نزدیکش هست؟

عمیق‌ترین نیازی که حالا دارم شب زود خوابیدن و سحرخیزیه.

امروز زندگی آسون‌تر از چندروز قبله برام.

موقع پیاده‌روی خرکی که آخرش پاهام رو حس نمی‌کنم دوست دارم تنها باشم. و موقع قدم زدن و پرسه زدن دوست دارم کسی هم‌راهم باشه.

امروز اون نوع خاص افسردگی رو دارم که با پپرونی درمان می‌شه.

رقیق و رنجورم.

چندتا عکس رندوم برام بفرست.

تهوع‌آورترین تعاریف از آزادی رو می‌شه توی اینستاگرام دید.

نیاز دارم دعوا کنم.

دلم می‌خواد توی یک داستان ذوب بشم.

زمان خارج از تهران وحشیانه نمی‌گذره و این خوبه.

کاش پروانه‌های آبی این‌جا همیشه دورم بودن.

که هم بال‌هام رو ببینی، هم چنگال‌هام رو.