پرده‌ی آخر: پذیرش.

امشب شب دفن کردن باشه؟

صدای چرخ چمدون می‌خوام. یک چمدون سنگین.

خیلی بده که مجبوریم غذا بخوریم.

فردا بیست و ششمه.

دلم برای آغوش مامان تنگ شده.

اگر چای نبود نمی‌دونم چی می‌شد.

هیچ اسمی برای حالم پیدا نمی‌کنم. عجیب نزدیک‌ترینه بهش، اما دوره.

نوسان داشتنم خیلی اذیتم می‌کنه.

«تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول.
آخر بسوخت جانم در کسب این فضائل.»

دارم تیکه‌هام رو جمع می‌کنم.

کسی دیوان حافظ نزدیکش هست؟

عمیق‌ترین نیازی که حالا دارم شب زود خوابیدن و سحرخیزیه.

امروز زندگی آسون‌تر از چندروز قبله برام.

موقع پیاده‌روی خرکی که آخرش پاهام رو حس نمی‌کنم دوست دارم تنها باشم. و موقع قدم زدن و پرسه زدن دوست دارم کسی هم‌راهم باشه.

امروز اون نوع خاص افسردگی رو دارم که با پپرونی درمان می‌شه.

رقیق و رنجورم.

چندتا عکس رندوم برام بفرست.

تهوع‌آورترین تعاریف از آزادی رو می‌شه توی اینستاگرام دید.

نیاز دارم دعوا کنم.

دلم می‌خواد توی یک داستان ذوب بشم.