مسئله اینه که هیچ‌جا دلم نمی‌خواد باشم.

جونم فشرده‌ست.

امروز از کسی بپرسید چه‌شه.

شما می‌فهمید من چی می‌گم؟

فقدان بعضی چیزها روی شونه‌هام سنگینی می‌کنه. و این دردناکه.

شب به خیر؟

داستان یک‌جفت دست‌کش چرم سیاه توی سطل زباله‌ی بانک چی می‌تونه باشه؟

یکی که آخر شب روزم رو براش تعریف کنم.

احساس دوری می‌کنم از همه.

یَا جَابِرَ الْعَظْمِ الْکَسِیرِ!

امروز اون نوع خاص افسردگی رو دارم که با پپرونی درمان می‌شه.

این‌قدر رنجور شدم که مترو برام گریه‌آور و تهوع‌آوره.

امشب روشنم.

و می‌دونی؟ همون‌طور که غصه‌هام می‌مونه روی دستم، خوش‌حالیم هم می‌مونه. با هردوش نمی‌دونم چه کنم.

مهرْبان > مهرَبان

از توی کوله‌م بوی کتلت می‌آد و خوش‌حالم.

«رنج ما را که توان برد به یک‌گوشه‌ی چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی.»

عَزِیزٌ عَلَیَّ.

کاش یک‌جا بگنجم.