چه‌قدر درخت برای تکیه ندادن.

چه‌قدر آدم برای نبوسیدن.

برای فرو رفتن خیلی خسته‌ام. خواهش می‌کنم نه.

احساس می‌کنم امروز نمی‌تونم از کلیشه‌ها فرار کنم.

«عَرَفْتُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بِفَسْخِ الْعَزَائِمِ وَ حَلِّ الْعُقُودِ وَ نَقْضِ الْهِمَم.»

دارم کش می‌آم.

حق دل‌تنگی هم نمی‌دم به خودم.

کاش می‌شد به مغزم شلیک کنم.

فیلم‌هایی با اسم‌های طولانی.

مرگ بر تو حسین صفا.

@Blue_Alma

می‌خوام چندروز وجود نداشته باشم.

متلاشی شدنم تموم نمی‌شه. هرشب به ذرات کوچیک‌تر تقسیم می‌شم.

قلبم آماس کرده.

با ته‌مونده‌ی جونم می‌خوام خودم رو نجات بدم.

احساس می‌کنم سلول‌های سرم دارن می‌سوزن.

سرم سنگینه، قلبم می‌سوزه و پاهام سسته.

واقعاً دارم تلاش می‌کنم که خوب بشم، اما با صورت می‌خورم به دیوار.

هزار مرتبه این بیت.

یَا مَنْ هُوَ فِی عُلُوِّهِ قَرِیبٌ!

دیگه از امروز برمی‌گردم به کانسپت «پشمینه‌پوش تندخو».