«انسان دو‌بار به نادانی می‌رسد، یک‌بار پیش از دانایی و یک‌بار پس از آن؛ و تنها تفاوت این دو در پذیرفتن است.»

دلم می‌خواد بادبادک درست کنم.

رنجی که متحمل می‌شم از سنگینی و سختی معاشرت، تمایلم به انزوا، و رنجی که متحمل می‌شم از تاریکی و تلخی انزوا.

کرکره رو می‌کشم پایین.

دلم انعطاف جسمی و روحی می‌خواد و یک گلدون بزرگ.

زمانی که برای شروع کردن کاری می‌گذرونم سه‌برابر زمانیه که انجام دادنش طول می‌کشه. و زحمت انجام دادنش یک سوم زحمت شروعشه.

عیب نداره. سایه‌ی آبی بهم می‌آد.

عیب نداره. داره بارون می‌آد.

شدت می‌خوام.

چیزهایی که زورشون نمی‌رسه حالم رو بد می‌کنن. مثل نماز با کیفیت پایین، مثل فیلیپ موریس.

کم مؤمن بودن. کم عاشق بودن.

و شب به خیر.

ماکزیمم ماندگاری ذوقم شده شش ثانیه.

عیب نداره. موهام بوی شامپو می‌ده.

برای هیچی زیاد دعا نکنید، اصرار نکنید. مثلاً اگر فرزندتون آسم داره تمنا نکنید که شفا بگیره. اگر در کودکی می‌مرد خیلی بهتر بود از این‌که در جوانی هزاربار آرزوی مرگ کنه.

باشه؟

این‌قدر مدت‌ها با این آهنگ راه رفتم که امروز موقع شنیدنش سخت بود نشستن. عادت کردن عجیبه.

دلم می‌خواد موهام رو خیلی کوتاه کنم.

نامهربان و بی‌حوصله‌ام و کلمات به نظرم عجیبن امشب.