کاش می‌شد فردا نهم اردیبهشت باشه.

اینستاگرام، بادکنک‌های رنگی، ناخن‌های بلند، صدای زنگ تلفن و افکار بازدارنده بهم حالت تهوع می‌دن.

نیم‌ساعت توی بغل مامان گریه کردم، موهام رو نوازش کرد، حمد خوند و این همون چیزیه که می‌خواستم.

یٰا مَنْ رَدَّ یُوسُفَ عَلیٰ‏ یَعْقوُبَ!

گاهی خون توی رگ‌هام شعله می‌کشه انگار.

"Life is very heavy to me, but it is so light to you. I can't bear this lightness, this freedom."

امشب همه‌چیز منقطع بود. گریه، خواب، مکالمه، فیلم.

امروزت چه‌طور گذشت؟

قوی بودن رو تا می‌کنم می‌ذارم زیر سرم. شب به خیر.

Hum?

گاهی از فکر به این‌که نتونم کسی رو دوست داشته باشم وحشت می‌کنم.

«انسان دو‌بار به نادانی می‌رسد، یک‌بار پیش از دانایی و یک‌بار پس از آن؛ و تنها تفاوت این دو در پذیرفتن است.»

دلم می‌خواد بادبادک درست کنم.

رنجی که متحمل می‌شم از سنگینی و سختی معاشرت، تمایلم به انزوا، و رنجی که متحمل می‌شم از تاریکی و تلخی انزوا.

کرکره رو می‌کشم پایین.

دلم انعطاف جسمی و روحی می‌خواد و یک گلدون بزرگ.

زمانی که برای شروع کردن کاری می‌گذرونم سه‌برابر زمانیه که انجام دادنش طول می‌کشه. و زحمت انجام دادنش یک سوم زحمت شروعشه.

عیب نداره. سایه‌ی آبی بهم می‌آد.

عیب نداره. داره بارون می‌آد.

شدت می‌خوام.

چیزهایی که زورشون نمی‌رسه حالم رو بد می‌کنن. مثل نماز با کیفیت پایین، مثل فیلیپ موریس.