شاید ساحل بعضی موج‌ها رو فراموش نمی‌کنه.

به طور عجیبی داره برف می‌باره.

Tell me something.

گاهی واقعاً دلم نمی‌خواد بیدار بشم.

صدای سگ‌ها و کلاغ‌ها رو دوست دارم. از دور.

دلم نشستن کنار آتیش می‌خواد.

خفه شو.

نیاز دارم بارم رو قسمتی از مسیر بذارم روی شونه‌های دیگری.

کشف خیلی مهم امروز وجه اشتراک اسنک شیرین مورد علاقه‌م و اسنک شور مورد علاقه‌مه. واگن ویل و چی‌توز چرخی.

پا شیم.

از کانسپت‌های محبوبم: «من از تو رسیدم به باور تو.»

احساس می‌کنم بیست و چهارسالگی برای همه‌چی دیره. درس خوندن، ماجراهای عشقی، همه‌چی.

من لالایی‌خون بی‌خوابم.

ببین «یه‌روز خوب می‌آد.» و «یه‌رو کارمون می‌گیره.» خیلی زور داشته باشن در حد پیاده‌روی برای من انگیزه ایجاد می‌کنن دیگه.

آدم به ناامیدیش هم امیدواره.

امشب آغوشم.

امروز دلم می‌خواست یک‌شی تزئینی گوشه‌ای خلوت از جهان باشم که گاهی آدم‌ها نگاهش می‌کنن و بعضی‌هاشون به جزئیاتش هم توجه می‌کنن. چیزی که هیچ توقعی جز زیبایی و سکون نمی‌شه ازش داشت.

گاهی حوصله ندارم بفهمم.

انگار گیر کردم توی اون لحظه‌ای که مربی می‌خواد دستم رو رها کنه و من مطمئن نیستم می‌تونم بی که به کسی وصل باشم با کفش‌های اسکیت راه برم. می‌ترسم، چون هنوز زخم هفته‌ی گذشته‌ی زانوم خوب نشده. و طبق معمول چهره‌م شبیه ترسیده‌ها نیست. به روی خودم نمی‌آرم. هم می‌ترسم و مستعد گریه‌ام، هم می‌خوام که بتونم و تشویق بخرم.