کاش کسی شهرام شیدایی می‌خوند برام امشب. و کاش می‌تونستم از پنجره ماه رو ببینم. و کاش مضطرب نبودم. و کاش کلمه‌ها جمع نمی‌شدن توی کتف‌هام.

«عجیب بودن دریا.
عجیب بودن ماه.
و همیشه در راه بودن یک‌خبر مهلک.»

«فکر نمی‌کردی که ترس در من آن‌قدر بزرگ شود
که نتوانم به چیزی پناه ببرم؟»

۲۳سال و ۱۱ماه و ۲۵روز گذشته. و این رو با ترس، تمایل به انکار و محکم بستن چشم‌هام می‌نویسم.

مثل معتادهای خمار که دنبال جا می‌گردن برای استعمال مواد، دنبال جا می‌گردم برای گریه.

بهش می‌گم آشپزخونه‌تراپی. ظرف‌ها رو می‌شوری، وسایل رو جمع می‌کنی، سطوح رو تمیز می‌کنی، اشک‌هات هم تموم می‌شن، نفس عمیق می‌کشی و آروم می‌آی توی اتاق.

خوب می‌شیم. شب به خیر.

اسم دختر آرایش‌گر تداعیه.

برای اولین‌بار از «بانو» گفتن کسی بدم نیومد.

به وصل کردن خال‌ها به هم با خودکار علاقه دارم.

امروز روز خوبی بود. نسبتاً. شب به خیر.

سمبوسه.

امروز بسیار ملایم و کمی سلطه‌جو هستم.

کسی که معمولاً هرروز اتاقش رو جارو می‌کنه و حمام می‌ره وسواسی نیست، بقیه کثیفن.

احتمالاً از حالت تهوع خواهم مرد.

مستم انگار.

نسبت به رفت و آمد توی تهران غر دارم.

کمه ولی کافیه. اضطراب.

دوست دارم صبح که بیدار می‌شم یک‌شهر دیگه باشم.

ماه قشنگه و آشناست. خیلی آشنا.

«کاش‌ می‌شد یه‌چیزی رو بدم، به جاش خوش‌حالی تو رو‌ برای امشب و فردا بگیرم.»