دلم داد زدن می‌خواد، دویدن می‌خواد. خسته‌ام اما.

خواب‌آلودگی‌ای که غروب داشتم رو الآن می‌خوام.

سوال‌های امشب «من شبیه بازنده‌هاام؟» و «چه‌جوری از هیچی کم می‌شه؟» بود.

برای چندمین‌بار خواب دیدم دارم راه می‌رم و یک‌هو زیر پاهام خالی می‌شه.

امروز باید یک‌چیزی خلق کنم.

اولین زیبایی صبح موج دسته‌ی موی جلوی سرم بود.

از رخت خواب خیر ندیدیم.

دلم احساس مالکیت می‌خواد.

دوست داشتم یک‌شب برم به مامانم بگم عاشق شدم. ولی عاشق نشدم.

خدا می‌دونه چه‌قدر بهم برخورده.

یک‌خونه توی لواسون پیدا کردیم که شبیه هاگوارتزه.

بوی مهر مرطوب شده.

بعضی روزها دوست دارم صبحانه درست کنم. بعضی روزها دوست دارم کسی برام صبحانه درست کنه. و امروز از کدوم روزهاست؟

به طرز عجیبی به ست کردن سدری تیره و صورتی روشن علاقه دارم.

امروز حالم رو بپرسید.

زنگ زده می‌گه: «می‌تونی صحبت کنی؟» می‌گم: «تو خیابونم. دوساعت دیگه حرف بزنیم؟» می‌گه: «دودقیقه هم نمی‌تونی؟ نیاز دارم چندتا جمله‌ی اعتماد به نفس‌دار بهم بگی.» می‌گم: «یعنی جمله‌ی انگیزشی؟» می‌گه: «نه. اعتماد به نفس‌دار.»

«پنجه‌های زنده‌ی تو»

توقع داشتن یعنی اهمیت دادن؟

آفتاب بهترین پتوی دنیاست.

آدم باید پول داشته باشه که با خیال راحت درس بخونه. پول داشته باشه که با خیال راحت سفر بره. پول داشته باشه که با خیال راحت کار کنه حتی.

این.