نیاز دارم یادم نره شکرگزار باشم.

کاش می‌شد بعضی شب‌ها تن نداشت.

احساس خلاصی می‌کنم.

از گود اومدم بیرون و خسته‌ام.

یک‌نقطه‌ای هست که همه‌چی به نظر آدم عادی می‌شه، بعد به نظر آدم عجیبه که همه‌چی براش عادی شده.

توقعم از اردیبهشت بالاست. نمی‌دونم چرا دقیقاً.

از این‌که آه بکشم بدم می‌آد. از افسوس بدم می‌آد.

«ما را بستان از این ولوله‌بازار.»

یکی از کارهایی که بلد نیستم منتظر بودنه.

امروز برکه‌ام.

دلم چمدون بستن می‌خواد.

نیاز به مکالمه‌ای دارم که لازم نباشه مدیریتش کنم.

دعا موقع بارون رو خیلی دوست دارم.

«دل صنوبری‌ام هم‌چو بید لرزان است.»

«فکرم به همه جهان بگردید
وز گوشه‌ی صبر بهترم نیست.
با بخت جدل نمی‌توان کرد!
اکنون که طریق دیگرم نیست
بنشینم و صبر پیش گیرم،
دنباله‌ی کار خویش گیرم.»

حالت تهوع دارم نسبت به جهان.

نیاز دارم امروز و فردا توی اتاق بمونم و در رو هم قفل کنم.

یا که برم سفر.

اومدم بیرون و چه‌قدر قاصدک برای فوت نکردن این‌جا هست.

چه‌قدر درخت برای تکیه ندادن.

چه‌قدر آدم برای نبوسیدن.