دلم می‌خواد موهام رو خیلی کوتاه کنم.

نامهربان و بی‌حوصله‌ام و کلمات به نظرم عجیبن امشب.

من توی بیداری هم خواب می‌بینم.

تمام جون و تنم دریا می‌خواد.

به نظر من خاطرات و اثرات تا وقتی بودنشون خوبه که رابطه در جریان باشه. و موضوع سه‌کلمه‌ی اوله.

گاهی از بی‌حوصلگی چیزی رو می‌پذیرم و این خوب نیست.

بهش می‌گم: «فکر می‌کنم آدم‌هایی که به نظرشون باهوشم رو فریب دادم و واقعاً باهوش نیستم.» می‌گه: «اگر این‌طور که فکر می‌کنی باشه هم باهوشی.»

سینه‌م تنگ شده برای قلبم.

پیاده‌روی طولانی می‌تونه بهترم کنه. پیاده‌روی طولانی، نوشیدنی و احساس راحتی می‌خوام.

کافی دونستن عشق فارغ از نرسیدن‌ها و رسیدن‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌ها، ناکامی‌ها و کام‌یابی‌ها نگاه خیلی قشنگ و شاعرانه‌ایه. و چیزهای خیلی قشنگ و شاعرانه همون‌قدر که واقعی‌ان، واقعی نیستن.

حس بویاییم که کامل برگشت باید برم چوب فروشی.

بستگی داره.

خوشم می‌آد هوا تب و لرز می‌کنه.

«در چنان هنگامی بیا
که گذشتن از تو ممکن نباشد.»

دلم برای ماه تنگ شده.

چهارده اسفند رو با خیال راحت از انجام دادن کارهام و برنامه‌ریزی برای بقیه‌ش، سعدی، ملکیان و پاهای یخ تموم کردم.

هفت صبح.

امروز هم دوام داشتم. خسته و خوش‌حالم و برای نیم‌ساعت آخر به جز اتو کردن هیچ کاری و به جز خوندن و شنیدن هیچ تمایلی ندارم. پس یک‌چیزی بگو.

«همیشه درست نیستی ولی اجتناب‌ناپذیری.»

برای غمگین بودن خیلی خسته‌ام.