نسبت به رفت و آمد توی تهران غر دارم.

کمه ولی کافیه. اضطراب.

دوست دارم صبح که بیدار می‌شم یک‌شهر دیگه باشم.

ماه قشنگه و آشناست. خیلی آشنا.

«کاش‌ می‌شد یه‌چیزی رو بدم، به جاش خوش‌حالی تو رو‌ برای امشب و فردا بگیرم.»

از ناشتا گریه کردن بدم می‌آد.

همین کارها رو اگر بدون اضطراب انجام بدم خیلی خوب می‌شه.

مسئله اینه که هیچ‌جا دلم نمی‌خواد باشم.

جونم فشرده‌ست.

امروز از کسی بپرسید چه‌شه.

شما می‌فهمید من چی می‌گم؟

فقدان بعضی چیزها روی شونه‌هام سنگینی می‌کنه. و این دردناکه.

شب به خیر؟

داستان یک‌جفت دست‌کش چرم سیاه توی سطل زباله‌ی بانک چی می‌تونه باشه؟

یکی که آخر شب روزم رو براش تعریف کنم.

احساس دوری می‌کنم از همه.

یَا جَابِرَ الْعَظْمِ الْکَسِیرِ!

امروز اون نوع خاص افسردگی رو دارم که با پپرونی درمان می‌شه.

این‌قدر رنجور شدم که مترو برام گریه‌آور و تهوع‌آوره.